ΣΚΕΨΕΙΣ

127 ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΖΩΗΣ!!!

Aυτές τις μέρες ψάχνω να βρω τι θέλω να ανεβάσω...έχω κάποια θέματα στα σκαριά...αλλά δεν είναι η ώρα τους ακόμη! Έτσι λοιπόν αποφάσισα να γράψω κάτι μικρό με αφορμή μια ταινία που είδα στο σινεμά την  Κυριακή. Η ταινία λέγεται 127 ώρες και πραγματεύεται μία αληθινή ιστορία ενός ορειβάτη που χωρίς ποτέ να δίνει λόγο, έκανε την επικίνδυνη αλλά "χορταστική" γι αυτόν ζωή του μεταξύ δουλειάς και αναρρίχησης-καταρρίχησης στα επικίνδυνα φαράγγια της Γιούτα. Ωστόσο, και επειδή ως γνωστόν κανείς δεν ξεφεύγει, τον τσάκωσε και αυτόν η ατυχία και βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα φαράγγι για 5 μέρες σχεδόν, χωρίς κανείς να ξέρει που βρίσκεται...μόνος και σοβαρά τραυματισμένος.
Δε θα σας πω άλλες λεπτομέρειες για την ταινία ,κυρίως για όσους ενδιαφέρονται να τη δουν! Θα σταθώ ωστόσο σε ένα πράγμα που μου είχε κατακλείσει το μυαλό όσο την έβλεπα και όλες αυτές τις μέρες το φέρνω στο μυαλό μου. Και δεν είναι τίποτα άλλο από την εξής σκέψη. Ακόμα και όταν όλα τα πράγματα είναι μαύρα, ακόμα και όταν όλα δείχνουν μάταια, ακόμα και όταν όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει ελπίδα...υπάρχει ελπίδα και τίποτα δεν τελείωσε.  Ο άνθρωπος έχει αδιανόητα μεγάλο περιθώριο δυνάμεων να εξαντλήσει, τόσο που κανείς μας δε φαντάζεται. Και αυτό είναι ότι πιο ελπιδοφόρο υπάρχει στη ζωή!
Υ. Γ.: Από εδώ και πέρα όπου και να πηγαίνω θα αφήνω ένα σημείωμα για το που βρίσκομαι και δε θα εκνευρίζομαι όταν οι δικοί μου θα με ρωτάνε που θα βρίσκομαι, γιατί πολλά πράγματα περνάνε από το χέρι μας. Και αν ακόμα δε μπορούμε να τα αποφύγουμε...μπορούμε ωστόσο να τα διευκολύνουμε!



Image: 

Be my Valentine!

Valentine’s Day food! Το βρηκα προχθες στο σουπερ μαρκετ.

Ξημερωνει η ημερα του Αγιου Βαλεντινου.  Δε μου λεει κατι ιδιεταιρο αυτο ,γιατι δεν ειναι μια γιορτη που την ηξερα οταν μεγαλωνα.  Ειναι πολυ δυσκολο να  γιορτασω και να δεχτω γιορτες που δεν τις ηξερα μικρη.  Το Thanksgiving,  το Halloween,  η ημερα του αγιου Βαλεντινου προστεθηκαν στη ζωη μου αργοτερα.  Ομως,  ειτε μου αρεσει ειτε οχι εδω τις γιορταζουν ολοι και καθε χρονο με τους αναλογους στολισμους,  εθιμα και εκδηλωσεις.

Ειδικα η ημερα του αγου Βαλεντινου μπηκε στη ζωη μου με την αναποδη.  Γιατι πηγαινε η Δαφνη στο νηπιαγωγειο και εδω στα σχολεια κανουν παρτυ. Τι σχεση εχει ο ερωτας με τα παιδακια του νηπιαγωγειου δε ξερω.  Βεβαια κι εμενα μου αρεσε ενας Αγις στα 5 μου και ηθελα να τον παντρευτω,  αλλα στην πρωτη αλλαξε σχολειο και δε προλαβα να του το πω. Στο παρτυ λοιπον τα παιδακια, επρεπε να φιαξουν μια καρτουλα για οοοοολα τα αγορακια και τα κοριτσακια για να μη στεναχωρεθει καποιο οτι δε το αγαπαμε.  Προμηθευτηκαμε λοιπον σαραντα καρτουλες και μια εξτρα φιν φον για τη δασκαλα.  Αυτο ομως δεν ειναι το προβλημα.   Το λουκι ειναι να γραψεις λογακια αγαπης για σαραντα παιδακια.  Και  ειμαι βεβαιη οτι η Δαφνη, δεν ειχε καμια ορεξη να εχει σαραντα βαλεντινους διαφορων φυλών,  φύλων και θρησκειων διοτι απλουστατα ηθελε να γραψει μονο μια σε καποιον Ελβις.  Ο οποιος Ελβις αλλαξε σχολειο στην πρωτη και μας τελειωσε σε  πολυ τρυφερη ηλικια.

Εγραψα λοιπον εγω τις καρτουλες (σχεδον ολες)  για να μη σταναχωρεσουμε τα παιδακια,  αλλα τον επομενο χρονο πηραμε αυτες που εχουν τυπωμενες ευχες ηδη,  οπως “γιου αρ κουλ Βαλενταϊν” ,  “γιου ροκ Βαλενταϊν”  και αλλα πρωτοτυπα.

Με χαλαει αφανταστα το “εμπορικο” της υποθεσης.  Εδω μολις μπει ο καινουργιος χρονος, ολα γινονται ροζ και τα ραφια γεμιζουν με καρδουλες,  τριανταφυλλακια και καρτουλες.  Οσο πλησιαζουν  οι ημερες, το ροζ και το κοκκινο κυριαρχουν σε ολες τις διαφημησεις.   Δυσκολευεσαι να κανεις κρατηση σε εστιατοριο γιατι ο καθε Βαλεντινος παει την Βαλεντινα του για ρομαντικο δειπνο.  Τα δε εστιατορια που ξερουν οτι θα ειναι γεματα εκεινες τις μερες,  ετοιμαζουν  ΟΛΑ fix menu κι αν σ’αρεσει.  Δηλαδη πας με το αμορε σου και  θελεις να φας  στρειδια,  φασιανο και λεμον ταρτ, και σου λεει ο “hi my name is Steve and I will be your server” αα, δε γινεται,  σημερα εχουμε μονο πατζαροσαλατα,  ριζοττο με καβουρι (καλα .. πιλαφι εννοει),   και “κρεμ μπρOYλἐ”  με φρουτα εποχης (αγγουρες φραουλες).

Φετος τη σκαπουλαραμε ο Βαλεντινος μου κι εγω, γιατι πηγαμε πριν εφαρμοστει το νομοσχεδιο,  λογω τεχνικων δυσκολιων. Την Δευτερα εγω θα ειμαι εδω κι εκεινος στη Βερνη.

Εκεινο που με χαλαει λιγο  ειναι η εντονη αρνητικοτητα μερικων για την γιορτη του Αγιου Βαλεντινου.  Εχω ακουσει διαφορα,  “να με αγαπαει καθε μερα”,  ” να τελειωνει αυτη η κωμωδια”,  “δεν υπαρχει ερωτας”.    Ε ναι να σε αγαπαει καθε μερα, αλλα δυο τριανταφυλλακια δεν ειναι  ασχημα,  εκτος αν ολες τις αλλες μερες τα δινει αλλου τατριανταφυλλακια, οποτε αγανακτεις με την υποκρισια.  δωστου κι εσυ δυο παπουτσακια στο χερι και πατσισατε.

Το δευτερο το λενε συνηθως οι ανθρωποι που δεν αφηνονται να ερωτευτουν, η που απογοητευτηκαν απο τον φτερωτο θεο.  Ερωτας ομως,  υπαρχει και παραυπαρχει.  Εστω κι αν καποτε τελειωσε, εστω κι αν πονεσε.  Καθε φορα που νοιωθεις σκιρτημα και ολοκληρωνεις μια σχεση που ειναι αμοιβαια απολαυση,  αυτο ειναι ερωτας.  Κρατησε δυο εβδομαδες,  δυο χρονια,  και μετα εσβησε,  εξαφανιστηκε,  πνιγηκε σε αρνητικα συναισθηματα; Πιθανον.  Ομως υπηρξε, και η μεγαλυτερη αποδειξη ειναι οτι καποτε τελειωσε.  Και μπορει να ξαναυπαρξει., διοτι βελη ειναι αυτα και ειμαστε ολοι εκτεθιμενοι.

Ξημερωνει του Αγιου Βαλεντινου.   Στο γραφειο οι κυριες και δεσποινιδες του αντμινιστρεησον θα φορανε σκουλαρικια καρδουλες και κοκκινα μπλουζακια. Οπως μευαθριο θα φορανε σκουλαρικια τριφυλλια και πρασινα μπλουζακια.  Γιατι η ημερα του Αγιου Βαλεντινου ειναι ευκαιρια για θεματικο ντυσιμο.  Οι κυριοι θα σταματησουν να παρουν λιγα κοκκινα λουλουδια πηγαινοντας σπιτι,  για να γλυτωσουν τη μουρμουρα. Οι εμποροι του Αγιου Βαλεντινου θα κανουν καλο τζιρο.  Κι ο ερωτας  θα συνεχιζει να σημεδευει τους παντες γιατι ειναι μεγαλος μπαγασας!

Σας φιλω γλυκα.

Όταν τελειώνουν τα μακαρόνια και μας μένει ο κιμάς....

Αυτή η βδομάδα με βρήκε να διανυκτερεύω στο σπίτι μιας καλή μου φίλης για δυο βράδια....λέγαμε από καιρό να το κάνουμε και να που μας βρέθηκε η ευκαιρία....Συναντηθήκαμε στο δρόμο για να γυρίσουμε μαζί σπίτι της...και μιας και η ώρα ήταν περασμένες 7 τα στομάχια μας είχα αρχίσει να χορεύουν τσιφτετέλι....Τι θα φάμε απόψε; της λέω...."έχει μείνει λίγος κιμάς μωρέ..." μου λέει. "Αν είναι θα βράσουμε και κανένα μακαρόνι να φάμε..." Κιμά ε;;; Έχω μια καλύτερη ιδέα!!! Λέω να περάσουμε από το σούπερ μάρκετ πρώτα!!! 
 Θυμήθηκα κάτι βράδια Παρασκευής όταν ήμουν στην Αγγλία και επισκεπτόμουν τον αδελφό μου και η γυναίκα του μας έφτιαχνε τη δικιά μας εκδοχή του βρώμικου...Παχουλό naan bread σε σχήμα οβάλ ή όποιος αλλιώς το ξέρουμε εμείς κυπριακή πίτα, παραγεμισμένη με μαγειρεμένο πικάντικο κιμά, ψιλοκομμένα κρεμμύδια, μαρούλι, ντομάτα και ότι άλλο μπορεί να βρίσκαμε στο ψυγείο μας....
Έτσι κάναμε κι εμείς....το μόνο συστατικό που μας έλειπε ήταν η πιτούλα...αφού ψάξαμε κάνα δυο σουπερμάρκετ τελικά τη βρήκαμε και με χαρά γυρίσαμε σπίτι για να γεμίσουμε το στομάχι μας που εξακολουθούσε να γουργουρίζει ζωηρά!! 
Ο κιμάς μπήκε σε ένα κατσαρολάκι για να ζεσταθεί και του προσθέσαμε απλά και ένα μείγμα μπαχαρικών έτσι για να νοστιμίσει λίγο παραπάνω... Οι πιτούλες μπήκαν για λίγο στο φούρνο για να ζεσταθούν και να φουσκώσουν ελαφρά έτσι ώστε να μπορούμε να τις ανοίξουμε πιο εύκολα και τα υλικά για το γέμισμα τεμαχίστηκαν με προσοχή!! Μια λαχταριστή ντοματούλα, ένα μέτριο ξερό κρεμμύδι και λίγη φέτα ήταν ότι χρειαζόμασταν. 
Τα υλικά συγκεντρώθηκαν πάνω στο τραπέζι και το γέμισμα ξεκίνησε...Καμιά μας δε μιλούσε...μόνο κάτι μμμμ.....ακουγόντουσαν που και που καθώς απολαμβάναμε το πιο ωραίο γρήγορο φαγητό.... Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε!!! Εμείς το απολαύσαμε τόσο που σε λίγα λεπτά είχαν εξαφανιστεί τα πάντα από το τραπέζι και τα πιάτα μας!!!!

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ...
ΕΥΚΟΛΑ Ή ΔΥΣΚΟΛΑ, ΓΡΗΓΟΡΑ Ή ΜΠΕΛΑΛΙΔΙΚΑ!!!!
Image: 

pre-blogging (Ε)

Πολλες φορες περιδιαβαινοντας στην μπλογκοσφαιρα, και στην προσπαθεια μου να κατανοησω την σημασια του blogging και να πειραματιστω σε καποιο τροπο εκφρασης στο διαδυκτιο, εκανα ενα παραλληλισμο που ισως θεωρηθει τολμηρος. Σκεφτηκα οτι εαν υπηρχε blogging στο τελος του δεκατου εννατου αιωνα η στις αρχες του εικοστου, ο πρωτος blogger θα ηταν αναμφησβητητα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος.
Για περισσοτερο απο μισο αιωνα ο Γρηγοριος Ξενοπουλος αρθρογραφουσε στο εβδομαδιαιο περιοδικο “Η Διαπλασις των παιδων” παντα διαλεγοντας θεματα επικαιρα. Η απαντησεις (σχολια) των παιδιων που τις διαβαζαν – γιατι σε παιδια απευθυνοταν – γινοτανε μεσω αλληλογραφιας και αν υπηρχε λογος, καινουργιο θεμα αναπτυσσοταν συντομα σε καποια επομενη εκδοση.
Δε ξερω ποτε σταματησε να εκδιδεται η Διαπλαση των παιδων. Ισως καπου στα μεσα της δεκαετιας του 60.
Η επιστολη που παραθετω στο τελος του ποστ ειναι απο ενα παλιο βιβλιο. “Αθηναικες Επιστολες” του Ξενοπουλου των εκδοσεων Μπιρη που χρησιμοποιουσαμε σα λογοτεχνικο βοηθημα παραλληλα με το αναγνωστικο μας στο δημοτικο. Περιεχει επιλεκτικα επιστολες απο το 1896 εως το 1929. Το κειμενο το αντεγραψα προσπαθωντας να τηρησω την ορθογραφια. Δυστυχως δεν μπορεσα να τηρησω το πολυτονικο και τα λοιπα σημεια στιξεως. Διαλεξα μια επιστολη που αν την εγραφε σημερα ενας blogger, θα ηταν μεσα στην επικαιροτητα. Τελικα στις αναζητησεις, στις αξιες τιποτα δεν αλλαζει. Ο Γρηγορης Ξενοπουλος οπως με αγγιζε τοτε ετσι με αγγιζει και τωρα. Μακαρι ομως να ειχε μεινει ως τα σημερα η ευγενεια της δικης του εποχης.
Πριν παραθεσω λοιπον την επιστολη που γραφτηκε το 1925 θελω να βαλω εδω και ενα μικρο αποσπασμα απο μια αλλη που βρηκα στο διαδικτυο και που δειχνει ποσο μα ποσο η ματαιοτητα και ο καταναλωτισμος ειναι επικαιρα και ακρως ανθρωπινα.
“Νομίζω οτι και τα περιττά πράγματα έχουν την χρησιμότητά των. Προξενούν μεγαλυτέραν χαράν και η χαρά, πιστεύσατέ με, δεν είναι περιττό πράγμα!!! Ε’ιναι ωραία τα περιττά πράγματα. Η ωραιότης δικαιολογεί την ύπαρξή των και η ωράιότης κάθε άλλο παρά περιττή είναι εις την ζωήν μας.”

Σας φιλω γλυκα.

ΤΟ ΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟ
Αθηναι, 5 Σεπτεμβριου 1925

