href="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/06/kerasi.jpg" title="kerasi" rel="lightbox[695]"> class="aligncenter size-full wp-image-697" title="kerasi" src="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/06/kerasi.jpg" alt="" width="690" height="374" />

INGREDIENTS

• 1kgr cherries (tight)
• 1kgr sugar
• 300gr water
• few drops of lemon juice
• vanilla
• 1 tablespoon lime wet

METHOD

1. In a bowl, dissolve well lime in 2kgr-3kgr of water and then strain.
2. In this mixture place the cherries and leave for 2h-3h, stirring often.
3. Then wash thoroughly cherries and remove the seeds.
4. In a saucepan put the cherries and the sugar and leave overnight.
5. The next day, add water and boil for 1h-1.5h up to tie the syrup.
6. In the end, add the vanilla and lemon drops and cover for 2h-3h the saucepan to melt granules of sugar fortunes.
7. To avoid sugarcoat, after cooling take with a spoon a little syrup and let it fall into the saucepan. /> If the drop is fat when it falls in the syrup is okay. If not you have to boil it again for a while to tie up well and not spoil.

Image: 

href="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/05/kotopoulo_portokali.jpg" title="kotopoulo_portokali" rel="lightbox[669]"> class="aligncenter size-full wp-image-687" title="kotopoulo_portokali" src="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/05/kotopoulo_portokali.jpg" alt="" width="690" height="374" />

INGREDIENTS

• 4 portions chicken fillet
• 1.5 cup orange juice
• Cornflour
• 100gr-150gr butter cooking
• salt, pepper

METHOD

1. Salt and pepper the chicken fillets and leave them for 30′-60 ‘around in the fridge.
2. Then flour them with cornflour.
3. In a non-stick pan, add the butter and warm enough.
4. Add the fillets and turn through out all sides until golden.
5. Add the orange juice.
6. Lower the heat to very slow, and cook for a 20′-25 ‘.

Image: 

Saturday, June 19, 2010, in Ierapetra, Crete, citizens and visitors will try to shake down the previous Guinness record of largest salad which has been in Israel with 10,200 tonnes!

href="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/02/xoriatiki1.jpg" title="xoriatiki" rel="lightbox[684]"> class="alignright size-medium wp-image-534" title="xoriatiki" src="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/02/xoriatiki1-400x217.jpg" alt="" width="400" height="217" />For the salad which is estimated to weigh over 14 tonnes will be needed:

• 7 tonnes of tomatoes
• 3 tonnes of cucumbers
• 2 tonnes pepper
• 1 ton onions
• 800 kgr of feta cheese
• 500 kgr of olive oil

We wish them good luck!

Image: 

href="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/05/penes_spanaki.jpg" title="penes_spanaki" rel="lightbox[673]"> class="aligncenter size-full wp-image-674" title="penes_spanaki" src="http://eatgreek.net/eatadmin/wp-content/uploads/2010/05/penes_spanaki.jpg" alt="" width="690" height="374" />

INGREDIENTS

• 500gr penne (cooked al dente)
• 200gr-300gr grated yellow cheese
• 10 slices bacon
• 250gr-300gr sour cream
• 600gr-700gr spinach (washed and cut into medium pieces)
• 1/2 bunch green onions
• 1/2 bunch dill
• 2 tomatoes (cut into cubes and squeezed without juices)
• 1 tablespoon butter for cooking
• 2-3 tablespoons olive oil
• Salt and pepper

METHOD

1. Boil in salted water for pennies, then drain and wash with cold water.
2. In a saucepan, add the olive oil and saute the onions.
3. Add the spinach and dill and mix well.
4. Add tomatoes, salt and pepper and let cook until leave the juices and then add a little sour cream.
5. Cut the bacon into small pieces, cook a little in a pan with butter and then add to saucepan with spinach (no fat).
6. In a Pyrex add some cheese and top with half of pennies, half cheese, then add the spinach, the remaining pasta, and the remaining cheese.
7. Add on top the rest of the sour cream.
8. Bake in moderate oven (180oC-190oC) for 30′-45′.