Αγαπητοι μου,
Στεκομουν μπροστα στο παραθυρο, κοιταζοντας μιαν απ’ τις παραξενες δυσεις αυτων των ημερων, που δεν ηταν ουτε θερμες πια ουτε φθινοπωρινες ακομα. Ειχαν μαζι και την χαρουμενη γλυκα των πρωτων. και τα ζωηρα μα μελαγχολικα χρωματα των δευτερων. Ο ουρανος ηταν πολυ καθαρος, πολυ γαλανος, και μολονοτι εκανε αρκετη ζεστη, η ατμοσφαιρα ειχε καποια κινηση στα ψηλα, κι εν’ αερακι, σχεδον δροσερο, εξακολουθητικο, με μικρα μονο διαλειμματα, που μου χαιδευε το μετωπο.
Το θεαμα ηταν βεβαια εξοχο, οπως ειναι παντα, την ωρα του δειλινου, απ’ το παραθυρο μου, -η Αθηναικη αυτη ζωγραφια, με την Ακροπολη στο βαθος, φαντασμαγορικα φωτιζομενη απ’ το καμινι της δυσης-. Μα τοχω συνηθισμενο, και μπορω να πω πως μονο το αερακι εκεινο με κρατουσε ακομα μπροστα στο παραθυρο. Γι’ αυτο κι οταν η δροσια που πηρα μου φανηκε αρκετη, ετοιμαστηκα να μπω για να εξακολουθησω την εργασια μου. Αλλα ισα ισα κεινη τη στιγμη, ενα πραγμα, ενα ασπρο πραγμα που πετουσε στο γαλαζιο αερα, κινησε την προσοχη μου.
Μου φανηκε σαν πουλι, σαν περιστερι. Μα επειδη το πεταγμα του ηταν αλλοιωτικο, παραξενο, προσπαθησα να το ιδω καλυτερα, και να καταλαβω τι πουλι ηταν. Αδυνατο! Τετοιο πουλι με τετοιες φτερουγες – μακρυες και στενες πολυ μου φαινονταν, – με τετοια κινηση αρρυθμη, τρελλη μπορω να πω, δεν ειχα ιδει ποτε μου.. Και ολο ανεβαινε ψηλα, και ολο απομακρυνοταν. Πολυ περιεργο!… Πηρα τοτε ενα ζευγαρι κιαλια, που ταχω παντα προχειρα, απανω σ’ ενα αρμαρακι διπλα στο παραθυρο, και κοιταξα το αγνωριστο ασπρο πουλι που πετουσε στο γαλαζιο αερα. Τοτε το γνωρισα, α , το γνωρισα πολυ καλα. Ποσες φορες δεν ειχα ξαναιδη, – μ’ απο πιο κοντα,- τετοιου ειδους πουλια!… Ηταν ενα κουρελοχαρτο!…
Ποιος ξερει απο που τοχε σηκωσει το δυνατο αερακι εκεινης της ωρας. Ισως απο κεραμιδια, απο ταρατσα, η απο κανενα τζιγκο. Γι αυτο εφτασε στα μεσουρανα. Κι εκει πανω πια μπορουσε να κανει ελευθερα τις βολτες του, ν’ ανεβοκατεβαινει, ν’ απομακρυνεται, να πλησιαζη χωρις ν’ απαντα προσκομμα κανενα. Πρεπει ναταν ομως και χαρτι ψιλο, ελαφρο -κομματι απο τσιγαροχαρτο περιτυλιγματος ισως, -γιατι αλλοιωτικα δε θα μπορουσε να μενει μετεωρο κι οταν αδυνατιζε το αερακι, για να ξαναρχιζει με το δυναμωμα, υστερα τα παιχνιδια του.
Μα τι τρελοπαιχνιδα το αφιλοτιμο! Σας βεβαιω πως ποτε δε μου ελαχε κουρελοχαρτο με τοση… ζωη! Φαινοταν αληθινα ζωντανο πραγμα και σα μεθυσμενο απο μια μεγαλη χαρα. Για εναν καλο χορευτη, οταν τον μεθα ο χορος, συνηθως λεμε: “Δεν χορευει, πετα!” Ε λοιπον γι αυτο το χαρτινο πουλι, θα μπορουσα να πω¨Δεν πετουσε, εχορευε. Και καθως το χτυπουσε κει ψηλα στο γαλαζιο ο ηλιος της δυσης, ποτε χρυσιζε, ποτε κοκκινιζε, κι εμοιαζε ετσι σα μικρη υπερφυσικη, εναερια μπαλλαρινα, ντυμενη στα κατασπρα και φωτιζομενη απο εναν πολυχρωμο προβολεα. Μα ηταν μια δοξα, ενας θριαμβος, μια αποθεωση.
Αφου το γνωρισα μια φορα, αφησα τα κιαλια, για να το βλεπω καλυτερα μες’ στον ωραιο περιγυρο. Και ηρθε στιγμη που ξεχασα κι εγω τι ηταν και γοητευθηκα σα ναβλεπα πραγματικως εν’ αγνωστο ασπρο πουλι, παραδομενο σε μια μεθη χαρας, ευτυχιας, που λες κι ηθελε να τη μεταδωση με τα κινηματα του και σε μενα και σε ολο τον κοσμο. Να το, υψωνεται ακομα κι ερχεται προς το παραυθρο μου- Ελα, ελα καλως το!… Ω μα φευγεις παλι; γιατι; .. Γυρισε. γυρισε!.. Ετσι μπραβο! Και χαμηλωσε λιγακι να φωτιζεσαι και να λαμπεις καλυτερα!… Α ετσι μπραβο!.. Τωρα εισαι θαυμασιο!.. Τι γρηγορα που κουνας τις φτερουγες σου και πως φανταζουν χρυσοκοκκινες οι μακρυες αυτες φτερουγες! Τωρα για μενα εισαι σ’ ολη σου τη δοξα!
Και αξαφνα.. στοπ και μπουμ!
Το αερακι σταματησε αποτομα. Την ιδια στιγμη απομεινε ακινητο εκει ψηλα και το κουρελοχαρτο. Στοπ. Και την ιδια στιγμη, παρασυρομενο μονο απο το βαρος του, επεσε ισια, εσκασε αδοξα πανω σ’ ενα τζιγκο. Μπουμ! – Μα τι αλλο μπορουσε να καμη ενα κουρελοχαρτο, οταν επαψε πια να φυσα το αερακι που το ζωντανευε; Να σκασει κατω σαν ψοφιο. Το κακομοιρο ειχε πεσει και σε μια γωνια του τζιγκου τοσο προφυλαγμενη, τοσο απαγκιο, που κι οταν σε λιγο ξαναφυσηξε, το αερακι δεν το βρηκε για να το ξανασηκωσει. Κι εμεινε κει ωσπου βαρεθηκα εγω και μπηκα. Η ιστορια λοιπον του κουρελοχαρτου τελειωνει εδω. Μονον που εχει κι επιμυθιο.
Θα το μαντευετε βεβαια. Ποσες φορες θα ακουσατε να παρομοιαζουν το σηκωμα μερικων ανθρωπων χωρις αξια, -χωρις αληθινα φτερα, χωρις εσωτερικη δυναμη, – με το πεταγμα ενος κουρελοχαρτου, που ενα ευνοικο αερακι μπορεσε να το ανεβαση για λιγες στιγμες μεσουρανα, μες’ το φως και τη δοξα ενος ηλιοβασιλεματος. Αλλα οπως μολις παψη να φυσα το αερακι, πεφτει το κουρελοχαρτο στον τζιγκο, στο δρομο, στη σκονη, στη λασπη, ετσι πεφτει και ο ψεφτοανεβασμενος ανθρωπος, μολις του λειψη η εξωτερικη δυναμη, η προστασια που τον σηκωσε απ’ τα χαμηλα. Κι οπως μας γελα το κουρελοχαρτο πως ειναι ενα ζωντανο κι ασπρο πουλι, με μερικες δυνατες φτερουγες, ετσι μας γελα οταν βρισκεται στο υψος του κι ο αναξιος ανθρωπος, πως κατι ειναι. Υστερα με το αδοξο πεσιμο του βλεπουμε πως δεν ηταν τιποτα και πως τοσον καιρο μας γελουσε…
Ναι η παρομοιωση αυτη ειναι κοινη και συνηθισμενη. Αλλα οι γαλλοι εχουν μια παροιμια που λεει: ” comparaison n’est pas raison” Η παρομοιωση δηλαδη δεν ειναι πραγματικος λογος και δεν μπορουμε να την παιρνουμε παντα τοις μετρητοις, κατα γραμμα, η να την πιστευουμε σ’ ολη της την εκταση, μ’ ολες της τις συνεπειες και εφαρμογες. Γιατι ετσι κινδυνευουμε να φτασουμε σε υπερβολη και παραλογισμο. Στην περισταση αυτη παραδειγματος χαρη: μπορει να ιδουμε εναν ανθρωπο ν’ανεβαινει απο μια καλοτυχια, απο μια ευνοια, απο μια δυνατη προστασια. Και να συμπεραινουμε : “Να κι αυτος σαν το κουρελοχαρτο. Πετα οσο φυσουν, αμα παψουν θα πεση” Κι ομως ο ανθρωπος μπορει εξαιρετα ναχει την αξια και δικαια να προστατευτηκε και βοηθηθηκε, για ν’ ανεβει.
Ολοι σχεδον στα πρωτα βηματα τους, βοηθουνται, προστατευονται απο καποιον. Δε θα πει ομως και πως ολοι δεν εχουν αξια. Πολλοι εχουν. Αλλα και οταν πεφτουν, επειδη τους ελειψε η αναγκαια ακομη εξωτερικη βοηθεια, παλι δεν μπορουμε να πουμε με βεβαιοτητα πως δεν ειχαν κι εσωτερικη δυναμη. Γιατι πρεπει πρωτα να ιδουμε αν το πεσιμο ηταν τυχαιο, αδικο η προσωρινο. Οπως το ανεβασμα, ετσι μπορει να μας γελασει και το πεσιμο. Χρειαζεται μεγαλη προσοχη και επιφυλαξη σε τετοιες κρισεις. Επειτα μια αλλη παροιμια λεει: Καθε κανονας εχει τις εξαιρεσεις του.

Σας ασπαζομαι
Φαιδων.

Πη Ες. Η αναρτηση ειναι επαναληψη (31/01/08)

Περί Οδικής Συμπεριφοράς....

Ρουφάω την πρώτη γουλιά καφέ και χαζεύω το blog μου....καιρό έχω να γράψω σκέφτομαι... κι όμως δεν έχουν συμβεί πάρα πολλά από την τελευταία φορά...απλά ξεκίνησα να δουλεύω ο περισσότερος μου χρόνο καταναλώθηκε στη δουλεία και στις μεταφορές από και προς αυτή!!! Είχα σχεδόν 5 μήνες να βρεθώ στο δρόμο με το αυτοκίνητο σε καθημερινή βάση και να συναναστραφώ με άλλους οδηγούς αλλά πολύ γρήγορα θυμήθηκα τις παλιές "καλές" μέρες....
Σήμερα όμως συνειδητοποίησα ότι πραγματικά στο δρόμο είμαστε άξιοι της μοίρας μας και τη οδικής μας συμπεριφοράς, και αρνούμαι κάθε αστυνομικό ή τροχονόμο που θα προσπαθήσει να με κρίνει...όταν συμβαίνουν τα τέρατα μπροστά στα μάτια τους και στα δικά μας κι όμως πάντα είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Μόνο όταν το θυμούνται, ή τους έχουν τρίξει τα δόντια "παιδιά κόψτε καμιά κλήση γιατί δε βγαίνουμε" μόνο τότε θυμούνται ποιά είναι πραγματικά τα καθήκοντάς τους. 
Όχι δε θέλω να γίνω άδικη....δεν είναι όλοι ίδιοι... Λαμπρό παράδειγμα ένας τροχονόμος και ένας αστυνομικός με περιπολικο στη συμβολή της Λ. Αλεξάνδρας με τη Λουκάρεως την προηγούμενη βδομάδα. Ένας ταξιτζής έχει χωθεί δίπλα στα αυτοκίνητα που βγαίνουν προς Αλεξάνδρας και δημιουργεί τη δική του 3η λωρίδα...το περιπολικό από το αντίθετο ρεύμα σταματάει δίπλα του και του κάνει παρατήρηση...το ταξί οπισθοχωρεί...με το που εξαφανίζεται το περιπολικό να 'τος πάλι τα ίδια...αυτή τη φορά ήταν η σειρά του τροχονόμου να δράσει... αφού έρχεται προς το μέρος του να τον επιπλήξει, ανοίγει το ρεύμα προς Αλεξάνδρας να φύγουν τα αυτοκίνητα και μένει μπροστά στο ταξί μη αφήνοντας το να περάσει....τον κράτησε εκεί μέχρι να φύγει τελευταίος...Θα μου πεις κι εγώ τι φταίω που ήμουν μέσα και πλήρωνα που το ταξίμετρο έτρεχε και χρέωνε....εμ δε φταις...αλλά και τι να κάνεις... Αυτό και μόνο το περιστατικό ήταν ικανό να μου φτιάξει τη μέρα...
Δυστυχώς όμως την επόμενη μέρα αυτή η καλή εικόνα που μου δημιουργήθηκε με αυτό το σκηνικό διαλύθηκε σε χίλια κομμάτια μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα... Οδηγώ στη Λένορμαν προς Αθήνα και προσπερνάω μία δυμοιρία της ομάδας ΔΙΑΣ που είναι σταθμευμένη σε μία γωνία. Σταματάω λίγο πιο κάτω για να ψωνίσω κάτι από ένα μαγαζί και να σου ένας αστυνομικός με τη μηχανή του να έρχεται προς το μέρος μου με αναμμένο το φάρο και σε στάση σούζας...σταματάει λίγο πιο κάτι κάνει μια κωλιά για αναστροφή και πάλι πίσω στα φιλαράκια του να καυχηθεί για το κατόρθωμα του!! Γιατί να μην είχα το κινητό στα χέρια να τον βγάλω ένα βίντεο σκέφτηκα....τα παλιόπαιδα...
Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε σήμερα το πρωί...όταν πήγαινα προς τη δουλειά μου...δε λέω οι τροχονόμοι στο δρόμο είναι για να ρυθμίζουν την κυκλοφορία αλλά όχι και να αφήνουν τον καθένα να κάνει ότι του γουστάρει στο δρόμο...στο φανάρι της Κατεχάκη προς Αθήνα εκεί ακριβώς που στρίβεις για το θέατρο Β. ένας τροχονόμος να ρυθμίζει την κίνηση και στη γωνία παρκαρισμένο ένα περιπολικό με μάλλον κάποιον μέσα και έναν ακόμη να στέκεται από έξω....ο τροχονόμος δίνει σήμα να στρίψουν τα αυτοκίνητα προς το θέατρο...κι αυτά απλά ΜΠΡΟΣΤΑ του κάνουν μία ωραιότατη αναστροφή...όταν η κολώνα στο φανάρι έχει πινακίδα που την απαγορεύει....και δεν ήταν ούτε ένας ούτε δύο αλλά τουλάχιστον 5 που το έκαναν αυτό...αυτή τη φορά...και πόσοι ακόμη όλη τη μέρα....ε και τι έγινε;; τους είπε κανείς τίποτα...ΟΧΙ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ!!! 
Και σκέφτομαι λοιπόν....είναι τόσοι λίγοι οι άνθρωποι που πλέον νοιάζονται για την οδική συμπεριφορά;;; Γιατί να μην ανάβουμε το φλας όταν θέλουμε να αλλάξουμε λωρίδα;; Γιατί να κάνουμε σφήνες και να χωνόμαστε εκεί που δεν πρέπει;; Γιατί να τρέχουμε όταν δεν πρέπει αφού μπροστά μας το φανάρι πάλι κόκκινο θα είναι...Γιατί να προκαλούμε τέτοιο εκνευρισμό τόσο στον εαυτό μας όσο και στους άλλους όταν οδηγούμε;; Δεν το παίζω ο τέλειος οδηγός αλλά τουλάχιστον κάποια βασικά πράγματα τα τηρώ...κατά βάση για τη δική μου ασφάλεια!! Ξέρω οι περισσότεροι άντρες που θα το διαβάσουν αυτό θα πουν "τι να μας πεις κι εσύ, γυναίκα δεν είσαι;;" κι όμως θεωρώ τον εαυτό μου έναν αρκετά ικανό οδηγό...τι κι αν δεν τρέχω...δεν κορνάρω....σταματάω πάντα στα στοπ και απλά μπορεί να μου πάρει 5 μανούβρες παραπάνω για να παρκάρω;;;  δεν είναι αυτό που ορίζει τον καλό οδηγό αλλά το ότι κάθε φορά φτάνω στον προορισμό μου σώα και αβλαβής και σχετικά ήρεμη...
Ελπίζω να μη σας κούρασα με την πολυλογία μου....απλά θέλω να πιστεύω ότι και άλλοι άνθρωποι σκέφτονται σαν κι εμένα....γιατί αν δεν είναι έτσι χαθήκαμε....
Καλή σας μέρα και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!! Και προσοχή στο δρόμο ε!!! 
ΥΓ. Η παρακάτω φωτογραφία είναι αφιερωμένη στη μαμά μου αλλά με τη μαμά οδηγό και το μπαμπά να κάθετε στη θέση του συνοδηγού!!!  ;-)
Image: 

αν δεν ηταν το φεγγαρι! (updated *)

 

moon over Washington (internet)

Χτες πανω σε μια κουβεντα, με ρωτα ενας φιλος:

Tι θα γινοταν δεσποιναριο αν δεν υπηρχε το φεγγαρι;

-Οι νυχτες θα ηταν ολες σκοτεινες

-Δεν θα ειχαμε το σχετικο χρονικο μεγεθος,  “θα γυρισω σε τρια φεγγαρια”

-Θα επρεπε να βρουμε καποιο αλλο ουρανιο σωμα να ροματζαρουμε, και ο Ποσειδωνας δε λεει, ουτε φαινεται.

-Δεν θα υπηρχαν παλιρροιες, οι κατοικοι της Χαλκιδας θα βαριοντουσαν φριχτα τη ζωη τους. Στην πραγματικοτητα αν εξαφανιζοταν το φεγγαρι, η σταθμη της θαλασσας θα αλλαζε αποτομα και σημαντικα, αλλαζοντας το σχημα των ηπειρων και των ωκεανων.

- Αν και η σχεση του κυκλου της σεληνης και των λειτουργιων του ανθρωπινου σωματος δεν ειναι ξεκαθαρη,  στατιστικα ξερουμε οτι με την πανσεληνο οξυνονται τα αισθηματα μας και μεταβαλλονται οι διαθεσεις μας.  Επισης δεν ξερουμε αν ο γυναικειος κυκλος θα ηταν ο ιδιος. Αν αυτο ισχυει οι γυναικες δεν θα ηταν τοσο κυκλοθυμικες και οι αντρες θα ειχαν λιγωτερα προβληματα.

-Ο Νταλαρας δεν θα ειχε τραγουδησει το “Λουνα Ροσσα”, ενταξει ενα τραγουδι λιγωτερο, δεν σωζει την κατασταση.

-Επισης δεν θα ειχαν γραφτει τοσα ομορφα τραγουδια, οπως Γκουαρντα λα Λουνα, Δατ’ς αμορε, Φεγγαρακι μου λαμπρο και Σβηστε το φεγγαρι.

-Δεν ξερω ποιος καραγκιοζης θα εκανε βολτα στης αγαπης μου την πορτα

-Τον Neil Armstrong θα τον ηξερε μονο η μαμα του.

- Δε θα ξεραμε το σχημα της νυχτεριδας.

- Οι λυκανθρωποι θα επρεπε να κανονισουν κατι αλλο.

-Οι Χιωτες δεν θα εψαχναν τον φεγγαρο που εχει πεσει μεσα στον πηγαδο.

-Η ημισεληνος στα μπαϊρακια ωρισμενων χωρων θα ηταν κατι αλλο.

-Οι Κινεζοι και οι Αραβες και ολοι αυτοι που βασιζονται σε σεληνιακα ημερολογια θα ειχαν χασει τον μπουσουλα.

- Ο αξονας της γης εχει καποια σταθεροτητα χαρις στην ισορροπια της ελξης των μαζων των δυο σωματων. Χωρις αυτη την ισορροπια πιθανον ο αξονας της γης να ειχε μεγαλη διακυμανση στον προσανατολισμο του, τοσο που να επηρρεαζε τις καιρικες συνθηκες  αλλα θα επηρρεαζε και την ταχυτητα περιστροφης της γης σε σημειο που θα καταστρεφοταν η ζωη οπως την ξερουμε.  Η αναπτυξη και εξελιξη της ζωης επιτυγχανεται μονο με σταθερους ρυθμους.

-Δεν θα παιδευομουνα αυτες τις μερες να βελτιωσω τα σεληνιακα μοντελα για την αποστολη LRO,  και αντ’αυτου θα μπλογκαριζα.

Αποψε οταν βρεθειτε εξω και δειτε το φεγγαρακι στον ουρανο, χαμογελαστε του και πειτε του οτι το θελουμε παντα κοντα μας στο στερεωμα.  Διοτι βραστε τις παλιρροιες, ερωτας και ρομαντζα χωρις φεγγαρι δεν γινεται.

Σας φιλω γλυκα.

* UPDATE:

Μου το θυμισε η αγαπημενη φιλη Ρουλα.

Αν δεν ειχαμε φεγγαρι δε θα ακουγατε το παρακατω φαλτσο μπαϊ δεσποιναριον! :P


 

την οδο του εμποριου, οικον ανοχης

Η βολτα μας αρχιζει απο την Καπνικαρεα και τελειωνει στυην πλατεια Συνταγματος. Οδος Ερμου.  Βραδυ Κυριακης.  Ο κοσμος ειναι περισσοτερος απο οτι κυκλοφορει κατα τη διαρκεια της ημερας τις ωρες που ειναι ανοιχτα τα καταστηματα.   Η οδος Ερμου ειναι πλεον κοινως ενα παζαρι.  Δεν υπαρχει τοιχος χωρις αναρτημενους πινακες της κακιας ωρας.  Δεν υπαρχει πεζοδρομιο χωρις φεηκ Λουϊ Βουϊττον.  Δεν υπαρχει χωρος να περασεις.   Βρωμιες, μπιχλιμπιδια, κι ενας τυπος ξεπροβαλλει απο μια στοα και ριχνει στο δρομο σαπουνονερα.

Ομολογω οτι πρωτη φορα βλεπω την οδο Ερμου ετσι. Τελευταια φορα ηταν το καλοκαιρι αλλα ηταν πρωϊ. Δε ξερω αν αυτο το παζαρι γινεται καθε βραδυ η μονο Κυριακες, αλλα ηχουν στα αυτια μου τα λογια της μαμας.  “Μη διανοηθεις να πας στην Ερμου, ειναι απελπισια.”

Μου θυμιζει ενα παζαρι που ειδα στο Μπουνος Αϋρες κοντα στο Σαν Τελμο. Μονο που εκει ντοπιοι πουλαγαν δικες τους χειροτεχνιες, εστω και κακογουστες.   Σε μια γωνια ενας παπατζης.  Η εικονα με μεταφερει εκατο χρονια πισω.  Μπιχλιμπιδια μεηντ ιν Τσαϊνα,  μαλλι της γριας και ολοι οι ινδιανοι της φυλης των Απατσι παιζουν μουσικη. Τουλαχιστο τρια γκρουπακια μετραω.  Φυσικα δε λειπουν κι εκεινα τα “καλαισθητα”  ασημοροζ, φωσφοριζἐ παντος σχηματος μπαλλονια.

Ελληνικα δεν ακους, εκτος απο εμενα που ποτε ποτε βγαζω ελληνικα επιφωνηματα τυπου “ΩΩΩΩ ” ,  “Αμαααν “, “Αααα! “.

Ανθη, αεροστατακια, η μικρη Λουλου, ινδικες φιγουρες, ολα  μαζι κι ανακατα.

Εχω δει σιγα σιγα την οδο Ερμου να μεταμορφωνεται οπως περνανε τα χρονια. Καθε φορα που κατι αλλαζε,ι με πειραζει.  Πολλες φορες μικρη με εφερνε η θεια η Σοφια που εψαχνε στον Καλυβιωτη για ωραια κουμπια η μπουτουνιερες,   Η μαμα στον οικο Κανακαρη με τα υπεροχα νυφικα και στου Παπαγιαννη για φορεματα, ο παπους στου Παλλη και Κοτζια για τετραδια και χαλκομανιες.    Τα περισσοτερα εχουν εξαφανιστει πλεον σημερα στο ονομα των διεθνων αλυσιδων μοδας.   Εκλεισε ο Διαμαντης, η Αθηναια, το Ιλιον, ο Κατραντζος.  Παρεμειναν μερικα παλια γνωστα καταστηματα οπως ο Μουγερ, ο Μοσχουτης και ο Μπουρναζος.  Και αναμεσα σε ολα αυτα σαν ζωντανο  κομματι ιστοριας των νεωτερισμων,  ο Αλεξανδρακης.

Κι ετσι ξαφνικα οπως περπατω στριμωγμενη προς το Συνταγμα και η καρδια μου σφιγγεται,  ευχομαι να ειχα μια μεγαλη σκουπα να σκουπισω με μια κινηση τα παντα, και να γινει η Ερμου ενας ομορφος καθαρος δρομος, με κοσμο να χαζευει  τις φωτισμενες βιτρινες, που δεν θα ειχαν μπροστα απαισια τελλαρα κοροϊδια της τεχνης.  Η ευχη αυτη δεν ρατσιστικη.  Δεν ειμαι θυμωμενη με τους μικροπωλητες, με  τους  καλλιτεχνες του δρομου, με τους βιοπαλαιστες.  Ειμαι θυμωμενη που απεναντι απο την Βουλη των Ελληνων, οπου ψηφιζονται οι νομοι του κρατους,  στην  κεντρικη πλατεια της Αθηνας,  το  παρεμποριο ανθει σε ολο του το   μεγαλειο.   Δε με πειραζουν τα καστανα, τα καλαμποκια και τα λαχεια.  Παντα ηταν εκει.  Με πειραζει η εικονα του παζαριου, του συνωστισμου και του σκουπιδαριου στο κεντρο της Αθηνας.  Με πειραζει η εκμεταλλευση των ανθρωπων. Με πειραζει η αδιαφορια των αρχοντων της πολης.   Που οσο κι αν λειπω μακρυα της για μεγαλα χρονικα διαστηματα, ειναι παντα πολη μου.

Και οπως πλησιαζω στο Συνταγμα,  ο θυμος, καταλαγιαζει και γινεται μια βαθεια λυπη. Που δεν μπορω να κανω κατι.   Δυστυχως εικονες σαν αυτη στο κεντρο της πολης ειναι απλα και  μονο παρακμη.  Και ειναι το ιδιο σφιξιμο στην καρδια που ενοιωσα στο Μπουενος Αϋρες.  Γιατι η παρακμη πληγωνει παντου.

Σας φιλω γλυκα!

shock!

 

Πεμπτη πρωϊ περιπου εντεκα η ωρα.  Ακουω τον Νικιτα να μου φωναζει απο το διπλανο γραφειο:

“Despina what is going on out there?”  Γυριζω το  κεφαλι και βλεπω την εξης σκηνη.  Αστυνομοα μαζεμενη στο παρκινγκ, περιπολικα εχουν κλεισει την προσβαση σε ολους τους παραδρομους, και μια κιτρινη ταινια εχει περικλεισει τον χωρο γυρω απο ενα μαυρο βαν.  Εγκλημα!  ηταν η πρωτη μου σκεψη.   Πραγματικα μεχρι εκεινη τη στιγμη δεν εχω παρει χαμπαρι γιατι εχω την πλατη στο παραθυρο και το παραθυρο εχει απολυτη ηχομονωση.

Μαρτυριες αλλων συναδελφων αναφερουν οτι ηδη ειχε ερθει ενα ασθενοφορο και οτι εφυγε χωρις να παρει κανενα.  Σε λιγο ερχεται καποιος με φωτογραφικη μηχανη και παιρνουν δεκαδες φωτογραφιες. Εξω, μεσα ανοιγοντας με προσοχη τις πορτες και χωρις να αγγιζουν τιποτα.

Ο ηλιος εχει γυρισει και φαινεται μεσα στο βαν καθαρα οτι υπαρχει ενας ανθρωπος.  Ενας ανθρωπος που δεν υπαρχει πια.

Περνουν περιπου τρεις ωρες ετσι με προσεκτικη ερευνα, μεχρι που φτανει το  αυτοκινητο του ιατροδικαστη. Ο νεκρος μεταφερεται με προσοχη κι ενα τεραστιο σεντονι τον προστατευει απο τα δικα μας περιεργα ματια.

Μηνυμα απο τον υπευθυνο του κτιριου πληροφορει ολους εμας οτι οντως στο βαν υπηρχε ενας νεκρος.  Δεν εργαζοταν εδω, αλλα ηταν πελατης μιας πιστωτικης τραπεζας που στεγαζεται στον πεμπτο οροφο.  Ο ανθρωπος επισκεφτηκε την τραπεζα, βγηκε, πηγε στο αυτοκινητο του και εθεσε τερμα στη ζωη του.

Εκει ηρθε το πρωτο σοκ.  Πριν λιγες ωρες, ενας ανθρωπος εκατο μετρα πισω απο την πλατη μου,  αφαιρεσε την ιδια του την ζωη. Τι εγινε, τι του ειπαν στην τραπεζα;  Ηταν μονος του;  Τον περιμενε καποια οικογενεια;  Οτι κι αν εμαθε ηταν τοσο ασχημο;  Δεν μπορουσε να το αντιμετωπισει;  Πως αισθανεται ο ανθρωπος που του μιλησε για τελευταια φορα; Νομιζω οτι αν καποιος αυτοκτονουσε μετα απο συνομιλια μαζι μου, θα το ειχα βαρος σε ολη μου τη ζωη.  Ηταν ψυχολογικα καλα;  Οτι κι αν αναρωτιεμαι εγω,  δε θα μαθω ποτε τις απαντησεις. Ουτε κανεις θα μας πει κατι παραπανω. Ουτε θελω.

Ισως να ηταν αυτη η μικρη αποσταση,  να εισαι τοσο κοντα και να μη μπορεις να κανεις κατι.  Δεν τον γνωριζα τον ανθρωπο που εβαλε τερμα στη ζωη του τοσο κοντα μου το πρωϊ της Πεμπτης.  Τις εικονες θα τις θυμαμαι για παντα.  Θα ευχομαι να ειναι ελαφρυ το χωμα που τονν σκεπαζει και καλη δυναμη σε αυτους που αφησε πισω. Ισως να αντιμετωπισουν τα προβληματα.

Επιλογος: Ενα μπουκετο λουλουδια κι ενα αδειο παρκινγκ.

Σας φιλω γλυκα

intermezzo

Φυλλαρακι σε βρεμμενο δρομο του Λονδινου.

 

Δευτερα 17/1/11.  Αργια στις ΗΠΑ (Μαρτιν Λουθερ Κινγκ day) και κανω ενα διαλειμμα στις περιγραφες  των διακοπων για να γραψω μερικα πραγματακια.  Το πρωτο ειναι μια γενικη απαντηση σε ολα τα σχολια που αφησατε στην τριλογια  :P   flashback.   Γιατι θα ηθελα να διαβαστει απο ολους.

Υπαρχουν φορες που γινομαστε πολυ εκδηλωτικοι φραστικα στα μπλογκς μας. Αυτο απο μερικους θεωρειται απαραδεκτο, και μεχρις ενος σημειου ειναι λογικο. Γραφω ομορφα λογια για συγκεκριμενα ατομα, ξεφευγω απο το να απευθυνομαι σε ενα γενικο αναγνωστικο κοινο και περιοριζομαι σε μερικους. Δεν ξερω πως το βλεπουν οι τοσοι αναγνωστες που φαινεται οτι ερχονται εδω. Μερικοι μπορει να το βλεπουν σαν ενα αλλο ημερολογιο, αλλοι μπορει να το βρισκουν εγωιστικο, αλλοι που δεν τα καταφερα να ερθω σε επαφη μαζι τους να μα κακιζουν. Αυτες οι τρεις εβδομαδες στην Αθηνα ηταν για μενα πολυ σημαντικες και οι ανθρωποι στους οποιους  αναφερομαι μου εδειξαν κατι παραπανω απο αγαπη. Επομενως υπαρχει για μενα η αναγκη να αναφερθω σ’αυτους παντα στα πλαισια του σεβασμου των προσωπικων τους δεδομενων η της επιθυμιας τους να μην αναφερθουν μερικα πραγματα. Αν ομως δε το εκανα θα ηταν λαθος,γιατι αυτο ξεκινησε μεσα απο αυτο το μπλογκ. Κι εδω θα γινουν οι αναφορες. Εμαθα μεσα απο την κοινωνικη επαφη του διαδυκτιου οτι ποτε δεν ξερεις τι εκπληξεις μπορει να σου επιφυλαξει. Και δεν πρεπει να κλεινεις πορτες εκτος αν εχεις σοβαρες ενδειξεις οτι πρεπει να το κανεις.  Προσωπικα με συγκινει να βλεπω οτι πολλοι με συμπαθειτε και θελετε να γνωριστουμε. Μακαρι να ημουν εκει να μπορουσα.  Παλι, αν ημουν εκει ισως ποτε να μην ειχα αυτες τις εμπειριες που εχω τωρα.  Το γεγονος οτι ειμαστε κοντα ολοι, προσφερει μια αναβλητικοτητα στις επαφες μας.  Οι ανθρωποι που συναντησα αυτη τη φορα εκτος ελαχιστων ηταν ηδη φιλοι που ειχα συναντησει και παλιοτερα.  Τους αγαπω καιτους εκτιμω οπως ειμαι σιγουρη οτι αυτο δεν τελειωνει εδω αλλα υπαρχει πιθανοτητα να αγαπησω καινα εκτιμησω κι αλλους.   Οπως κι εγινε αυτη τη φορα.  Δεν ειπα οχι στις περισσοτερες ευγενικες προσκλησεις που πηρα απο συνμπλογκερς που πια θεωρω αγαπημενους φιλους.  Θα ηθελα μια απο τις επομενες φορες που θα ερθω, να ανοιξω το σπιτι μου σε πολλους απο σας που εχουμε καποια επαφη ωστα να επιβεβαιωσω  αυτο που ευστοχα ειπε η αγαπημενη μου Καναδεζα.  Δεν υπαρχει βιρτουαλ αυταπατη, αλλα τρισδιαστατη αγαπη.  Καλα λεμε εγραψε η γυναικα!

Θελω να μοιραστω μαζι σας και μερικα πραγματα που με κανουν ιδιεταιρα χαρουμενη.  Το πρωτο ειναι οτι απο την αρχη της χρονιας το “ασπρο” ειναι ενα απο τα featured blogs  στο portal theinsider. Μπορειτε να το βρειτε εδω . Παραθετω προσφατη αναρτηση του κ. Τασου Κοκκινιδη που επιμελειται την σελιδα, οσον αφορα την ταυτοτητα του portal.

“  Το “THE INSIDER” αποτελείται από μία ομάδα έμπειρων δημοσιογράφων που προέρχονται από μακρόχρονη προϋπηρεσία στο BBC και την «θρυλική» Ελληνική υπηρεσία του BBC. Του  παγκόσμιου δημοσιογραφικού οργανισμού δηλαδή, που ταυτίσθηκε με όλες τις μεγάλες ιστορικές στιγμές των τελευταίων 60 χρόνων στην Ελλάδα και τον κόσμο και το όνομα του  είναι συνώνυμο με το κύρος και την εγκυρότητα των ειδήσεων.

Έτσι και τώρα, το «The Insider» βασιζόμενο στην ίδια “πλατφόρμα”  διαθέτει ένα μεγάλο δίκτυο ανταποκριτών σε όλα τα «θερμά» σημεία του πλανήτη (Αφγανιστάν, Μέση Ανατολή, Βαλκάνια, Τουρκία).

Στόχος είναι να παρουσιασθούν και να αναλυθούν με απολύτως αδέσμευτο και ανεξάρτητο τρόπο, όλα τα σύνθετα φαινόμενα ενός πολύπλόκου κόσμου.

Με το THE INSIDER συνεργάζονται κορυφαίοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές από την Ελλάδα και τον κόσμο, ενώ εξασφαλίσαμε επίσης, την στήριξη σπουδαίων bloggers που έχουν αφήσει το στίγμα τους στη ελληνική μπλογκόσφαιρα.

Το THE INSIDER τέλος, δεν έχει απολύτως ΚΑΜΜΙΑ ΔΕΣΜΕΥΣΗ έναντι πολιτικών ή επιχειρηματικών συμφερόντων. “

Το δευτερο ειναι οτι μολις επεστρεψα στο γραφειο βρηκα ανακοινωση μιας προαγωγης.  Αυτη εγινε μετα απο εισηγηση του φιλου Στηβ αρκετα πριν διαγνωσθει με  Glioblastoma multiforme (GBM).  Ισως ειναι η μεγαλυτερη διακριση που μπορει να κανει η εταιρεια.  Μεταξυ μας ας ητανο Στηβ καλα και δε με νοιαζει καμια διακριση. Αυριο για πρωτη φορα μετα την εξοδο  του απο το  νοσοκομειο θα παω να τον δω.  Μολις την περασμενη εβδομαδα αρχισε να βλεπει φιλους καθε Τριτη.  Δε ξερω πως θα το αντιμετωπισω.  Γενικα ειμαι πολυ ευαισθητη σε κατι τετοια αλλα θα βαλω τα δυνατα μου να μη κλαψω.  Πρεπει να τα καταφερω.  Λατρευει τα κιτρινα λουλουδια και του πηρα μια ορχιδεα. Πρεπει να επιστρατευσω ολη τη δυναμη κι ολα μου τα χαμογελα.  Ελπιζω να ειναι μαζι μας οσο το  δυνατον περισσοτερο καιρο γινεται χωρις να υποφερει.

Σας φιλω γλυκα!

 

Όταν λείπει η γάτα χορεύει / μαγειρέυει το ποντίκι.....

Αυτό το Σαββατοκύριακο οι αγαπημένοι μου γονείς είπαν να πάρουν το δρόμο προς τας εξοχάς να πάρουν λίγο καθαρό αέρα, να μαζέψουν φρούτα για να φτιάξει η μαμά τις μαρμελάδες και να αφήσουν και την κουζίνα ελεύθερη σε μένα να δημιουργήσω με την άνεση μου!!! Λόγω της νέα μου επαγγελματικής πορείας το Σάββατο το πρωί έπρεπε να βρεθώ για μερικές ώρες στο γραφείο (ευτυχώς όχι για δουλειά....). 
Στο δρόμο του γυρισμού λοιπόν αποφάσισα να πάρω το τραμ από τη Γλυφάδα, όπου είναι το γραφείο,  μέχρι το Σύνταγμα για να πάρω μετά το μετρό να πάω σπίτι.... Η φαϊνή μου αυτή ιδέα είχε σαν αποτέλεσμα να είμαι μέσα στο τραμ ακριβώς μία ολόκληρη ώρα!! Όχι δεν παραπονιέμαι!! Έτσι κι αλλιώς επίτηδες το έκανα. Για κάποιο παράξενο λόγο αυτή η αργή βόλτα με το τραμ μ' αρέσει και με χαλαρώνει...και ειδική το Σάββατο που ήταν μία ηλιόλουστη μέρα την ευχαριστήθηκα αρκετά μπορώ να πω... 
 