Image: 

INGREDIENTS

• 1lt milk
• 4 tablespoons flour
• 1 stock cube or a little bit of salt
• 1 tablespoon butter

METHOD

1. style="font-weight: normal;">In 100ml cold milk dissolve well the flour (you can use a blender).
2. style="font-weight: normal;">Add the remaining milk in a saucepan and let it boil with the stock cube (or a little bit of salt) and butter.
3. style="font-weight: normal;">Then stir with whisk until boiling.
4. style="font-weight: normal;">Once boiling, add the milk mixture to the flour and continue stirring with the whisk slowly until clot and remove from heat.

Η συνταγή, με κάποιες μικροαλλαγές, είναι της κ.Αλεξιάδου.

Image: 

2 κούπες αλεύρι δυνατό

  Βάζουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ με τη σειρά που αναγράφονται.

Image: 

The Cypriots are proud of their food and their way of eating. Typical for Cyprus as many countries in the region is the Meze. In Cyprus the Meze is not considered a starter at all. Meze is rather an evening filling meal.  A good choice of Meze, served in the right way you can find at the 7 St. Georges Tavern.

The philosophy of the place is to create a simple, cozy and authentic setting. Serving Meze the slow way, dishes cooked form home grown produce. Organic farming, of course.

There is nothing to order here besides the drinks. You can choose form self made red or white or a very nice Tsivania. The food comes without ordering and won’t stop coming until you say so. It all starts with a fresh salad, pickled vegetables and capers and olives. The bread is freshly baked. Everything is so fresh, its simply great.

Everything is served in small bowls and dishes. Once they are emptied new ones are brought.
Chicken cooked in cream, Lamb with lentils, roast beef with chutney… a perfect way of spending an evening.
Meze is not so much about what you eat but how you eat. Trying a large variety, but small quantity.

The tavern was opened by George and his wife Lara in 1996. It is now tun by George and his son Ben, who will take care that you have a great evening. You can find this gastronomic gem in Yeroskepos near Paphos.
Certainly worth a visit. Make sure you book, the place fills up easily!

Image: 

I’m heading back in time slightly with this post.  It’s actually quite therapeutic looking at all this wonderful summer produce amidst this dreary winter weather.  I made ketchup.  Or...



For more delicious reading head on over to my blog.

Kόστος: 3,50 € / ατομο, Προετοιμασία: 15΄, Ψήσιμο: 15΄

Υλικά (για 4 άτομα):
1 κιλό γαύρος, καθαρισμένος
6 πράσα (το λευκό και το τρυφερό πράσινο μέρος), καθαρισμένα και κομμένα στη μέση κατά μήκος, σε χοντρές ροδέλες των 5 εκ.
4 φρέσκα σκορδα (το λευκό και το τρυφερό πράσινο μέρος), καθαρισμένα και κομμένα σε χοντρές ροδέλες
1 κλωναράκι σέλινο, ψιλοκομμένο
100 ml ελαιόλαδο
100 ml κρασί
1/4 κουτ. γλυκού ξερός βασιλικός, καλά τριμμένος
1/2 κουτ. γλυκού πιπέρι, φρεσκοτριμμένο
αλάτι κατά βούληση

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα τα πράσα, τα σκόρδα, το σέλινο, το βασιλικό και 50 ml νερό। Τα αφήνουμε σε δυνατή φωτιά για 2 λεπτά, να αχνιστούν, ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα. Μετά χαμηλώνουμε σε μέτρια φωτιά και προσθέτουμε το λάδι, ανακατεύοντας για άλλα 2 λεπτά. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180° C। Μεταφέρουμε το περιεχόμενο του τηγανιού με τα σκορδόπρασα σε ένα μικρό ταψί, που να χωράει το γαύρο, και τα στρώνουμε ομοιόμορφα. Βάζουμε από πάνω το γαύρο, προσθέτουμε το κρασί, αλατοπιπερώνουμε και σκεπάζουμε το ταψί καλά με αλουμινόχαρτο ειδικό για ψήσιμο στο φούρνο. Ψήνουμε για 15 λεπτά και σερβίρουμε με απλό πιλάφι ή ντοματοσαλάτα.

Από τον Ντίνο Κιούση (Γαστρονόμος)
Φωτογραφίες: Γιώργος Δρακόπουλος

Image: 

Today’s post is about one of music’s most fascinating and intriguing work, “The well tempered Clavier” composed by Johann Sebastian Bach, and its interpretation by the Australian pianist Roger Woodward. Until yesterday I was a fan of Glen Gould’s interpretation. Now that I have discovered Roger Woodward I feel richer.

I dedicate the post to Natalia, who loves music.

The Work

Few works have so often been reinterpreted as the 48 – two sets of 24 preludes and fugues, in every possible key in turn, written two decades apart that together form what pianists call their Old Testament. (Beethoven’s 32 sonatas constitute the New.)

In the 18th century, performing musicians and music theorists gave great importance to the emotional and affective characteristics of the different keys.

Begun as a pedagogical exercise for one of Bach’s sons, it became a work of towering genius, encapsulating music of all the main schools that had gone before, from Renaissance to regional Baroque, and looking forward across the centuries.

The term “well-tempered” as used by Bach refers to a tuning system in which all keys could sound well, if not identically so. This is because in Bach’s time, musicians employed a great variety of tuning systems. In most of these systems, some keys would be very well in tune, while others, most notably the extreme sharp or flat keys, would be discordant or out of tune. This is one reason why much Baroque music is written in a fairly limited range of keys, compared to the music of the 19th century.

Each pair within the Work features two different kinds of movement. The fugues are governed by highly specific compositional processes and techniques. the preludes are in an extremely free style with few specific rules governing their development.

The Pianist

Roger Woodward (right) with Iannis Xenakis (left)

In the website bearing his name, we read: ” The Australian pianist Roger Woodward performs both traditional and contemporary repertoire although his musical training is steeped in church music and the romantic repertory.  He rose to international prominence in prestigious collaborations with Olivier Messiaen, Pierre Boulez, Jean Barraqué, John Cage, Morton Feldman, Toru Takemitsu, Franco Donatoni, Luciano Berio, Leo Brouwer, Iannis Xenakis, Arvo Pärt, Larry Sitsky, and worked with such contemporary German composers as Peter Michael Hamel, Rolf Gehlhaar, Hans Otte and Karlheinz Stockhausen.”

I run into Woodward from Iannis Xenakis. Xenakis dedicated three works to pianist and conductor Roger Woodward, with whom he forged an intimate working relationship that involved the major international music festivals with a wide range of orchestras, chamber ensembles and international radio and television networks ranging from the BBC, French and German Radio to networks in the USA, Poland, Italy, Japan, Israel and Australia. A long exerpt from an interview given to Angela Boyd in January 2010 is illuminating:

Was there a defining moment or breakthrough when you decided that music would be your life?

There were various impressions, but the most significant was when I first heard the music of Johann Sebastian Bach. Nothing was ever the same again. From that moment on, I knew I would live the rest of my life with music. Not long afterwards, l began studying the keyboard suites, “The Well-Tempered Clavier”, and, from the age of thirteen, most of the organ works, some of the church cantatas, the passion music and B-minor Mass. Piano studies were spent sorting out fugues whilst reading the works of earlier and later composers. During this period l was lucky enough to have had access to a memorable instrument with four manuals at St Andrew’s Cathedral in Sydney, and a magnificent cembalo.

The breakthrough, however, came a few years later, when I won the Commonwealth Finals of the Australian Broadcasting Corporation’s Concerto and Vocal Competition. The series of concerto and recital appearances that followed formed part of the award and they provided an effective transition into the profession. It was from this time that I began playing concerts and teaching. However, this is only half the story, because I had also been smitten by the music of early twentieth century Russian composers, as well as Schoenberg, Webern, Bartók, Debussy, Messiaen and the music of Messiaen’s students – principally Xenakis, Stockhausen, Barraqué and Boulez. I left Sydney to continue studying at the National Chopin Academy in Warsaw where there was an annual showcase of new music called the “Warsaw Autumn”. From then on I played what was invariably described as either “modern” music or the “traditional” repertoire, when there seemed to be little or no difference between the two.

Music was always new at one stage or another and it certainly remained that way for me irrespective of when it was composed. Some of the programmes which I enjoyed putting together were of Frescobaldi+Gabrieli+Xenakis or Cage+Feldman+Bach or Schumann+Schubert+Schoenberg or Beethoven+Barraqué. Nowadays, this has become normal programming, although I enjoy directing the masterpieces of Xenakis and Bach in addition to playing keyboard instruments.