Σε αυτή την υπέροχη μία ώρα λοιπόν είχα το χρόνο να αναρωτηθώ τι θα ήταν το μεσημεριανό μου για τη μέρα. Ήξερα ότι η μαμά μου είχε αφήσει κάπου σε ένα τάπερ φιλέτο από στήθος κοτόπουλου και σίγουρα είχε και μερικές πατάτες το καλαθάκι στο μπαλκόνι...Οπότε αποφάσισα εκεί να βασιστώ και να δημιουργήσω κάτι γρήγορο γιατί περιττό να σας πω το στομάχι μου είχε αρχίσει ήδη να γουργουρίζει...
Με το που μπήκα λοιπόν στο σπίτι πήγα κατευθείαν στην κουζίνα και ξεκίνησα....Η τελική απόφαση είχε ληφθεί...Το μισό στήθος θα γινόταν πανέ και τα συνόδευα με πατατοκροκέτες. Και η συνταγή μας έχεις ως εξής:
Φιλετάκια κοτόπουλου με μαριναρισμένα σε μέλι, μουστάρδα και ουίσκι με παρατοκροκέτες
Τα υλικά είναι για μία πολύ πεινασμένη Άρτεμη:
Μισό στήθος κοτόπουλου κομμένο σε λωρίδες.
2 κ.γ. μουστάρδα
2κ.γ. μέλι
ένα σφηνοπότηρο ουίσκι
πιπέρι
φρυγανιά για το πανάρισμα
Επειδή δεν είχα πολύ χρόνο μπροστά μου να μαρινάρω το κοτόπουλο γιατί μετά από τόση ώρα το στομάχι μου είχα πάει βόλτα και έψαχνε για φαγητό αποφάσισα να αναμείξω τα υλικά μου για τη μαρινάρα σε ένα τάπερ. Στη συνέχεια πρόσθεσα και το κοτόπουλο, το έκλεισα καλά, έβαλα λίγη χορευτική μουσική στο ραδιόφωνο, το πήρα στα χέρια και κάνετε ένα μικρό χοροπηδηχτό χορευτικό μέχρι να ζεσταθεί το γκριλ στο φούρνο. Αφού ήμουν σίγουρη ότι είχα ζαλίσει αρκετά το κοτόπουλο μέχρι να γίνει "κοτόπουλο" πέρασα τα κομματάκια από τη φρυγανιά και τα έβαλα στο ταψί μου πάνω σε λαδόκολλα και βουρ στο φούρνο. Τα έψησα 6 λεπτά την κάθε πλευρά. 
Όσο χόρευα μαζί με το κοτόπουλο στο τάπερ είχα βάλει επίσης στο φούρνο μικροκυμάτων και 2 πατατούλες, με τη φλούδα τους, να ψηθούν για 10 λεπτάκια. Έτσι όταν έβαλα το κοτόπουλο στο φούρνο άρχισαν να ετοιμάζω και τις πατατοκροκέτες μου. 
Γι' αυτές χρειάστηκα:
 
2 μικρές πατάτες
3 κ.γ. τυρί κρέμα
1 φέτα παριζάκι ψιλοκομμένη
αλάτι, πιπέρι, πάπρικα
λίγο ελαιόλαδο
Όταν οι πατάτες μου είχα ψηθεί τις ξεφλούδισα και τις έλιωσα σε ένα μικρό μπολ. Στη συνέχεια πρόσθεσα τα υπόλοιπα υλικά και ανακάτεψα καλά το μείγμα μου. Στη συνέχεια έκανα μπαλάκια τα οποία τα πέρασα από τη φρυγανιά και τα έβαλα στο γκρίλ να ψηθούν για 7 λεπτά.
Μόλις σέρβιρα το φαγητό μου το μόνο που ακουγόταν στο σπίτι ήταν μασουλήματα μέχρι που δεν έμεινε ούτε μπουκιά!!! Ήταν γρήγορα αλλά και νόστιμο φαγητό. Αν το δοκιμάσετε πιστεύω θα το λατρέψετε!! Εγώ μια φορά το ευχαριστήθηκα!! Ρωτήστε και το στομάχι μου αν θέλετε!!! 
ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!!!!
Image: 

flashback

2010

18 Δεκέμβρη
Φιαχνω βαλίτσες λίγο αγχωμένη. Περιμένω τον Ερρίκο να γυρίσει απο το San Francisco τελευταία στιγμή. Έχει παρουσίαση στις 4:30 και η πτήση του για Los Angeles είναι στις 6:00. Πολυ στριμωξιδι!

Θα προλαβεις;

Μα φυσικά!

Μεχρι να τηλεφωνήσει απο την καμπίνα του αεροπλάνου ότι πρόλαβε, καταναλωνω εξη κουραμπιεδες με αμυγδαλο, τρία τσαγια μεντας που είναι και υγειινα και ένα μπωλ φυστικια. Μπωλ της σαλατας.

19 Δεκέμβρη
Ακούω για πρώτη φορα περί του χαμου που γίνεται στο Χηθροου με τα χιόνια. Μπαίνω στη σελίδα της British airways που σέρνεται κι αυτή και διαβάζω ότι όλες οι πτήσεις ακυρώνονται.  Η δική μου αντίστοιχη της αυριανής επίσης.  Μετα το μεσημέρι χανω την British,  χανω την ελπίδα μου. Δε με παίρνει να φάω αλλα γλυκά!

20 Δεκέμβρη
Η σελίδα της British είναι ακόμα υπερφορτωμενη. Το μεσημέρι τα καταφερνω να δω την δική μου πτήση.  Ακόμα scheduled αλλα η ώρα αναχώρησης αλλάζει κάθε μισή ώρα. Κατα τις 5 το απόγευμα κλείνει η ώρα αναχώρησης για λίγο μετα τα μεσάνυχτα.  Κλεινω ταξί για τις 9:00.  9:15 το ταξι δεν έχει φανεί. Πρώτη φορα στα χρονικά! Α ρε Murphy!

Δεν υπαρχετε στο σύστημα!

Αν δεν στείλετε ΤΏΡΑ ένα ταξι, αύριο δε θα υπαρχετε ούτε εσείς.

21 Δεκέμβρη
Λίγο μετα τα μεσάνυχτα, BWI (Baltimore Washington International Airport) .

Μα μόλις προλαβαινετε την πτήση για Αθήνα,  θα φύγετε;

Μα φυσικά, όλες οι πτήσεις καθυστερούν,  χαμός γίνεται!

12:00 μεσημέρι προσγειωνομαστε στο Χηθροου. Αγώνας δρόμου, έλεγχος, σεκιουριτι, η γλώσσα έξω.  Μόλις έκλεισε η πυλη για την πτήση προς Αθήνα.  Το αεροπλάνο απομακρύνεται και αρχίζει το επόμενο κεφάλαιο.
Όλες οι πτήσεις κομπλε μεχρι την Πέμπτη.

Θα περιμένετε stand by τις αυριανες.

Παίρνουμε το εξπρές και καταλήγουμε σε ένα ξενοδοχείο στο Kensington για το βράδυ. Απέναντι είναι η Westfield mall.  Βγαινουμε βολτα με χιονονερο, χωνομαστε σε ένα καφέ, και απολαμβάνουμε φρεσκοψημενα scones και αρωματικό τσάι.   Ενα διαλειμμα, μια ανασα. Η mall είναι ωραία στολισμένη, αλλα δεν έχουμε ιδιεταιρη διάθεση για φιν φον βόλτες.  Η αυριανή πτήση είναι στις 8 το πρωί, κι αυτη stand by.

22 Δεκέμβρη
6 αξημερωτα, χαμός στο Χηθροου! Οι άνθρωποι κοιμούνται σε στρωματακια απο αφρολεξ που μοιράζονται δωρεάν.  Η πτήση των 8 ακυρώθηκε.

Σταθειτε στην ουρα για να μιλήσετε με κάποιον εκπρόσωπο της εταιρείας.  Σε περίπου εξημισυ ώρες (ναι σωστά διαβαζετε) φτάνουμε σε ένα γκισέ.  Η συμπαθεστατη Ινδη, μας πληροφορεί ότι έχει θέσεις την Παρασκευή.  Ζητάμε εναλλακτικές μέσω Αμπου Νταμπι στο κάτω κάτω να περάσουμε Χριστούγεννα με φίλους.

Θα σας βάλω στο σύστημα για stand by ενω θα ψάχνω για εναλλακτικές.

Αυτα τώρα με ένα λογισμικό σε line mode, if you know what I mean, εν έτει 2010.  Σε μια ώρα το όνομα μας φτανει στην κορυφή του σταντ μπαυ και η Ινδη παιρνει  τηλέφωνο μια άλλη κόρη για να ζητήσει τηλεφωνικά να μας βολεψουν.  Όλα αυτόματα, και φυσικά ούτε λόγος για ιστοσελίδα.  Δυο ώρες αργότερα με δυο boarding passes ανα χείρας και την ελπίδα ότι η πτήση δεν θα ακυρωθεί,  κατερρεουμε σε ένα απο εκείνα τα ρεστωραν του Gordon Ramsey, και τρώμε φιν φον σαλάτες.  Ο Ερρίκος ανοίγει το AirMac και του βγάζει memory fault. Το κλείνει και με παίρνει αγκαλιά.

8 βράδυ,  είμαστε καθισμένοι στην πτήση για Αθήνα,  η χαρα διαγραφει τις ταλαιπωρίες. Θα κάνουμε Χριστούγεννα με τους δικούς μας.

23 Δεκέμβρη
Δυο το πρωί.  Ο αέρας στα Σπάτα είναι δροσερός και μυρίζει όμορφα.  Μια βαλίτσα μας ήρθε με προηγούμενη πτήση και την βρήκαμε στο σωρό, μια μαζι μας και η τρίτη θα φτάσει παραμονή Χριστούγεννα στις 9 το βράδυ. Πάλι καλα!

Το διαμέρισμα της Πεύκης είναι στολισμένο με χριστουγεννιάτικα μπουκετα απο ελατο  και γκυ. Το τραπέζι γεμάτο κουραμπιεδες, διπλες, μελομακαρονα και δώρα.  Τα έπιπλα που είχαμε παραγγείλει το καλοκαίρι στη θέση τους.  Πέφτουμε σαν δυο σακιά στο κρεββατι, αύριο θα δω τη μαμά, αύριο θα κάνω τόσα πολλα!

……συνεχίζεται

Σας φιλω γλυκα.

Πάει ο παλιός ο χρόνος ή μήπως να πω ο παλιοχρόνος....και ο νέος μας έφερε Cookies!!!

Πάει ο παλιός ο Χρόνος όπως λέει και το γνωστό τραγουδάκι, αν και κάποιοι συχνά θα αναφέρονται στο 2010 ως ο παλιοχρόνος που μας έφερε τα πάνω κάτω...

Ήρθε λοιπόν και ο νέος χρόνο πανηγυρικά, κι  έφερε κι αυτός με τη σειρά του αυξήσεις αλλά και μειώσεις, απολύσεις και προσλήψεις, αλλαγές, ανατροπές, χαρά ή και λύπη ή ότι άλλο μπορεί έφερε για τον καθένα μας....
Όσο δύσκολη κι αν ήταν όμως η χρονιά που μας πέρασε αυτές τις λίγες μέρες των γιορτών όλοι μας φροντίσαμε να βάλουμε τις σκοτούρες μας στην άκρη και να τις ευχαριστηθούμε όσο περισσότερο μπορούσαμε!! 
Πολύ τεμπελιάσαμε, πολύ μαγειρέψαμε, πολύ ήπιαμε και σίγουρα πολύ φάγαμε κάθε είδους καλούδια αλμυρά ή γλυκά ή και γλυκόξινα, ορεκτικά, κυρίως πιάτα, επιδόρπια και ότι άλλο τραβάει η όρεξη μας!! 
Για να παρατείνουμε λιγάκι τη γιορτινή μας ατμόσφαιρα παρόλο που το δέντρο μας ξεστολίστηκε σήμερα το απόγευμα φτιάξαμε cookies για να συνοδέψουμε τον καφέ μας ή το τσάι μας ή και τη ζεστή και αχνιστή μας σοκολάτα!! 
Η συνταγή κλασική και δοκιμασμένη! Τα υλικά έτοιμα σε σακουλάκι αγορασμένα από ένα Χριστουγεννιάτικο Bazaar. Το μόνο που κάναμε εμείς ήταν να προσθέσουμε δύο τελευταίες πινελιές και να τα ψήσουμε!! 
Τα υλικά που περιείχε το σακουλάκι μας ήταν:
110γρ. Αλεύρι
1/4 κ.γ. Μπέικιν
1/4 κ.γ. Σόδα
1/4 κ.γ. αλάτι
75 γρ. Καστανή ζάχαρη
75 γρ. Λευκή ζάχαρη
65 γρ. Βρώμη
100 γρ. Αποξηραμένα βατόμουρα
130 γρ. Λευκή Σοκολάτα (σε κομματάκια)
Αυτό που προσθέσαμε εμείς ήταν: 
125 γρ. λιωμένο και κρύο βούτυρο
1 αυγό χτυπημένο 
1 κ.γ βανίλια. 
Η οδηγίες καθώς και υλικά ήταν πάνω σε ένα υπέροχο καρτελάκι μαζί με τη συσκευασία για να μπορέσουμε να τα ξαναφτιάξουμε...
Τι κάναμε λοιπόν...
Σε ένα μπολ αναμίξαμε το έτοιμο μείγμα υλικών με το βούτυρο, το αυγό και τη βανίλια.  Τα ανακατέψαμε καλά και με ένα κουτάλι της σούπας για μεζούρα φτιάξαμε μπαλάκια από το μείγμα μας. 
Τα τοποθετήσαμε σε ταψί με λαδόκολλα  σε απόσταση τουλάχιστον 5 εκ. το ένα με το άλλο γιατί το μείγμα όσο ψήνεται θα απλώσει.  Τα ψήσαμε στο φούρνο για 15 λεπτά στους 190 βαθμούς. 
Όταν είναι έτοιμα τα βγάζετε από το φούρνο και περνάτε προσεκτικά τη λαδόκολα πάνω στη σχάρα του φούρνου και αφήνετε τα Cookies να κρυώσουν πριν τα σερβίρετε. 

Καλή επιτυχία και καλή όρεξη!!!
Image: 

η γλυκα

Οι  τελευταίες μέρες του 2010, οπως και οι πρωτες του 2011, είχαν μια υπερβολική δόση γλυκας. Αυτή η έννοια και αισθηση της γλυκας  δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί.  Εκφράζεται με ένα μόνιμο και ανεπαισθητο χαμόγελο, και πηγάζει απο την επιβεβαίωση της αγάπης που εισπρατουμε απο τους φίλους μας.  Η απόσταση που μας χωρίζει απο τους φίλους bloggers, είναι νοητικα μια οθόνη. Τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη του 2010, η οθόνη έσβησε, το πληκτρολόγιο παραμεριστκε, το τηλέφωνο αντικατέστησε το μήνυμα, και το cafe το skype.

Στην Αθήνα του 2010 που ακόμα και τα Χριστούγεννα περνάνε κρίση οι ζεστες ματιές και αγκαλιές των διαδικτυακών φίλων, ανατρέπουν την εικονική πραγματικότητα.  Δεν νομίζω ότι μπορώ να μετάφρασω την αγγλική λέξη giggle, στα Ελληνικά με ακρίβεια, ας πούμε, γουργουριζω απο χαρα, κι έτσι αισθάνομαι μια βδομάδα τώρα! (*)  Και δεν το πιστεύω, ειλικρινά, δεν το πιστεύω ότι μια blogger απο την Washington,  έχει τόσους αγαπημένους φίλους στην Ελλάδα. Ότι αυτή η blogger είμαι εγώ,που τέσσερα χρόνια πριν δεν τολμούσα να γράψω ούτε σχόλιο σε αλλα blogs μη τυχόν και βγει κάτι στραβό!

Χίλιες φορές τα έχουμε πει σ´ αυτή την σελίδα. Καθένας απο μας έχει δικό του τροπο επικοινωνίας και είναι απόλυτα σεβαστός. Ο δικός μου είναι σίγουρα αυτός που με βρήκε να χορευω σαν κοριτσάκι στο σαλόνι της Λένας, να κάνω βόλτες με το Γαβριλακι στο Θησείο, να χτυπιεμαι στα γέλια με τις διηγήσεις της Ευης απολαμβάνοντας ένα ζουμερωτατο γιουβετσι με την εκλεκτη παρεα της Τζιτζης και του Μανου. Είναι αυτός που με βρήκε να πινω κρασακι με την Ποπη την Κικη, την Ντενια,  την Λενα, την Κατερινα, και την Γιαννα την προπαραμονη της Πρωτοχρονιάς,  έξι φιλες που μιλούν την γλώσσα μου, κάτι που μου λείπει τόσο εδώ στην Washington. Είναι αυτός που με έφερε στα Μεσόγεια καλεσμένη απρόσμενα απο την Γιάννα, που άνοιξε με αγάπη το σπιτικο της και την αγκαλιά της, αποδεικνύοντας ότι αυτός ο κόσμος των bloggers μπορεί να παραμερίσει το λάπτοπ και να σε κοιταξει στα ματια. Ειναι αυτος που με βρηκε στην “βιτρινα” του leDelicieux να απολαμβανω ενα καφεδακι με την Ευουλα και την Ντορις.

Αφιερωμένο στην διαδυκτιακη μου παρεα με την ευχη, πάντα να ανταμωνουμε και να ξεφαντωνουμε!

Σας φιλω γλυκα.

(*) Το κειμενο γραφτηκε στην Ελλαδα αλλα δημοσιευεται σημερα για ..τεχνικους λογους.

Πη. Ες. Το παρακατω βιντεο αποτελει μαρτυρια των οσων γραφω.  Enjoy!

 

Rocking bloggers!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!

Ήρθε η τελευταία μέρα του χρόνο, μέρα ανασκόπησης και αξιολόγησης της χρονιάς που πέρασε, μέρα αφορισμού των κακών γεγονότων που σημάδεψαν τη χρονιά αυτή, αλλά και μια μέρα γιορτής και χαράς για το νέο χρόνο που έρχεται!!! Σας εύχομαι λοιπόν σε όλους να έχετε μία υπέροχη χρονιά γεμάτη υγεία πάνω απ' όλα, χαρά, αγάπη, επιτυχίες και ότι άλλο ποθεί η καρδιά σας!!!

Εγώ από κάθε χρόνο που περνάει διαλέγω να κρατάω περισσότερο τα καλά!!! Τα κακά τα αφήνω σε μια άκρη μόνο για εκπαιδευτικούς λόγους. Αυτό που θα κρατήσω όμως περισσότερο στη μνήμη μου και στην καρδιά μου είναι οι υπέροχες στιγμές που πέρασα με την οικογένεια μου, το σύντροφό μου και τους φίλους μου που ήταν πάντα δίπλα μου σε κάθε βήμα μου είτε προς τα πάνω, είτε προς τα κάτω!!!

Θα κλείσω λοιπόν αυτή τη χρονιά δίνοντας σας μια γεύση από το μενού την παραμονής Πρωτοχρονιά, το οποία θα περιλαμβάνει τα παρακάτω...

Πουγγιά σφολιάτας με τυρί κρέμα παριζάκι
Πουγγιά σφολιάτας με λαχανικά
Μανιτάρια Πλευρώτους ψητά
Γουακαμόλε σερβιρισμένο με ψητές πιτούλες
Μικρά λευκά λουκάνικα ψητά
Καναπέ με τυρί κρέμα, πάστα ελιάς και λιαστή ντομάτα
Πιατέλα τυριών και αλλαντικών
Σαλάτα πολίτικη
Και φυσικά άφθονο κρασί και σαμπάνια

Και μιας και οι γιορτές φέτος στην Αθήνα, μας είχαν όλο στο ζέστη / κρύο / ζέστη / κρύο  και μια άσπρη μέρα δεν πολύ-είδαμε, αφήνω αυτό τον χρόνο με την πιο αγαπημένη μου ανάμνηση από όλο το χρόνο...

Για δες καιρό που διάλεξες να δω το χωριό μου για πρώτη φορά από κοντά με χιόνι....

Ήταν ίσως ο καλύτερος τρόπος για να μας αποχαιρετίσει η γιαγιά μου και να μας θυμίσει με τον τρόπο της ότι αυτό, το δεύτερο μας σπίτι, είναι ένα από το ομορφότερα μέρη του κόσμου!!!