Xenakis has dedicated three pieces to you –Keqrops(1986);Mistsfor solo piano (1980) andPaille in the Winds(1992). How would you describe Xenakis’ place in the evolution of music?

Despite his own modest hesitations at the beginning of his career and the pejorative comments of his detractors, Xenakis somehow knew that he had inherited the sacred trust to carry the main body of Occidental music into the twenty-first century in the monumental traditions to which he belonged, spanning Josquin to Messiaen.

It would be an understatement to add that he engendered as profound a respect for his loyalty to human rights, as for his dedication to developing experimental achievements in the fields of architecture, mathematics, philosophy and music. He held a profound respect for peace and tolerance and, above all, human rights, which set him apart from others in the field. Takemitsu, and Feldman both shared his lofty spirit as well as Messiaen, who staunchly encouraged him at every turn. Like Bach before him, and despite similar criticism, Xenakis galvanized the essential codes which straddled two ages of thought and in this respect the two giants greet each other across the centuries with prolific outputs in ways that subsequently altered the destiny of western art-music.

Why have you made only two recordings of Xenakis’ music so far – a live performance of Keqrops with Abbado in Vienna and your own direction of Kraanerg with the musicians of the Alpha Centauri Ensemble?

These were recorded because I felt ready to make a statement about them and the composer was extremely pleased with both performances. It has taken me thirty years to feel the same way about his massive solo piano piece entitledMistsand so I find myself only now ready to record it, although I have recorded all his solo piano pieces at one time or another for radio or live concert situations.

The Recording

”Bach is always open. The music is never closed, which is why jazz musicians pick up on Bach. The most intelligent thing a musician has ever said to me is, ‘You can’t play this just by practising it, you must reflect over it because it is philosophy’.”

Woodward has certainly reflected deeply and believes he has recaptured the core of Bach’s musical vision, the legato-cantabile sound – a striking development in Bach’s day.

”It’s getting back to the idea of letting the voices sing,” Woodward says. ”It’s getting back to the ideas Bach enshrined in his teaching. Things should sing, and they should flow, and they should be smooth and even. I’ve done no more than follow what Bach advocated to his students.”

There is little instruction in the score, even of the speed of the music, let alone detailed phrasing.

But ”the infinite beauty of Bach’s simple dances and preparation of their tempi inevitably leads to an examination of the laws of musical movement, inner pulse, details of phrasing, legato and cantabile”.

Woodward has been delighted but surprised at the reception of his recordings and essay. The authoritative Gramophone magazine made it the editor’s choice this month, while German critics have been ecstatic, calling it a new departure.

Roger Woodward says: “The 24 Preludes and Fugues of J.S. Bach’s ‘Well-Tempered Clavier’ from 1722, together with a second book of 24 Preludes and Fugues composed two decades later, in all major and minor keys formed his keyboard masterpiece and were destined to become the Old Testament of the genre. This monumental treasure house of music was subsequently studied and performed by a long line of composers commencing with Johann Sebastian’s sons, Mozart, Beethoven and Chopin, Schumann, Liszt, and countless other musicians who were inspired by the glories contained throughout the its pages, including Dmitri Shostakovich. In Leipzig, 1950, the 43-year old Russian composer was inspired to compose 24 Preludes and Fugues of his own in all major and minor keys and the two brothers greet each other like across the centuries.”

One reviewer wrote: ”Woodward’s interpretation incorporates the organic structure of counterpoint, the exploitation of bold well-tempered harmonics, and a contemplative concentration on sound along with flashing virtuosity and a clarity of musical lines and orchestral effects.”

The pianist himself, who has worked a great deal with modern composers, says his approach is the same as always.

”I’ve tried to do what I’ve done all my life – consult the composer.”

If you really like the music, you must hear all 48 pairs of preludes and fugues. Just for a taste, I post the first prelude in C Major. Enjoy it.