Δε θα το εγκαταλείψουμε ποτέ...άλλωστε εκεί χτίζαμε χρόνο με το χρόνο τις ομορφότερες μας αναμνήσεις!!!

Χρόνια πολλά, καλά κι ευτυχισμένα για όλους με υγεία, αγάπη και χαρά!!! 

Ευτυχισμένο το 2011*!!!

*κι ας μας φέρει όλα όσα ποθούμε επιτέλους...


Image: 

Τα ''θέλω'', ένα παιχνιδάκι, ένας Καρυοθραύστης & ένα Ραnettone


Τα Χριστούγεννα έφτασαν και θα περάσουν πάλι χωρίς να το καταλάβουμε.. και το μόνο που θα μείνει είναι η κούραση.

Δεν έχω κάνει τίποτα αυτή τη βδομάδα…εννοώ ‘’τίποτα’’ από αυτά που πρέπει να γίνουν..

Μία με τις γιορτές στο μπαλέτο, στο ωδείο,αυτή η εβδομάδα έφυγε έτσι…Ούτε τα ψώνια στο σούπερ μαρκετ δεν έχω κάνει… και δεν μπορώ αυτό της τελευταίας στιγμής που γίνεται χαμός από τις ουρές.

Ευτυχώς στη λαϊκή πήγε η μαμά μου με παραγγελίες για λαχανικά που ήθελα..
Ασχετο.. οι γλυκοπατάτες είναι τόσο ακριβές?
Της είπα να μου πάρει γλυκοπατάτες… Μόλις της είπε ο μανάβης την τιμή έπεσε κάτω…2.5 ευρά / κιλό.
Πήρε μια γλυκοπατάτα (κάτι σαν συλλεκτική) που ήταν ένα κιλό…αλλά μου φαίνεται λίγη εμένα..μάλλον θα χρειασθώ κι άλλες..
Εκτός αν δεν την κάνω πουρέ και την βάλουμε σε προθήκη να την βλέπουμε χρονιάρες μέρες..χιχι
Τέλος πάντων… ‘’λόγω της ημέρας’’ που έλεγε και ο κος Κοκοβίκος.

Όταν δουλεύεις τέτοιες μέρες και είσαι στο τρέξιμο φτάνεις παραμονή Χριστουγέννων να
θες να ξαπλώσεις στο παπλωματάκι σου με τις ζεστές πιτζαμούλες σου (ζεστές, χνουδωτές, χουχουλιάρικες… Ποια σατέν καλέ? Ξεχάστε τα…last year !) και απλά να μην κάνεις τίποτα να ισιώσει λίγο το κορμάκι σου από τις κακουχίες της ζωής (καλά το έκανα και λίγο δραματικό λόγω των ημερών χιχι).

Καλά για δωράκια δεν το συζητώ δεν έχω πάρει τίποτα… εκτός από κανα δυο για τους συναδέλφους στο γραφείο που έπρεπε να τα πάρω (μόλις σήμερα) για να τα δώσω αύριο γιατί θα κλείσουμε για την άλλη βδομάδα..

Ευτυχώς που την άλλη βδομάδα δεν θα πάω στη δουλειά και θα ξεκουραστώ όσο μπορώ.
Βέβαια κάθε χρόνο σκέφτομαι το πρόγραμμα, που να πάμε, τι να κάνουμε και τελικά δεν κάνουμε σχεδόν τίποτα ή ελάχιστα. Θέλω να πάω θέατρο, θέλω να πάω κινηματογράφο, θέλω να πάω μια εκδρομούλα..Θέλε θα μου πείτε !!

Θα προσπαθήσω τουλάχιστον να κάνουμε όσα πιο πολλά μπορούμε.
Ηθελα να κάνω και κάποιες κατασκευές που έχω δει σε διάφορα blogs..αλλά τίποτα ακόμα.
Ηθελα να διακοσμήσω κεράκια με την μέθοδο decoupage..Ναι ναι..τι νομίζατε ? Ότι δεν μπορώ ?

Έστειλα την υπόλοιπη οικογένεια μια μέρα να μου πάρουν την ειδική κόλλα.. το γέλιο.
Δέκα τηλέφωνα με πήραν για να τους πω πως την λένε την κόλλα αυτή.. ότι είναι για ‘’ντεκουπάζ’’ κι όχι για ‘’ντεκαπάζ’’.
Ευτυχώς την φέρανε σωστά. Τώρα έχω και κόλλα για να κάνω decoupage..Είναι μια καλή αρχή αυτό ..μην γελάτε..

Ηθελα να κάνω τα αρωματικά στολίδια της Κικής. Αλλά δεν… πάντως έχω μπόλικη κανέλα..Εχω και κόλλα σας το είπα ???!!! χαχαχα..

Όπως καταλάβατε συνταγή δεν έχει σήμερα.. Όχι ότι δεν θα κάνω τίποτα αυτές τις μέρες..Θα κάνω. Και αν προλάβω κάτι θα βάλω κι εδώ. Ελπίζω να μην περιμένετε εμένα να κανονίσετε το μενού των Χριστουγέννων..χιχι..
Κοιτάξτε σε άλλα blogs γιατί δεν σας βλέπω να τρώτε!

Δεν ξέχασα το παιχνιδάκι της Ελπινίκης :
- να βάλουμε φωτογραφία από ένα αγαπημένο μας χριστουγεννιάτικο στολίδι,
- να κάνουμε μια ευχή για το νέο έτος
- και να προσκαλέσουμε κι άλλους (5) να παίξουν.

Εγώ σας βάζω έναν ξύλινο Καρυοθραύστη. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι Καρυοθραύστες αν και παλιότερα με φόβιζε η όψη τους. Όμως νομίζω πως είναι πολύ γλυκά στολίδια και φυσικά Χριστούγεννα χωρίς Καρυοθραύστη δεν γίνονται.

(Να ..ήθελα να πάω και στο Μέγαρο που έχει αυτές τις μέρες τον Καρυοθραύστη – αλλά φυσικά δεν είχε εισιτήρια γιατί έπρεπε να το μαντέψω και να τα έχω πάρει από τον Αύγουστο - )

Η ευχή μου είναι μία και μοναδική: Ο νέος χρόνος να φέρει ΥΓΕΙΑ.. υγεία!
Εύχομαι μόνο υγεία σε όλο τον κόσμο, στην οικογένειά μου και σε μένα. Εχοντας περάσει μια μικρή περιπέτεια φέτος το μόνο που έχει σημασία είναι να είμαστε καλά εμείς και οι αγαπημένοι μας. Κι όλα τα άλλα θα γίνουν.

Τώρα ποιον να προσκαλέσω ? Λοιπόν προσκαλώ αν θέλουν να παίξουν
Την Κατερίνα από Culinary Flavors , την Mari Plateau, τη Γωγώ , τη ΛΑΜΠΡΟΥΚΑ, τη Pansofix

Είπα ότι δεν έχει συνταγή αλλά έχει. Δεν είναι δική μου είναι της Βασιλικής Royal Coconut.
Εκανα το Panettone της και μπορώ να πω πως έγινε πολύ καλό. Υποτίθεται πως αυτό το γλυκό το κάνουν για να μείνει για τα Χριστούγεννα. Τι να μείνει…δεν έμεινε τίποτα. Το φάγαμε. Θα πρέπει να ξανακάνω.

Πάντως δοκιμάστε το. Αξίζει. Συνταγή εδώ.

Αυτά τα λίγα… που μάλλον είναι πολλά. Συγχωρήστε με για το ‘’σεντόνι’’ αλλά είχα να πω πολλά.
Καλύτερα να μαγειρεύεις θα μου πείτε παρά να μιλάς και θα συμφωνήσω μαζί σας μέρες που είναι.

Είπαμε θα επανέλθω με καμιά συνταγούλα.

Εύχομαι Καλές Γιορτές σε όλους σας, να περάσετε καλά με τους αγαπημένους σας αυτές τις άγιες μέρες, να τους έχετε κοντά σας στο γιορτινό τραπέζι και να χαρείτε κάθε στιγμή.
Να αισιοδοξείτε ακόμα και αν αυτό σας φαίνεται δύσκολο.

Καλά Χριστούγεννα με υγεία κι ευτυχία !



Image: 

Μελομακάρονα

Έχω δυστυχώς χαθεί και δε βλέπω την ώρα να έρθει η Παρασκευή για να κοιμηθώ.Φέτος όχι μόνο δε θα κάνω τίποτα αλλά είμαι και μόνη.Τρέχω δεξιά και αριστερά με την προοπτική να ξεκινήσω μια καινούρια εργασία.Όλα αυτά όμως θα τα ξέρω μετά τις γιορτές.Προς το παρόν τα έξοδά μου είναι πάρα πολύ μετρημένα αφού την αποζημίωση θα την έχω σε ένα μήνα.

Υπάρχουν βέβαια και τα καλά νέα,ότι το πακέτο στις σοκολατοφίλες έφτασε μετά από 8 μέρες.Αν περπάταγε μόνο του θα'φτανε νωρίτερα.Κάτι άλλα που'χα στείλει δεν έχουν φτάσει Ελλάδα,βέβαια έχετε και απεργίες mah! που λένε και οι Ιταλοί!

Σκέφτηκα να σας δώσω τη συνταγή μετά μελομακάρονα όπως τα έφτιαχνε η μητέρα μου.Εδώ δε τολμάω γιατί με το γκάζι ρισκάρω να μη μου βγουν καλά.Και γι'αυτό να φάτε εσείς για'μενα και να περάσετε υπέροχα τις γιορτινές μέρες όπου κι αν είστε και με όποιον είστε.Σας προτείνω ένα κόκκινο κρασί Τοσκάνης Melini Chianti

Υλικά
2 κούπες ελαιόλαδο
1 κούπα ζάχαρη
¾ κούπας χυμό πορτοκαλιού
¼ κούπα κονιάκ
2 κουταλάκια ξύσμα πορτοκαλιού (εμείς βάζαμε γεμάτες γιατί μας αρέσει)
2 κουταλάκια μπέικιν παουντερ
1 κουταλάκι κανέλα τριμμένη
1 κουταλάκι γαρύφαλλο τριμμένο
1 κουταλάκι σόδα
8 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις

για το σιρόπι

2 κούπες μέλι
2 κούπες ζάχαρη
2 κούπες νερό

για το γαρνίρισμα

1 ½ κούπα ψιλοκομμένα καρύδια

Εκτέλεση

Χτυπήστε 4' στο μίξερ στη δυνατή ταχύτητα, τα 8 πρώτα υλικά. Κοσκινίστε το αλεύρι με τη σόδα και το μπέικιν πάουντερ σε μια λεκάνη ζυμώματος. Ανοίξτε ένα λάκκο στο κέντρο και ρίξτε το μίγμα των υγρών υλικών. Παίρνοντας λίγο-λίγο το αλεύρι από τριγύρω, ανακατέψτε το με τα υγρά υλικά και ζυμώστε το ελαφρά. Πλάστε ή κόψτε τη ζύμη σε διάφορα σχήματα. Αραδιάστε τα σε ταψί αφήνετε λίγο χώρο όπως τα βάζετε δίπλα-δίπλα γιατί φουσκώνουν και ψήστε τα στους 175 βαθμούς Κελσίου, για 30' περίπου, ώσπου να ροδίσουν καλά. Στο μεταξύ, ετοιμάστε το σιρόπι. Βράστε το μέλι με τη ζάχαρη και το νερό σε χαμηλή θερμοκρασία για 5'περιπου , αφαιρείτε τον αφρό και ανακατεύετε όσο βράζει το σιρόπι.Μόλις βγουν από το φούρνο τα μελομακάρονα τα βουτάτε ένα ένα μέσα στο σιρόπι ,ίσα ίσα να απορροφήσουν (δε τα κάνουμε μπάνιο, βέβαια εξαρτάται και από τα γούστα ,άλλοι τα θέλουνε μέσα στα σιρόπια).Τα αφήνουμε να σταθούν στο ταψί με τα σιρόπια τους ώσπου να κρυώσουν εντελώς .Αραδιάστε τα σε πιατέλα και πασπαλίστε τα καρύδια,να πάνε παντού  και σ’αυτά που είναι στο πάτο) . Σκεπάστε τα με πλαστική μεμβράνη,μη ξεραθούν αν και τουλάχιστον σε εμένα δε προλάβαιναν.

Image: 

Το χρονικό μιας φωτογράφισης (part 2)

Και η περιπέτεια συνεχίζεται με μεγάλη επιτυχία!!! Να πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από εκεί όπου τα είχαμε αφήσει....
Δευτέρα 6/12/2010,
Πραγματοποιείται η πρώτη συνάντηση με τη διαφημιστική εταιρία, υπεύθυνη για το συντονισμό, την οργάνωση και την υλοποίηση του διαγωνισμού. Ήμουν αρκετά ανυπόμονη κιόλας να γνωρίσω και τις άλλες δύο νικήτριες του διαγωνισμού. Στη συνάντηση αυτή λοιπόν μας ενημέρωσαν για το τι θα έπρεπε να κάνουμε και που και συντονίζοντας τον ελεύθερο μας χρόνο κλείσαμε τις μέρες που θα πηγαίναμε να φτιάξουμε τα μαλλιά μας και που θα γινόντουσαν οι φωτογραφίσεις. Περιττό να σας πω ότι σχεδόν μόνο η ημερομηνία της φωτογράφισης έμεινε στην αρχική της ημερομηνία!!

Τρίτη 7/12/2010,
Αυτή η μέρα ορίστηκε ως η πρώτη μέρα φωτογράφισης έτσι ώστε να αποτυπωθεί η εικόνα μας πριν μας πιάσουν στα χέρια τους οι ειδική. Η φωτογράφιση πραγματοποιήθηκε από ένα κορυφαίο επαγγελματία γι' αυτό και περισσότερη ώρα φάγαμε στους δρόμους να πάμε και να 'ρθούμε παρά να μας φωτογραφίσουν!!!

Τετάρτη 8/12/2010,

Πρώτη μέρα κομμωτηρίου για την περιποίηση / αλλαγή του χρώματος των μαλλιών μας. Εν μέσω απεργιών και χωρίς ΜΜΜ καταφέραμε να φτάσουμε στο κομμωτήριο στο κέντρο της Αθήνας. Τα μαλλιά μας σήμερα θα ήταν στο έλεος μίας εξαιρετικής καλλιτέχνιδας στο είδος της ,καταξιωμένη τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, η οποία ήταν μονίμως πάνω από το κεφάλι μας και είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για ότι θα μας έκαναν. Ομολογώ ότι εμπιστεύτηκα την κρίση της τυφλά, με μόνο αίτημα να μη με κάνει πάρα πολύ ξανθιά!!! Η εμπειρία πέρα από πολύωρη, (άγγιξε ίσως και ξεπέρασε τις 4 ώρες) ήταν και εξαιρετική, με μεγάλο ατού της μέρας τις καρέκλες του λουτήρα που σου έκαναν ταυτόχρονα και μασάζ από πάνω μέχρι κάτω όσο καθόσουν να σε περιποιηθούν. Το αποτέλεσμα  στα μαλλιά πολύ καλύτερο απ' ότι θα μπορούσα να είχα φανταστεί ποτέ!!! 

Πέμπτη 9/12/2010,
 Δεύτερη μέρα κομμωτηρίου, για το κούρεμα και τη διαμόρφωση της κεφαλής μας. Παρότι μου είχε ήδη φύγει το μεγάλο άγχος του χρώματος από την προηγούμενη μέρα, εξακολουθούσα να ανησυχώ. Κούρευα πάντα τα μαλλιά μου στον ίδιο κομμωτή τα τελευταία 20 (και κάτι ψιλά) χρόνια. Το κούρεμα θα γινόταν πάλι στο κέντρο σε κομμωτήριο γνωστού Έλληνα στυλίστα δια χειρός των βοηθών του βέβαια. Το ψαλίδι του στυλίστα που με περιποιήθηκε ευτυχώς δεν πήρε φόρα και το μαλλί μου έμεινε ικανοποιητικά μακρύ.
Δευτέρα 13/12/2010,
Έφτασε η μεγάλη μέρα, η μέρα της φωτογράφισης. Ήμουν λίγο αγχωμένη γιατί ήξερα ότι δεν είμαι και επαγγελματίας μοντέλο. Πάνω απ' όλα όμως έπρεπε να είμαι απλά ο ευατός μου και αυτό έκανα!! Η εμπειρία ήταν πολύ πολύ καλύτερη απ' ότι την περίμενα... Το μακιγιάζ με το έκανε ένας επίσης εξαιρετικό και γνωστός μακιγιέρ και το χτένισμα ένα πολύ εξαιρετικός στυλίστας!!! (και κατά σύμπτωση ο ίδιος που με κούρεψε κιόλας!!). Και μετά ήρθε η ώρα της φωτογράφισης, χαμόγελο, λιγότερο χαμόγελο, καθόλου χαμόγελο, γύρνα από δω, γύρνα από εκεί, πιο πάνω το χέρι, διάθεση, έκφραση με τα μάτια, κι όμως τα κατάφερα!! Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου ήταν τόσο εύκολο. Μάλλον κάναμε καλή δουλειά γιατί ο φωτογράφος ήταν πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα!! Μια γρήγορη ματιά που έριξα σε μία από τις φωτογραφίες μου τρόμαξα να με γνωρίσω!!! Δε με έχω συνηθίσει και με έντονο μακιγιάζ έτσι κι αλλιώς!!

Και τώρα απλά περιμένουμε μέχρι την Πέμπτη 23/12 όπου και θα βγει το τεύχος του περιοδικού!! Όσο το σκέφτομαι τόσο ανυπομονώ. Απ' ότι μάθαμε φωτογραφίες μας θα μπουν και στο site μέσω του οποίου διεξήχθη ο διαγωνισμός. Πω πω!!! Κοκκινίζω από ντροπή με τόσο κόσμο που θα με δει!!!!

Υπομονή λοιπόν μέχρι την Πέμπτη!!! Τι δεν είναι πέμπτη ακόμη??? Φτου....

Ελπίζω όσοι δείτε τις φωτογραφίες να σας αρέσουν!!!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!

Image: 

Η μέρα της ανατροπής και της δημιουργίας!!!