1-01 The Well-Tempered Clavier, Book

Shiva meets Bach

…These recordings resulted in four-and-a-half stellar hours of the Bach discography. Because Woodward approaches the two cycles fluently and briskly as one unified work, because, as a graduate of the avant-garde he doesn’t need to shy away from any technical challenge, because he knows how to courageously take full advantage of the possibilities of the modern grand piano, because he relies less on interpretation than on fierily incendiary presentation, Woodward removes anything historical, elitist or alienating from this music; he understands Bach as a contemporary of innovators such as Xenakis, Cage, Feldman, and Ligeti. No looking back, no nostalgia, no more educational high-browism, no more old Europe. Never before did Johann Sebastian have such a future ahead of him.
REINHARD J. BREMBECK
Süddeutsche Zeitung, Munich
April 17, 2010…

There has been almost as much of a glut of Well-Tempered Claviers recently as commemorative Chopin editions, including interpretations from Daniel Barenboim and Maurizio Pollini; but this 5CD set of both Books I and II by Roger Woodward may well be the most significant since Glenn Gould’s revolutionary completion of the sequence.

The size of the set suggests unusually slow tempi, but Woodward is simply being scrupulously attendant to the demands of the music. Indeed, his thorough sleevenote In Search Of A Performance Practice, analysing the different approaches employed on various cembali, clavichords, organs, etc, may constitute the last word on this subject, as too may his performance. Remarkable.

Andy Gill

The Independent

19 March 2010

Η σημερινή ανάρτηση έχει μεγάλη εισαγωγή, γι αυτό όποιος βαριέται να διαβάσει, ας το δηλώσει από τώρα κι ας μπει αμέσως στο «ψητό» (εδώ … στο τηγανιτό!!)
Είχα ξεκινήσει τον περασμένο μήνα να κάνω ένα αφιέρωμα στη ζύμη και τα προϊόντα της. Με τις δυσάρεστες καταστάσεις που βίωσα, πήγε λίγο πίσω το project (sic!!) αλλά νομίζω ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή, να το ξαναπιάσω από εκεί που το άφησα.
Στο χωριό μου, τα Κουμέικα της Σάμου, ο κόσμος παλιότερα ασχολιόταν κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη θάλασσα. Τα επαγγέλματα αυτά, απαιτούσαν πολύωρη και μακρόχρονη απουσία από το σπίτι. Στις διατροφικές τους καθημερινές ανάγκες και συνήθειες, το ζυμάρι σε όλες του τις μορφές έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Τεράστια καρβέλια, σκάφες παξιμάδια, πίτες κυρίως με χορταρικά ή κολοκύθα, αλλά και … τηγανίτες!!
Από το ζυμάρι που έφτιαχναν το ψωμί, ένα μέρος του, έπαιρνε το δρόμο για τον πλάστη και το τηγάνι. Οι τηγανίτες ή «ντγανίτις» (από το τηγάνι -> ντγανν) στρογγυλές και μεγάλες, με λίγο τριμμένο τουλουμοτύρι, μυζήθρα ή ντόπιο στραγγιστό έδιναν λύση στην πείνα και την κούραση της ημέρας μακριά από το σπίτι.




Μια ιστορία που έχει μείνει από παλιά και έχει να κάνει με το πλήθος και το μέγεθος της τηγανίτας, είναι η παρακάτω :
Κάποια γυναίκα στο χωριό, είχε πάρει για εργάτη στα χτήματά της τον Τραπάνα, ένα γεροδεμένο, μεγαλόσωμο άνδρα. Το φαγητό της ημέρας ήταν βέβαια οι τηγανίτες. 
Όταν επέστρεψαν αργά το απόγευμα στο χωριό, βγήκε η γυναίκα στη γειτονιά κι έβγαλε «βρώμα»: «Μαρέ, δε θα του πστέψτει, ου Τραπάνας σήμιρα στου χουράφ, έφαϊ 40 ντγανίτις». (Όποιος θέλει μετάφραση να μου πει)
Το βράδυ όταν πήγε ο Τραπάνας στο καφενείο, όλα τα βλέμματα έπεσαν πάνω του. Είχε μαθευτεί το νέο. Κάθεται τότε στην καρέκλα του, παραγγέλνει στον καφετζή μια σούμα και βγάζει από την τσέπη του σακακιού του μια μικρή τηγανίτα από τις μεσημεριανές, με διάμετρο 5-6 εκατοστά!! 
«Ιδού κι του δείγμα» τους λέει κι έγινε απίστευτος χαμός από τα γέλια!! Τις είχε κάνει πολύ μικρές για να φτουρήσουν η πονηρή! Πού να τολμήσει να ξαναμιλήσει η κυρά!!!