Κανονικά ο τίτλος αυτής της ανάρτησης θα έπρεπε να προσφωνεί τη δεύτερη φουρνιά μελομακάρονα αλλά όπως καταλαβαίνετε για μία ακόμη χρονιά καταφέραμε να κάνουμε τη διαφορά!! 
Με διαφορετική συνταγή αυτή τη φορά ξεκινήσουμε τη δημιουργία μας, ακολουθήσαμε τα βήματα πιστά αλλά κάπου εκεί στο πλάσιμο αποφασίσαμε να φτιάξουμε διάφορα σχεδιάκια τα οποία μας βγήκαν μάλλον λίγο πιο λεπτά απ' ότι θα έπρεπε όπως αποδείχθηκε.... 
Το ταψί μπαίνει στο φούρνο και εκεί που περιμένουμε να ψηθούν και στο ενδιάμεσο τσεκάρουμε και τα email μας να που συμβαίνει η πρώτη ανατροπή....στο φάκελο με την ανεπιθύμητη αλληλογραφία ένα email, διόλου ανεπιθύμητο, με την πρόταση εργασίες που περίμενα εδώ και πολύ καιρό!!! Ανοίγω, διαβάζω, μένω άναυδη και αρχίζω να καλώ όσους ήταν μέσα στο σπίτι να σταματήσουν ό,τι κάνουν και να σπεύσουν στο δωμάτιο μου για να τους ανακοινώσω τα καλά νέα!!! 
Όταν συνερχόμαστε πλέον από το σοκ της πρώτης ανατροπής της βραδιάς έρχεται και η δεύτερη!! Έχουμε χαθεί μέσα στη χαρά των καλών νέων που ξεχάσαμε τα μελομακάρονα στο φούρνο...Σπεύδουμε κακήν κακώς στην κουζίνα και μόλις που τα προλαβαίνουμε...είχα ήδη ψηθεί περισσότερο απ' όσο έπρεπε...
Κι εκεί είναι που έρχεται η στιγμή της δημιουργίας!! Αφού το σιρόπι μας το είχαμε είδη στα σκαριά αποφασίσαμε να το τελειώσουμε και να τα μελώσουμε έτσι κι αλλιώς!! Τα αφήσαμε όλο το βράδυ μέσα στο σιρόπι και το αποτέλεσμα είναι ένα ταψί τραγανότατα και πεντανόστιμα μελομπισκοτάκια!! 
Ιδού λοιπόν τα μελομπισκοτάκια μας, 
τα οποία περιττό να σας πω δεν πρόκειται να αντέξουν για πολύ στο τραπέζι μας, έτσι ώστε αργότερα με περισσότερη εμπειρία και γνώση (γιατί άμα δεν πάθει μπορεί και να μη μάθεις) θα προχωρήσουμε στην κατασκευή των μελομακάρων μας για φέτος.  
Χρόνια πολλά σε όλους και σας εύχομαι κάθε ευτυχία και επιτυχία σε εσάς και τους αγαπημένους σας!!! 
Καλά Χριστούγεννα!!
Image: 

ο μεταβαλλομενος ορισμος της κοινωνικοτητας

Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση, αποτελεί μια στατιστική που άκουσα στο ραδιόφωνο χθες το πρωί. Σύμφωνα με την στατιστική, οι νέοι σήμερα είναι πολύ λιγωτερο κοινωνικοί απο τους ανθρώπους της προηγούμενης γενιάς, και ας θεωρήσουμε ότι μια γενιά στην σημερινή συζήτηση απέχει απο τήν άλλη μόνο δεκαπέντε χρόνια, αφού οι διάφορες όσον αφορά την κοινωνικοτητα είναι χαρακτηριστικές.
Σήμερα οι νέοι της σχολικής ηλικίας δυσκολεύονται στην προφορική έκφραση, γιατί έχουν μάθει να γράφουν κείμενα είτε σε text messaging, ειτε στο Facebook, πάντα όμως χωρίς την άμεση επαφή η την άμεση αντίδραση που προκαλεί ο ζωντανός διάλογος.
Η έκφραση που χρησιμοποίησε ο σχολιαστής ήταν ¨ντροπαλοί¨. Θα έλεγα ότι το σωστό είναι ¨αμηχανοι ¨.
Στην έκφραση οποιασδήποτε μορφής χρειάζεται πρακτική. Όταν η κοινωνική διάδραση αρχίζει μέσα σε κουτάκια οθόνης (σαν καλή ώρα αυτό που γράφω εγώ τώρα, προσπαθώντας να δω αν μπορώ να κάνω ανάρτηση μέσω iPad), τότε λογικό είναι να μην αναπτύσσεται η άμεση αντίδραση, και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του λόγου που ξεκινούν απο αυτο που λέμε eye contact.
Οι γενιές των 30, 40, 50 κλπ, έχουν μάθει να μιλούν. Οι σημερινοί teenagers όχι τόσο! Εσείς βλέπετε την κοινωνικοτητα των νέων να μειώνεται; Πιστεύετε ότι ο προφορικος λόγος είναι πιο σημαντικός απο τον γραπτό στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας; Πιστεύετε ότι μειώνεται η κοινωνικοτητα στην ανθρώπινη επικοινωνία η απλα αλλάζει μορφη;
Προσωπικά βρίσκω, ότι όσο ο άνθρωπος αντικαθιστά την άμεση επαφή με επικοινωνιακή τεχνολογία πέραν του δέοντος, χάνει αργά αλλά σταθερά την κοινωνικοτητα του, τουλάχιστο έτσι όπως την ορίζει η δική μου γενιά.
Σας φιλώ γλυκά!

Πη Ες: το προβλημα με το editing στο iPad είναι ότι γίνεται μόνο σε μορφή HTML και όχι visual, κι έχει περιωρισμενες δυνατότητες αυτόματου formatting. Κατα τα αλλα έχει αυτόματα τονισμο, κι αυτο μ´αρεσει. Το iPad θα με συνοδεύσει στο ταξίδι, και προσπαθώ να μάθω τα φιν φον κόλπα του όσο μπορώ πιο καλά!

Η πρώτη φουρνιά μελομακάρονα βγήκε!!!


Με αφορμή την νέο μήνα, την έναρξη του χειμώνα που χμ....ακόμη δεν τον βλέπω να έρχεται στην Ελλάδα και τόσο δυναμικά, ήρθε η ώρα για τα πρώτα μας μελομακάρονα!!! Ξεκινήσαμε την έρευνα μας λοιπόν στη blogογειτονιά για την καλύτερη συνταγή μιας και δε θυμόμουν ποια συνταγή είχα κάνει πέρυσι!! Η συνταγή λοιπόν που επέλεξα στο τέλος ήταν Τα εκπληκτικά μελομακάρονα της θείας Φρειδερίκης από την Royal Coconut. 
Ακολούθησα τη συνταγή σχετικά πιστά θα έλεγα και παρά τις δυσκολίες με τον μικρό μου φούρνο, τα μικρά μου ταψάκια ....όχι δε θα παραπονεθώ άλλο...η κουζίνα μου είναι τέλεια....τα κατάφερα αρκετά καλά!! ή τουλάχιστον έτσι είπαν όσοι τα δοκίμασαν!! Ίσως ότι τα μισά έχουν ήδη εξαφανιστεί να σημαίνει κάτι...δε συμφωνείτε??? Τη επόμενη φορά καλύτερα...τι μόνο μ' αυτά θα τη βγάλουμε νομίσατε??  ;-)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!!



Image: 

Της παρηγοριάς...Focaccia με μπέικον

{Βρε βρε βρε... η cook από εδώ... :) }
Ελπίζω να μου είστε όλοι καλά-και να κρατάτε άμυνα γερή...
...το μόνο που χρειάζεστε είναι το φως εντός σας και γύρω σας να μη σβήσει..κι αφήστε όλους τους άλλους στη πλούσια σκοτεινιά τους...
...ίσως,περισσότερο από ποτέ,τώρα,ο καθένας από αυτό που έχει θα δίνει...
...κι εγώ,όταν όλα γύρω μου μοιάζουν μαύρα και θλιβερά,θέλω ζυμαράκια να πιάσω,ν'ανακατέψω αλεύρι και νεράκι,να έχει και μαγιά,και να το δω να φουσκώνει..έτσι από ένα τίποτα να προκύπτει κάτι τόσο απαλό,ντελικάτο μα και ανθεκτικό,μυρωδάτο και παρήγορο...
...ναι δεν είναι τυχαίο...
τελευταία έχω βαλθεί να φτιάξω όλων των ειδών τα ζυμάρια...
...κάθε που ανεβαίνει το ζυμάρι,ανεβαίνει και η δική μου διάθεση μαζί...
...η μαγειρική(και η τάξη μου)είναι η δική μου ψυχοθεραπεία...
Μια τέτοια σκοτεινή μέρα,ήταν η πρώτη φορά που έκανα φοκατσια(η συνταγή από το Olive) και μου άρεσε πολύ-σε όλους μάλλον, γιατί πολύ γρήγορα εξαφανίστηκε...ούτε που πρόλαβα να τη φωτογραφήσω ολοκληρη..
ΥΛΙΚΑ
500 Γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 φακελάκι μαγιά σκόνη
1κ.γλυκού ζάναρη
1 κ.σούπας αλάτι
2 κ.σούπας ελαιόλαδο
1 κούπα χλιαρό νερό
200 γρ. μπέικον σε κομματάκια
λίγο ξερό φασκόμηλο και ρίγανη

Φτιάχνουμε τη ζύμη ανακατεύοντας και ζυμώνοντας τα 6 πρώτα υλικά και αφήνουμε κάπου ζεστά να φουσκώσει σκεπασμένη για περίπου 45 λ.
Τότε ρίχνουμε στο ζυμάρι ,το μπέικον και τα μυρωδικά και ξαναζυμώνουμε.
Αλευρώνουμε ελαφρά μια επιφάνεια και απλώνουμε το ζυμάρι σε οβάλ σχήμα,πάχους 2 εκ.(με διαμετρο γύρω στα 20-30 εκ).
Τοποθετούμε σε λαδωμένο ταψί και αφήνουμε σκεπασμένο,να φουσκώσει για μισή ώρα ακόμη.
Τότε χαράζουμε το ζυμάρι σε 2 σημεία κατά μήκος και ανοίγουμε ελαφρά με τα χέρια ώστε να του δώσουμε το σχήμα του Φ
(ίσως ακούγεται πολύπλοκο και γεμάτο αριθμούς-μπλιαχ!-μα είναι ένα τίποτα...και τέλος πάντων μπορείτε να του δώσετε ό,τι σχήμα θέλετε!)
Ραντίζουμε με λάδι και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στος 210 β. για 20 λ.περίπου

Φυσικά εκτός από μπέικον μπορείτε βάλετε ό,τι άλλο τραβάει η ορεξη σας...ξηρους καρπους,αλλαντικα διάφορα,λιαστή ντομάτα,τυρια,ελιές...μα και σκετο μόνο με τα αρωματικά του είναι επίσης καλό...
Καλό Σ/Κ !
Image: 

Middle Finger

Το παρακάτω γλυπτό είναι του Maurizio Cattelan και ονομάζεται "L.O.V.E" ή middle finger ή dito medio.Ανήκει στη σειρά "Εναντίον των ιδεολογιών" και είναι το τέταρτο της σειράς.Θα βρείτε αυτόν τον 4 μέτρων μαρμάρινο όγκο έξω από το μιλανέζικο χρηματιστήριο Piazza Affari να περιχαρεί .

 
Ο κύριος Κατελάν ισχυρίζεται ότι το γλυπτό του αντιπροσωπεύει ένα σχόλιο κατά των ιδεολογιών και τονίζει ότι ήθελε απλά να μεταμορφώσει το νόημα του φασιστικού χαιρετισμού ακρωτηριάζοντας τα δάχτυλα του χεριού.Δεν ξέρω τι λέει ο καλλιτέχνης αλλά εγώ μια χαρά θα το'στεινα έξω από
πολλούς εργασιακούς και πολιτικούς  χώρους αφού αντιπροσωπεύει και
εκφράζει πάρα πολλούς αυτές τις μέρες,συμπεριλαμβανομένου κι εμένα!

Κανονικά έπρεπε το γλυπτό θα΄μενε μέχρι 3/10/2010 έξω απ΄το χρηματιστήριο.H κυρία Letizia Morattti και για όποιον δεν την ξέρει είναι η δήμαρχος αποφάσισε ότι το γλυπτό πρέπει να παραμείνει μόνιμα στην πόλη αφού αντιπροσωπεύει την σύγχρονη μοντέρνα τέχνη και κάνει τα αδύνατα δυνατά για να το κρατήσει και γι'αυτό περάστε να το θαυμάστε όσοι επισκεφτείτε την πόλη.

Image: 

ο νομος του ενυδρειου

Θα μπορουσα να γραψω “ο νομος της ζουγκλας”, αλλα η φωτογραφια σημερα, ειναι απο ενα ενυδρειο σε πολυσυχναστο γιαπωνεζικο εστιατοριο  στο Σαν Φρανσισκο.  Ζητω συγγνωμη αν σας σοκαρει.  Εγω αισθανθηκα ασχημα οταν την ειδα.  Οι ανθρωποι βαζουν στο ενυδρειο ψαρια που το ενα τρωει το αλλο.  Την φωτογραφια εβγαλε με το κινητο του ενας φιλος της Δαφνης ο Γουωρντ Τομας.

photograph by Ward Thomas

Μου περιγραφει η Δαφνη την σκηνη φανερα ενοχλημενη, και δε θελω να μεταφερω τα λογια της.  Το μικρο ψαρακι, δεν την εβγαλε καθαρη.  Τα παιδια (μαζι και η Δαφνη) πηγαν και μιλησαν στον μανατζερ για το φρικιαστικο θεαμα που παρουσιαζει στους πελατες το καταστημα.

Ακρη δεν βγηκε.  Οι ανθρωποι που προερχονται απο ασιατικες χωρες, κυριως της ανατολικης Ασιας, ειναι πολλες φορες απαραδεκτα αδιαφοροι σε τετοια θεματα. Και σκληροι.  Αυτο που γραφω δεν ειναι ρατσιστικο σχολιο, ειναι αληθεια,  και βασιζεται οχι μονο σε αυτο το μεμονωμενο περιστατικο, αλλα σε παρατηρηση πολλων χρονων.  Ειλικρινα δε ξερω, αυτο που εμεις λεμε ευαισθησια ειναι σαν concept κοινωνικου η φυλετικου χαρακτηρα.

Θα με ρωτησετε τωρα,  τι με επιασε κι εφερα αυτη τη φωτογραφια σε ενα φιν-φον συνηθως μπλογκ.  Βλεποντας το μεγαλο ψαρι να τρωει το μικρο,  σκεφτομαι ποσο συχνα βλεπουμε τις ιδιες συμπεριφορες σε ” αγελες”  ανθρωπων.  Διπλα μας,   στις συναναστροφες μας,  στους χωρους εργασιας.

Και τελικα,  δε ξερω αν ειναι αυτη η σκεψη, η φωτογραφια που με λυπησε τοσο.

Σας φιλω γλυκα.

sweet dreams

Σημερα θα σας πω για το ονειρο το πρωϊνο, το ξεκουραστο, το ωραιο. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου, τα πιο ωραια και τα πιο ζωντανα ονειρα τα βλεπω τις πρωϊνες ωρες.  Θα μου πειτε, πως το ξερω. Ε! το ξερω, γιατι παντα ερχεται καποιο παλιοξυπνητηρι να τα διακοψει.

Το πρωτο τετοιο συμβαν το θυμαμαι ακομα οταν ημουν δεκαεπτα χρονων και ερωτευμενη με ενα Γιωργο.  Ο Γιωργος ομως ηταν μεγαλος (οσονουπω) στα 25, και σιγα μη κοιταγε εμενα.  Ενα πρωϊ λοιπον τον βλεπω στον υπνο μου, και οχι μονο με κοιταγε,  αλλα με καλοκοιταγε και μου εφερε (λεει) να του σιδερωσω ενα πουκαμισο.  Τωρα εγω στα δεκαεφτα, ακουστα το ειχα το σιδερο, αλλα εκει στο ονειρο, ειχα μπροστα μου και σιδερο και σιδερωστρα.  Για σπρεϋ λεβαντας θα σας γελασω!  Παω να παρω λοιπον το πουκαμισο, αλλα το πουκαμισο συμφωνα με το ονειρο ηταν το προσχημα γιατι αρχισε να δημιουργειται “κατασταση”.   Και μολις η κατασταση πηγε να γινει καυτη, ΝΤΡΙΙΙΙΝΝΝΝ!!!

Θυμαμαι για μερες προσπαθουσα να κοιμηθω σκεφτομενη την τελευταια σκηνη, μηπως και φιλοτιμηθει και συνεχισει σε δευτερο μερος.  Τιποτα ομως!  Μπαϊ δε γουεη, ο Γιωργος μετακομισε απο την γειτονια και τον χασαμε δια παντος.

Απο τοτε εχω δει παρα πολλα ονειρα που αρχιζουν ομορφα αλλα διακοπτονται, οχι απαραιτητα απο ξυπνητηρι αλλα και απο βροχη, απο καποιο θορυβο, κατι τελος παντων που με κανει να ξυπνησω απογοητευμενη.  Και παντα εχει ξημερωσει.

Θα μου πειτε, καλα τωρα γιατι το θυμηθηκες!  Να, πριν λιγες μερες παλι τα ιδια.  Μονο που αυτη τη φορα, τιποτα δε διεκοψε το ομορφο ονειρο.  Κι ενω σκεφτομουν υποσυνειδητα (στο ονειρο), “για δες το ξεπερασαμε”, αναβουν κατι φωτα και βρισκομαι εκτεθειμενη στη σκηνη ενος αρχαιου θεατρου με τον κοσμο να χειροκροτει.  Bummer!

Δε ξερω αν θα τα καταφερω να φιαξω το ονειρο στα μετρα μου, να αρχιζει και να τελειωνει εκει που θελω εγω, αλλα το βλεπω κομματι δυσκολο.   Μα κι αυτη η τεχνολογια,  καθεται και μη πω τι κανει. Να μην μπορουμε να προγραμματιζουμε το ονειρο;   χαρακτηρας 1 enter,  χαρακτηρας 2 enter  (φτανει δυο),  σετινγκ  enter,  μετεωρολογικα δεδομενα (πιεση, θερμοκρασια, υγρασια) enter,  submit.  Για ονομα πια!

ZZZZZZ

Αντε good night, παω για υπνο, μπας και εχουμε καμια εξελιξη!  Θα σας πω αυριο!  Shhhhh!  :P

Σας φιλω γλυκα!

εφ ολης της υλης το πρωϊ μιας Κυριακης που θελω να ειναι υπεροχη.

Σημειωση: Οι φωτογραφιες σημερα ειναι εικονες   απο τον μοναχικο μου Οκτωβρη  που τελειωσε χτες.

 

Ξημερωσε Κυριακη.  Ξημερωσε με πλατυ χαμογελο και ευχομαι στο τελος της το χαμογελο να ειναι ακομα πλατυτερο.  Ειναι μερικα πραγματα που δεν μπορω να τα μοιραστω πια ουτε στο μπλογκ, ουτε στο φμπ. Γιατι οσο κι αν η αναγκη να μοιραζομαι την χαρα μου ειναι μεγαλη, η υποχρεωση να κρατω μερικα πραγματα μονο για μενα, και για τους ανθρωπους που συμβαλλουν σε αυτα, ειναι ακομα μεγαλυτερη. Ειναι σεβασμος.

φθινοπωρινα λουλουδια

Στην προηγουμενη αναρτηση κολλησα σε μια φραση που εγραψε σε σχολιο ο αγαπημενος φιλος Γαβριηλ. Λεει, “να αρχισω ενα καινουργιο μπλογκ, ολα απο την αρχη!”.  Τελος!  ειμαστε επωνυμοι πλεον κι αυτο δεν αλλαζει.  Οτι γραψουμε, οτι πουμε, ειναι πια επωνυμη γνωμη, εχει βαρος, και μπορει να αποτελεσει μοχλο για αντιδρασεις απο ανθρωπους που εκτιμουμε και μας εκτιμουν, αλλα και απο ανθρωπους που δεν μας εκτιμουν. Σιγουρα υπαρχουν και αυτοι, ας μην γελιομαστε.

farmland

Ειχα λοιπον σκεφτει προ καιρου να αρχισω κι εγω απο την αρχη και μαλιστα ειχα φιαξει μια σελιδα στον blogger.   Ομως φυσικο ηταν να μην ευδοκιμησει ουτε καν σα σκεψη.  Γιατι ο χαρακτηρας μου ειναι τετοιος ωστε παλι εδω θα κατεληγα.   Ο αυθορμητισμος μεχρις ενος σημειου χαλιναγωγειται.  Οπως και στην ζωη, η πορεια χαρασσεται και αφηνει πισω αποτυπωματα, ετσι και στο διαδυκτιο.  Η ανωνυμια ειναι μεν δικαιωμα αλλα το τελικο αποτελεσμα μπορει να ειναι οτι αντιπαθουμε εναν ανωνυμο.  Αν αυτο θεωρειται απο μερικους προστασια,  απο μενα θεωρειται δειλια.

στην εισοδο του χωριου

Υπαρχει τοση πληροφορια εκει εξω στο διαδυκτιο, ωστε  οταν θελεις να μαθεις κατι το μαθαινεις, αρκει να ξερεις πως.  Οποτε ειτε ανωνυμος ειναι καποιος, ειτε επωνυμος,  καποια στοιχειωδης ευπρεπεια δε βλαφτει.  Αρχισα τις γενικοτητες (οπως παντα), αλλα ετσι καλυπτω πολλα θεματα.

Ξαναγυρνω στα ενταυθα και ομολογω οτι δεν ειμαι πια συνεπης ως μπλογκερ οπως ημουν παλια.  Η συνεπεια μου πλεον εγκειεται στο γεγονος οτι θα απαντησω σε ολα τα σχολια.  Καποτε επισκεπτομουν συχνα ολους  τους φιλους συνμπλογκερς, τουλαχιστο μια φορα την εβδομαδα.  Τωρα πια με λυπη μου δεν μπορω να το κανω.   Οι λογοι ειναι πολλοι.  Ο κυριωτερος ειναι οτι δεν εχω χρονο.   Τους τελευταιους εξι μηνες οι επαγγελματικες μου δραστηριοτητες ειναι τετοιες που απαιτουν μεγαλυτερη συγκεντρωση και προσοχη.  Και αυτη η συγκεντρωση ειναι κατα μεγαλο ποσοστο μπροστα στο MAC μου.  Ποσο πια μπορει κανεις να στραβωθει μπροστα σε μια οθονη;  Αλλος ενας λογος ειναι οτι με κουρασε η ενταση του μπλογκ.  Αυτο το ειχα ξαναγραψει περσυ που σκεφτομουν να το σταματησω, αλλα τελικα το ξεπερασα. Ομως ειναι αληθεια οτι μερικα πραγματα με κουραζουν.   Σπανια πια θα επισκεφτω και θα αφησω σχολιο σε καινουργιο μπλογκ εκτος αν μου κανει ιδιεταιρη εντυπωση και βρω κατι ενδιαφερον.  Στην τελικη ολα αυτα ειναι υποκειμενικα.  Κατι που αρεσει πολυ σε μενα μπορει να το απορριπτουν αλλοι και το αντιστροφο.

τα γερανια καλα κρατουν

Λεει η αγαπητη μου e-diva  οτι το μπλογκ δεν πρεπει να ειναι παρεουλα.  Συμφωνω απολυτα.  Οχι παρεουλα με την κλειστη εννοια.  Ομως να που σε ενα μπλογκ ερχονται συνηθως οι ιδιοι και οι ιδιοι και δημιουργειται καποιο κλιμα οικειοτητας.  Προσπαθω να μην δημιουργω στεγανα αλλα να κρατω την one to one σχεση με τους διαδικτιακους φιλους.

Ας αναφερθω τωρα στους λογους που με κανουν να επισκεπτομαι ωρισμενα μπλογκς και οχι αλλα.

Η προσωπικη μου σχεση (αυτο που ανεφερε ως ενα προς ενα) με τον/την μπλογκερ ξεκινησε καλα και συνεχιστηκε καλυτερα.  Αυτο θα μπορουσε να γινει με πολλους ακομα,  αφου η μπλογκοσφαιρα ειναι γεματη ενδιαφεροντες ανθρωπους με καλη διαθεση για επικοινωνια. Ομως δεν εγινε, δεν ετυχε,  δεν εκατσε.  Και το βρισκω πολυ φυσικο.  Οι ισορροπιες στο διαδυκτιο ειναι περιεργες.

from the sunroof with sunshine

Το γεγονος οτι βρισκω να διαβασω κατι που με ενδιαφερει, ασχετα αν ειναι η κριτικη ενος  βιβλιου,  η συνταγη για ενα σουπερ μπιφτεκι,  μια εμπεριστατωμενη γνωμη ,  μια καταθεση ψυχης,   οποιαδηποτε αναφορα σε οποιοδηποτε θεμα αρκει να παρουσιαζεται με αισθητικη (οπτικη και εκφραστικη).

Στην πορεια μου στην μπλογκοσφαιρα εμαθα οτι το να τα βρεις με ενα μπλογκερ,  δεν ειναι θεμα ηλικιας, πολιτικων αποψεων (εξαιρουνται τα ακρα)  η  κοινης θεματολογιας.  Το τελευταιο παιζει τον μικροτερο ρολο !  Ειναι το διαφορετικο που μας ενωνει, ειναι το συμπληρωμα.  Ειναι η διαθεση,  οι στοχοι,  η κουβεντα που ρεει.  Οταν η γραφη κολλωνει, οταν η διαθεση γινεται προκλητικη,  οταν μεσα απο την εκφραση διαγραφεται η απαξιωση ντε φακτο,  οταν οι ιστοριες επαναλαμβανονται τοτε παμε παρακατω. Οταν μπαινω σε ενα μπλογκ και μου θυμιζει το δικο μου,  τι να με κρατησει εκει;  Και μη το παρετε στραβα, δεν διεκδικω αποκλειστικοτητες,  απλα .. βαριεμαι.

from the sunroof  with rain

Αν διαβασω κατι που γραφεται με υπονοουμενα, εκει ειναι που βγαζω αναφυλαξια.  Κειμενα διφορουμενα, με ατελειωτες μισες προτασεις, με αποσιωπητικα. Τα αποσιωπητικα δεν τα αντεχω.  Ουτε και τα αλλα σημεια στιξεως σε υπερβολη, αλλα με τα αποσιωπητικα διαολιζομαι.   Η ατελειωτη προταση ειναι δειγμα αναποφασιστικοτητας αλλα και προκλησης. Η γραφη με υπονοουμενα δεν ειναι τεχνη.  Σε κανενα κειμενο αναγνωρισμενου συγγραφεα δε βρισκουμε υπονοουμενα, απαξιωση η αποσιωπητικα.  Ας μη μπερδευουμε την παρομοιωση με το υπονοουμενο, τον αρνητικο παραλληλισμο με την απαξιωση.

Δεν ειναι τυχαιο λοιπον οτι τα μπλογκς που μου αρεσουν ειναι διαφορετικα απο τα δικα μου.  Μενω εκει που συζητω, προβληματιζομαι,  διασκεδαζω,  ξερω οτι με συμπαθουν και καταλαβαινω  τι γραφουν, εκει που η ευγενεια με σκλαβωνει.  Τι αλλο να κανω, η μπλογκοζωη ειναι μικρη για να μενουμε εκει που δεν μας αρεσει.

Τα αγαπημενα μου καλισον που ηρθαν πριν δυο εβδομαδες αλλα δεν υπαρχουν πια.

Απο αλλου αρχισα και αλλου κατεληξα.

Ξημερωσε Κυριακη.  Θελω να πιστευω, μια χαρουμενη, σημαδιακη, υπεροχη Κυριακη.  Θα κανω κατι τελειως διαφορετικο.  Κατι το οποιο δεν θα περιγραψω εδω γιατι στην τελικη αυτο το “one to one”  στη ζωη μας ειναι μοναδικο.  Καλη εβδομαδα σε ολους, εδω η Κυριακη μολις ξεκινησε.

Σας φιλω γλυκα.

 

 

 

τι θα ηθελες να ησουν αν δεν ησουν αυτο που εισαι;

Αυτος ο τιτλος θυμιζει κατι σαν λευκωμα.  Τι ειναι ερως;  Τι ειναι απιστια;  Καποια στιγμη θα κανω μια αναρτηση με ερωτησεις και απαντησεις απο το λευκωμα της γιαγιας Μαρικας (του Ερρικου).  Νομιζω οτι δεν θα πειραξει κανενα, και δεν θα εκθεσει κανενα, αφου ολοι οι γραφοντες πρωτον ειχαν ψευδωνυμα και δευτερον ολοι με μαθηματικη ακριβεια, εχουν αποδημησει εις κυριον.

Αυτος ο τιτλος ομως, ανηκε  και  σε ενα ραδιοφωνικο διαγωνισμο που εγινε πριν πολλες δεκαετιες.  Οι συμμετεχοντες  επρεπε να γραψουν καποια εκθεση και να την στειλουν στην ΕΙΡ (τοτε Εθνικο Ιδρυμα Ραδιοφωνιας) αλλα επρεπε να ειναι αρρενες. Η κυρια Δαφνη (υπεροχη μητερα του δεσποιναριου)  ηταν τοτε ενα κοριτσοπουλο (δεσποινις Δαφνη Δρακουλη) . Της αρεσε η ιδεα, αλλα υπηρχε ενα προβλημα.  Ηταν θηλυ!  Αποφασιζει λοιπον να γραψει την εκθεση και να την υποβαλλει  χρησιμοποιωντας το ονομα του μικρου αδελφου της  Ριχαρδου.  Η εκθεση ερχεται πρωτη και η δεσποινις Δαφνη πετωντας τη μασκα του αρρενος παει να παραλαβει το βραβειο της.  Απογοητευση!  Οταν οι κριτες ανακαλυπτουν την  “απατη”  ,  με λυπη την θετουν εκτος διαγωνισμου και δινουν το βραβειο στον πρωτο επιλαχοντα,  που ειχε ολα τα ανατομικα προσοντα!

Τι ειχες γραψει χαρα μου;  προσπαθω να την κανω να θυμηθει.  Στο περιπου η δεσποινις Δαφνη θα ηθελε να ηταν γιατρος με οραμα αλλα δε θυμαται να μου πει λεπτομερειες.  Φυσικα δεν επιμενω. Οταν οι μεγαλοι ανθρωποι δεν θυμουνται λεπτομερειες, δεν ωφελει να τους πιεζουμε και να τους στεναχωρουμε.

 

Κυρια Δαφνη μετα εξαχρονου Δεσποιναριου στα βραχακια της Αλοννησου ( η φωτογραφια εχει επαναδημοσιευτει οπως θα θυμουνται οι παλιοι φιλοι μου)

 

Παραμενει ομως το ερωτημα!  Τι θα ηθελες να ησουν, αν δεν εισαι αυτο που εισαι;   Το σκεφτομαι μερικες φορες.   Και ειναι δυσκολο να καταληξω σε μια και μοναδικη απαντηση.  Παντα το κατηγοριοποιω σε γυναικες και ανδρες.  Και αν ημουν γυναικα, θα ηθελα να ημουν η Κατριν Ντενεβ.  Γιατι ποια γυναικα δε θελει να ειναι ωραια;  Και για μενα η Κατριν ειναι η πιο ομορφη γυναικα (που συνυπηρξαμε χρονικα).  Αν ημουν ανδρας που θα ηταν ενδιαφερον γιατι θα μπορουσα επι τελους να καταλαβω πως σκεφτονται (οχι οτι δεν ξερω τωρα, αλλα θα ηθελα να το νοιωσω κιολας βρε παιδι μου) θα ηθελα να ειμαι ο Μαρτσελο Μαστροϊανι.  Τελικα οι χαρακτηρες που χρησιμοποιησα δεξια δεν ειναι τυχαιοι.  Τελος παντων, επειδη το ξεφτυλισα λιγο το θεμα, μια εβδομαδα ως Καρλα Μπρουνι δε θα με χαλαγε,  και μια εβδομαδα ως Μπαρακ Ομπαμα, ενα μηνα ως Σων Κοννερυ, και ενα μηνα ως Κριστιανα Αμανπουρ,  μια εβδομαδα ως Ματα Χαρι και μια εβδομαδα ως Γκραντ Εσκοφιέ.   Τελικα αν τα βαλεις ολα μαζι, παει περασε μια ζωη.  Ομως ειμαι αυτη που ειμαι, με τα καλα μου και τα αναποδα μου.  Η ιδια καρδουλα χτυπαγε εκει πανω στα βραχακια, η ιδια και σημερα γραφοντας αυτη την αναρτηση.

20/10/2010

τωρα που το ξανασκεφτομαι πιο ωριμα το θεμα, θα ηθελα να ειμαι ακομα εκεινο το φαφουτικο στα βραχακια!

Α ξεχασα να σε ρωτησω, τι θα ηθελες να ησουν, αν δεν ησουν αυτο που εισαι;  Και σε φιλω γλυκα!

Ο νέος μου συγκάτοικος!!!

Μετά τις αποτυχημένες μου προσπάθειες τα τελευταία 20 χρόνια να πείσω του γονείς να μου πάρουν ένα γατάκι που τόσο πολύ μ' αρέσει , αρκέστηκα στο να έχω για κατοικίδιο μόνο ζωάκια που υπόκεινται σε περιορισμό χώρου!! Στην προκειμένη περίπτωση Καναρίνια!!! Απέκτησα το πρώτο μου καναρίνι πριν από....ουουουου...πολλά χρόνια...τον Αρτέμη (Vol 1 όπως αποδείχτηκε) του οποίου δυστυχώς το τέλος ήταν κάπως άδοξο μετά από ένα μεγάλο καλοκαιρινό καύσωνα!!  Λίγο μετά, και αφού συνέχισα να ζητάω το γατάκι οι γονείς μου μας πήραν ένα δεύτερο καναρίνι τον οποίο και πάλι ονόμασα Αρτέμη (Vol 2). Αυτού η ζωή ήταν κάπως πιο μεγάλη αλλά κι αυτός κατέληξε μετά από μερικά χρόνια μάλλον από γηρατειά και έχοντας αποκτήσει και αυτό δείκτη ευφυίας 170 αφού κι εγώ και ο αδελφός μου διαβάζαμε μαζί του φυσική, χημεία, μαθηματικά και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς!! Μετά ήρθε ο Αλέξανδρος / Ζου ο οποίος ζει και βασιλεύει μέχρι και σήμερα!!

 
Σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά αποφάσισα να βάλω στην οικογένεια έναν ακόμη συγκάτοικο!! Να σας συστήσω το Θανάση το Μονομάχο!!  Ένα υπέροχο μικρό ψαράκι που ζει σε ένα μίνι ενυδρείο κόβει βόλτες όλη μέρα και δε χορταίνει ποτέ να τρώει!!! Αγαπάει τον φακό της κάμερας και μάλιστα μας ποζάρει κιόλας!!!  
Ίσως είναι καλύτερα έτσι που έχω κατοικίδια περιορισμένης εμβέλειας....δε θα μου άρεσε να τα έχω σε ένα διαμέρισμα και να ταλαιπωρούνται!! Αν είχα σπίτι με αυλή τότε θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα...και δε θα χρειαζόταν να παρακαλάω και τους γονείς μου τόσα χρόνια ,που πρέπει να έχουν βαρεθεί να με ακούν να νιαουρίζω εγώ....
Τέτοιου είδους κατοικίδια δε σημαίνουν βέβαια και μειωμένες ευθύνες!! Θέλουν κι αυτά εξίσου την φροντίδα τους και την περιποίηση τους καθώς και πολύ πολύ αγάπη!!  Μάθετε για τα κατοικίδια σας όποια κι αν είναι αυτά όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που χρειάζονται έτσι ώστε να τα φροντίζετε όσο καλύτερα γίνεται!! Είναι μία ωραία ενασχόληση για να περνάει και η ώρα και μια παρέα επίσης. 
Όσον αφορά τα ενυδρεία πολύτιμες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο site: http://www.aquazone.gr/ , τόσο για γενικές πληροφορίες πάνω στα διάφορα είδη ψαριών  όσο και για τα διάφορα μαγαζιά με ενυδρειακά είδη ανά την Ελλάδα όπου μπορείτε να τα προμηθευτείτε.
Τέλος να ευχηθώ χρόνια πολλά για τη σημερινή ημέρα στην Άρτεμη (με το αρχαίο όνομα ή όχι) , στον Αρτέμη και το Γεράσιμο!!  Χρόνια μας πολλά!!!
Image: 

Και κάνω ζάπινγκ και downloading και τα λοιπά!!!

Είπαμε να περνάμε την ώρα μας δημιουργικά και παραγωγικά...αλλά έρχεται και η στιγμή που θες απλά να χαλαρώσεις και να χαζέψεις κάτι στην τηλεόραση ή στον υπολογιστή. Μία ταινία ένα σίριαλ ένα κάτι...

Και κάνεις ζάπινγκ από δω κι από εκεί...αλλά δε βλέπεις κάτι να σου γεμίζει το μάτι...και απογοητεύεσαι...και λες θα το κλείσω το χαζοκούτι...Και αναρωτιέσαι, πότε θα ξεκινήσουν αυτές οι νέες σειρές στα διάφορα κανάλια που φαίνονται τόσο καλές, κεφάτες, δραματικές κλπ. Δεν είμαι και τόσο αυτών των καθημερινών σειρών...προτιμώ τις εβδομαδιαίες...να έχει και λίγο σασπένς τι θα γίνει την άλλη βδομάδα, μια αγωνία.
Δεν είμαι και εύκολος τηλεθεατής η αλήθεια είναι γι' αυτό συνήθως από τις 10 σειρές που παίζουν στα κανάλια θέμα είναι αν θα δω κάνα δυο...Πάντα ξεκινάω με τις πιο καλές προθέσεις όμως!!
Έτσι και φέτος!! Αυτή λοιπόν είναι η βδομάδα της κρίσης!!!
Ξεκινάμε λοιπόν....και φέτος λέω να δω τα παρακάτω:

1) Λέω να δω τη συνέχεια από τη σειρά "Ονειροπαγίδα". Πέρυσι δεν την είχα δει από την αρχή αλλά κάπου στη μέση  της σεζόν άρχισα να βλέπω τα επεισόδια δυο δυο και τελικά άξιζε. Θα δέσει τελικά το σιρόπι μεταξύ της αρχόντισσας και του αλήτη?? Άντε γιατί η περσινή σεζόν μας άφησε με πολύ δραματικό τέλος!!!

2) Επόμενη επιλογή μου θα είναι η νέα σειρά με τίτλο "Το Νησί". Κάπου στο σπίτι κυκλοφορεί και το βιβλίο πάνω στο οποίο είναι βασισμένη η εν λόγω σειρά. Δεν ξέρω τι θα βγει στη μικρή οθόνη αλλά τόσο η βασική ιδέα όσο και το καστ των ηθοποιών που απαρτίζουν τη σειρά μου κινούν άμεσα το ενδιαφέρον.

3) Για τη συνέχεια έχουμε μία σειρά κεφάτη έως ξεκαρδιστική (τουλάχιστον έτσι φαίνεται από το  trailer) που λόγω του ότι κατά κάποιο τρόποι συμπάσχω με τους ήρωες θα τη δω σίγουρα. Νεαρό καστ που φέρνει μία νέα πνοή στην ελληνική τηλεόραση "Η γενιά των 592€".

4) Συνεχίζουμε με άλλη μία σειρά που δεν ξέρω...μπορεί τελικά να βγει και καλή...4 γυναίκες η καθεμία να αντιμετωπίζει το δικό της "Τιτανικό". Αυτές είναι "Οι Κούκλες".

5) Λόγω της αγάπη μου για τη μαγειρική πάντα εντάσσω στο τηλεοπτικό μου ημερολόγιο και μερικές εκπομπές μαγειρικής με αγαπημένη τις "Γλυκές αλχημείες" όχι τίποτα άλλο αφού δεν μπορούμε να τα πετύχουμε τουλάχιστον ας παίρνουμε μάτι!!! (για να μην αναφέρω και τα κιλά που θα μας προσθέσουν όλα αυτά τα γλυκά!!)

6) Θα ήθελα πολύ επίσης να παρακολουθήσω μια νέα εκπομπή με τίτλο "Food and the city" γιατί ποτέ δεν είναι αργά να μάθουμε την πόλη μας καλύτερα!!!

Πω πω!!! Σαν πολύ δεν το φορτώσαμε και πάλι το πρόγραμμα??? άμα είναι να βλέπουμε τόση πολύ τηλεόραση σιγά μην προλάβουμε να κάνουμε τίποτα άλλο....Αν και επειδή βαριέμαι πολύ τις διαφημίσεις συνήθως βλέπω τις σειρές μαζεμένες στον υπολογιστή μου όποτε βρω λίγο πολύ χρόνο μαζεμένο!!! God bless the internet and the planet of downloading!!!

Βέβαια η τηλεοπτική διασκέδαση δεν τελειώνει εδώ....υπάρχουν άπειρες ξένες σειρές κατεβασμένες στον υπολογιστή μου που με περιμένουν με ανυπομονησία να τις δω!!! Αυτές είναι οι παρακάτω "λίγες":
1) NCIS (προβάλλεται και στην Ελλάδα αλλά είμαστε λίγο πίσω στις σεζόν)
2) NCIS Los Angeles (Chris O' Donnell forever!!!) ( δε νομίζω ότι έχει προβληθεί στην Ελλάδα)
3) The Mentalist (δε νομίζω ότι έχει προβληθεί στην Ελλάδα επίσης)
4) Houme MD (Κορυφαίος!!!! Γνωστός κι αγαπημένος!!!)

Αυτές κατά βάση....και μερικές άλλες έτσι για αλλαγή...όταν δεν έχουμε και τίποτα άλλο να δούμε!!! Για να μη αναφερθώ και στον τεράστιο όγκο ταινιών που κοντεύουν να μου γεμίσουν τον 1ΤΒ σκληρό μου δίσκο και άπειρα ακόμη DVD που ένας Θεός ξέρει αν πρόκειται να τα δω όλα ποτέ μου!!! 

Αυτά λοιπόν έχεις το πρόγραμμα για αρχή!! και ότι θέλει ας προκύψει!!!

Καλή μας διασκέδαση αλλά πάντα με μέτρο!!! Μην καταλήξουμε κ. Τετράγωνοι!!!

Image: 

Ανάκατες σκέψεις,πάλι!

Όλο λέω να ποστάρω και συνέχεια κάτι γίνεται.Να πει κανείς ότι δεν έχω τι να σας γράψω θα'λεγα "εντάξει,στέρεψε το πηγάδι",έχω όμως.Τέλειωσα 2 βιβλία στο πήγαινε-έλα στο μετρό.Μαγείρεψα αυτές τις μέρες,βοήθησα τη αγαπημένη μου γειτόνισσα σε δουλειές και σε ανακατωσούρες που είχε.Ανακάλυψα μάλιστα ότι σε 6 μήνες γίνεται μόνο 80 χρονών.

Στη δουλειά θέλουν να παρακολουθήσω άλλο ένα course που συνεπάγεται ότι θα ανανεώσουν το συμβόλαιο,τουλάχιστον αυτό λέει η λογική μου.Βέβαια το τι λέει η δικιά μου λογική είναι άλλο θέμα.Παρόλο αυτά έχουν περικοπές και η δουλειά είναι διπλή.Απ΄την άλλη ζητάνε υπερωρίες που πληρωνόμαστε +20% κι εγώ τους έχω πει ανοιχτά ότι όποτε θέλουν είμαι μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη.Λίγα λεφτουδάκια παραπάνω είναι χρήσιμα.

Πήγα κι έκανα τις αιματολογικές μου εξετάσεις για τις αλλεργίες και μετά το 5ο σωληνάριο με πήγαν σηκωτή να με ξαπλώσουν αφού έχανα τις αισθήσεις μου.Αυτό πρώτη φορά το έπαθα να πω την αλήθεια.Μετά από μισή ώρα που με κράτησαν και τους είπα άντε γεια μου'παν "το χρώμα σας δεν είναι ακόμα καλό" και τους απάντησα "άδειο στομάχι,6 σωληνάρια που να΄ναι καλό το χρώμα μου;!".Για όποιον αναρωτιέται  δε βγήκαν τέλειες.Μια έκπληξη την είχα παρόλο που δεν είχα συμπτώματα,σαν τα σοκολατένια πασχαλινά αυγά.Τίποτα το σοβαρό,φαντάζομαι η παθολόγος θα μου δώσει αγωγή και όλα καλά.

Σήμερα έχει πανσέληνο και σε λίγο θα ρίξει μια μπόρα!Αθήνα όμως είναι ανοιχτή η Ακρόπολη και όσοι μπορείτε να πάτε.Είχα πάει με μια φιλενάδα μου πριν 4 χρόνια και ήταν φοβερά!Είχαμε να πάμε απ'το σχολείο και μας βλέπω να ξαναπηγαίνουμε με τη μαγκούρα.

Πέρσι τέτοια μέρα ξεκίνησα δειλά δειλά το μπλογκ με θέμα τις αγαπημένες μου Καρτ-ποστάλ.Φέτος τέτοια μέρα πανσέληνος. Η παραπάνω λοιπόν φωτογραφία είναι απ'την περσινή Αυγουστιάτικη πανσέληνο απ'το σπίτι εδώ στην Ιταλία.Παρόλο το καυσαέριο και που είναι πόλη μια χαρά είχε βγει και γι΄αυτό σκέφτηκα να τη μοιραστώ μαζί σας.

Image: 

innocent love (Ε)

(επαναδημοσιευση- αυγουστος 2008)

Εκεινο το καλοκαιρι στη Σαλαμινα, ο Αυγουστος ειχε τη μορφη του νεαρου Διονυσου. Καλοκαιρι σταθμος, μολις ειχα τελειωσει το δημοτικο και αρχισα να αισθανομαι μεγαλη πια. Μεγαλη με μια εννοια δυνητικη μα οχι και πραγματικη. Ειχαμε νοικιασει ενα ομορφο σπιτι στην κορυφη ενος λοφου που εβλεπε κατω την θαλασσα.

Το σπιτι δεν το ειχαμε ολο στη διαθεση μας. Δυο δωματια, ενα μπανιο, και χρηση της κουζινας και των χωρων υποδοχης. Στο υπολοιπο σπιτι εμενε ο κυριος Γ.Π περιπου εξηνταρης, συνταξιουχος ακαδημαικος. Ειχε χασει τη γυναικα του πολυ νωρις και αυτο το σπιτι μεσα σε ενα τεραστιο κτημα με πευκα και φυστικιες, το ειχε κανει σχεδον μονιμη κατοικια. Μαζι του εμενε η κυρια Ελενη, που θα επρεπε να ηταν γυρω στα πενηντα και που μας την συστησε ως οικονομο του. Η μαμα που ηταν παντα του στυλ, “ναι καλα τωρα”, εν απουσια τους ελεγε οτι, μονος ανθρωπος ητανε, ηθελε καποια παρεα.

Η κυρια Ελενη παντως ηταν παρα πολυ ευγενικη, του μιλουσε στον πληθυντικο, καθαριζε και μαγειρευε. Φαινοταν ενθουσιασμενη που θα περναγαμε το καλοκαιρι μαζι τους, και ελεγε οτι τα κοριτσακια δινουμε αλλο αερα στο καλοκαιρι τους με τις φωνες μας και τα παιχνιδια μας. Η Τινα ηταν τοτε στα οχτω.

Ο κυριος Γ.Π μας εδωσε την καρτα του. Ελεγε απανω, θεολογος, φιλολογος και συγγραφεας. Η μαμα παλι δεν αντεξε και ειπε. Καλα τιποτε αλλο δεν μπορουσε να βαλει απανω; Ο κυριος Γ.Π οταν δεν διαβαζε, η οταν δεν εγραφε, εφιαχνε κατασκευες με τσιμεντο και ψηφιδες. Ειχε φιαξει ενα ομορφο στρογγυλο τραπεζι σε καλουπι και η επιφανεια του ηταν  ψηφιδωτο. Οταν εφιαχνε τετοια μου αρεσε να καθομαι κοντα του να τον παρακολουθω. Ειχε τεραστια υπομονη και μιλαγε ομορφα. Ομορφα και οπως θα επρεπε σε μικρα παιδια. Και ποτε ποτε ελεγε στην κυρια Ελενη. “Κυρια Ελενη δε θα μας φερετε μια βυσσιναδα εδω στα μαστορια;”

Ο κηπος γυρω απο το σπιτι ηταν μεγαλος. Η ετσι φαινοταν στα παιδικα μου ματιια. Θα ηταν περιπου τεσσερα στρεμματα. Ειχε μεσα τεραστια πευκα που ακομα και το νταλα μεσημερι ηταν οαση δροσιας στη σκια τους. Ενα απο αυτα ειχε απο κατω μια μεγαλη τετραγωνη πετρα που μου αρεσε να καθομαι τα μεσημερια που οι αλλοι πηγαιναν για υπνακο. Μαζευα κουκουναρια και διαβαζα κρυφα κατι περιοδικα που ειχα ανακαλυψει πισω απο ενα μπερντε στην βιβλιοθηκη της κυριας Ελενης.

Η κυρια Ελενη ειχε μια τεραστια συλλογη απο “Ροματζα” και “Θησαυρους” που εμεις δε τα παιρναμε γιατι η μαμα ελεγε οτι ηταν φτηνα. Εμενα ομως με ετρωγε η περιεργεια. Τα ειχε ομορφα ταξινομημενα με ημερομηνιες, κι ετσι μπορουσα ευκολα να παρω μερικα και να τα επιστρεψω χωρις να με παρουν χαμπαρι. Διαβαζα ερωτικες ιστοριες, φωτορομαντζα και ειχα τοσες αποριες αλλα που να ρωτησω και να ανακαλυψουν το μυστικο μου. Μερικες θα ρωταγα το φθινοπωρο την Ολγα που ηταν η μονιμη κολλητη μου στο δημοτικο σχολειο, και παντα ηξερε πιο πολλα σ’αυτους τους τομεις. Η μαμα ελεγε , εμ βεβαια, μοναχοκορη ειναι την κουβαλανε παντου, μεγαλωσε πριν την ωρα της.

Ετσι εκτος απο τα φρεσκα φυστικακια -πρασινα ακομα με ευκαμπτο κελυφος απο μεσα- που ειχα ταραξει εκεινο το καλοκαιρι στον κηπο της Σαλαμινας, εμαθα διαφορα καινουργια πραγματα εκει στην πετρα κατω απο το πευκο.

Η θαλασσα δεν ηταν μακρυα, μια κατηφοριτσα κατεβαινες και σε πεντε λεπτα ησουνα στο μωλο. Δεν ειχε κινηση τουριστικη. Αριστερα απο το μωλο, ειχε μια μικρη παραλια, αλλα και πολλα βραχια. Οσα παιδια μαζευομασταν στο μωλο καναμε βουτιες ολη την ωρα. Παιρναμε φορα και αλλοι -οι πρωχωρημενοι- επεφταν με το κεφαλι και αλλοι φοβιτσιαρηδες σαν κι εμενα με τα ποδια. Με ενα ζευγαρι βατραχοπεδιλα και μια μασκα ολα τα πρωινα ηταν βουτιες και εξερευνηση στα βραχακια. Εκεινα τα βραχακια ειχαν απανω κολλημενες τις πιο ομορφες και γιαλυστερες πεταλιδες που εχω δει. Δεν μπορουσα να τις ξεκολλησω γι αυτο αρκουσε που μαζευα σαλιγκαρακια. Καθε τοσο εβγαζα και το κεφαλι εξω για να δω τη μαμα πανω στο βραχακι να κανει ηλιοθεραπεια. Ειχε ενα πολυ ομορφο σμαραγδι μαγιω χωρις τιραντες και με λαστιχο σαν σφηκοφωλια και εμοιαζε με σταρ του Χολιγουντ.

Ενα πρωι η μαμα δε κατεβηκε για μπανιο και βρηκαμε ευκαιρια να κανουμε πιο τρελλες βουτιες και να ξανοιχτουμε λιγο. Εκει μεσα στο νερο βλεπω για μια στιγμη τη μαμα να κατεβαινει με τον κυριο Γ.Π και την κυρια Ελενη. Οι δυο μπηκανε σε ενα αυτοκινητο και η κυρια Ελενη ηρθε κοντα μας. Εμεις τρομαξαμε που εφυγε ετσι γρηγορα η μαμα, και το μυαλο μας πηγε οτι κατι συνεβη στον παπου στην Αθηνα η στον μπαμπα που ελειπε ταξιδι. Μη στεναχωριεστε μας λεει η κυρια Ελενη, η μανουλα ειναι καλα αλλα αισθανθηκε μια αδιαθεσια. Οταν ηρθε το απογευμα και την ειδαμε καλα ησυχασαμε. Μας ειπε την επομενη οτι μας ετοιμαζε καινουργιο αδελφακι αλλα το εχασε. Νομιζω οτι τοτε αυτο δε μας ενοιαξε καθολου. Αρκει που ηταν παλι κοντα μας.

Πιο περα στα Αμπελακια ηταν το κτημα του πατερα του κυριου Νικου. Ο κυριος Νικος ηταν συναδελφος του μπαμπα. Ειχε παντρευτει μια αγγλιδα αλλα χωρισανε. Η γυναικα του εμενε μονιμα στο Λονδινο. Ειχε ενα γιο, τον Τζεημς (Δημητρη) που θα ερχοταν τον Αυγουστο για διακοπες στον παπου. Αντε, ειπε η μαμα, να κανετε και παρεα, να πειτε και καμια κουβεντα αγγλικα. Ο Τζεημς ηταν δεκαξι χρονων και στα ματια μας φαινοταν “μεγαλος” .

Η μονη παρεα που ειχα με αγορια μεχρι τοτε ηταν τα μεγαλα μου ξαδερφια που ομως με τσιγκλαγανε συνεχεια και με εκνευριζανε, και τα παιδια απο το σχολειο. Ο Σταθης που καθοταν απο πισω μου στις κερκιδες του γυμναστηριου και ψυθιριζε σαχλαμαριτσες ωσπου μια μερα ο γυμναστης τον τσακωσε και του τραβηξε το αυτι, ο Παρις που μας καλουσε με την Ολγα (πακετο πηγαιναμε) στο σπιτι του στην Κηφισσια και μας προσφεραν οι αχρηστοι βερμουτ στα παρτυ μεχρι που το ανακαλυψε η μαμα και δε μας ξαναφησε, και ο Σπυρος που οταν του μιλαγα κοκκινιζε και χαμηλωνε τα ματια.

Ο Τζεημς ηταν αλλοιως, μιλαγε σπασμενα ελληνικα και ηταν ομορφος, σαν το θεο Διονυσο  με ξανθες μπουκλες. Ηταν αυθορμητος και μας αγγαλιασε αμεσως λεγοντας μας οτι ηθελε πολυ να μας γνωρισει γιατι του ειχε πει ο πατερας του για μας. Μας μιλαγε και μας κοιταγε στα ματια. Εκεινο τον Αυγουστο παιζαμε μπαλα με τον Τζεημς, κολυμπαγαμε, καναμε πατητες, πηγαιναμε στα αμπελια του παπου του και κοβαμε σταφυλια. Τα απογευματα τρωγαμε παγωτα και παιζαμε επιτραπεζια παιχνιδια. Ερχοταν και στο κτημα και μας μιλαγε ο κυριος Γ.Π. Ο Τζεημς δεν ηθελε να μιλα αγγλικα, ηθελε να μαθει ελληνικα, πραγμα που με βολευε γιατι ντρεπομουνα που δεν ηξερα τη γλωσσα καλα. Με εβαζε να λεω λεξεις για να τις επαναλαμβανει.

Μας πηραν και στον τρυγο στου παπου του και μας εδωσαν και καλαθακια να μαζεψουμε κι εμεις σταφυλια. Και αργοτερα ξετρελλαθηκαμε οταν μας αφησαν να μπουμε και στο πατητηρι.

Εκεινο τον Αυγουστο μαλλον ερωτευτηκα τον Τζεημς που ομως δε νομιζω να καταλαβε τιποτα αλλα εγω το ηξερα. Εξ αλλου ειχα διαβασει τα σινερομαντζα και ..χωρις αμφιβολια, ηξερα τι ειναι ερωτας.

Στην Σαλαμινα δε ξαναπηγαμε μιας και καθε καλοκαιρι πηγαιναμε σε διαφορετικο μερος. Εκ των υστερων εμαθα οτι πηγαμε κοντα επειδη η μαμα περιμενε το αδελφακι μας. Τον Τζεημς δεν τον ξαναειδα , γραψαμε κανα δυο αθωα γραμματακια και μετα εγινε παρελθον. Δεν ξεχναω ομως εκεινο το ομορφο χαμογελο τα καθαρα ματια και τα ξανθα δαχτυλιδια στα μαλλια. Μια βουτια στη θαλασσα και τα δαχτυλιδια εξεφανιζοντουσαν.

Μια βουτια στις αναμηνσεις εκεινο τον Αυγουστο στη Σαλαμινα. Οι παλιες αγαπες, λενε, πανε στον παραδεισο.

P.S  Η αναρτηση ειναι επαναδημοσιευση, ομως τον Αυγουστο ευδοκιμουν οι ερωτες. Σας φιλω γλυκα.

Newsletter

Μείνετε ενημερωμένοι!