Στους καιρούς που ακολούθησαν περιορίστηκε λίγο ο ρόλος τους ,αφού οι νοικοκυρές λιγόστεψαν τα ζυμώματα, αλλά ποτέ δεν έχασαν τη θέση τους στο τραπέζι, αφού πάντα υπήρχαν και υπάρχουν φανατικοί υποστηρικτές τους (like me)!!!
Είχα βάλει παλιότερα μια ανάρτηση στο Μπάλο και το Greekmasa, με τίτλο «Τηγανίτες της παπαδιάς», τηγανίτες δηλαδή, που έφτιαχνε και φτιάχνει η μάνα μου, με συνταγή της γειτόνισσας της, της παπαδιάς. Αυτή τη συνταγή δοκίμασα και πρόσφατα, ελαφρά τροποποιημένη!
Προκαταβολικά δηλώνω ότι η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο φίλο μου το Γιάννη που γνωρίζω ότι τις λατρεύει, με την ευχή να βρει κάποτε τη γεύση που του άφηναν οι τηγανίτες της γιαγιάς του!


Σας κούρασα;; Βουρ για ντγανίτις !!!

ΥΛΙΚΑ
½ κιλό ΑΛΕΥΡΙ (έβαλα μισό-μισό ντόπιο (σαμιώτικο) από το μύλο, με αλεύρι γοχ)
1 κτγ baking powder
1 κ.τ.σ. βούτυρο
1 κτσ extra virgin ελαιόλαδο ΕΛΙΑ ΜΑΡΚΟΥ
1 κ.τ.σ. σούμα (ρακή)
1 ΑΥΓΟ
1 κοφτό κ.τ.γ. ΑΛΑΤΙ
ΣΟΔΑ στη μύτη του κουταλιού
1 κ.τ.γ. μέλι
100 ml ΓΑΛΑ
νεράκι

ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ
Έβαλα σε μια λεκάνη το αλεύρι κοσκινισμένο με το baking powder . Έκοψα σε κομματάκια το παγωμένο βούτυρο το έριξα στη λεκάνη με το αλεύρι και τα έτριψα με τα δάχτυλα. Πρόσθεσα τα υπόλοιπα 6 υλικά στη σειρά (ελαιόλαδο, σούμα, αυγό, αλάτι, σόδα, μέλι) και συνέχισα ανακατεύοντας το μείγμα με το χέρι.
Πρόσθεσα σταδιακά το ΓΑΛΑ και στη συνέχεια το ΝΕΡΟ. 
Η ζύμη έγινε εύπλαστη, χωρίς να κολλάει.
Τη σκέπασα με μια πετσέτα και την άφησα στην άκρη για 20 λεπτά.
Στη συνέχεια τη χώρισα σε 4 μέρη.
Πήρα ένα από αυτά, το έπλασα μπαστούνι και το χώρισα σε 10 κομμάτια.
Τα αλεύρωσα ελαφρά με ΝΙΣΕΣΤΕ και τα έπλασα σε στρογγυλές πιτούλες.

Τις σκέπασα με πετσέτες για να μη ξεραθούν.
Όταν τελείωσα με όλο το ζυμάρι, έβαλα ελαιόλαδο στο τηγάνι και το άφησα να κάψει.
Χαμήλωσα στο μάτι στο 5 - 6 (κλίμακα 0-9) και τις τηγάνισα μέχρι να ροδίσουν ελαφρά.
Τις άπλωσα σε δίσκο πάνω σε απορροφητικό χαρτί.

Έτριψα στη συνέχεια ξερή μυζήθρα Κρήτης και γραβιέρα Παραμυθιάς, για να έχουμε επιλογές στη γεύση.

Τις φόρτωσα τυρί και ντοματίνια πεντανόστιμα που βρίσκω στη Λαϊκή του Σαββάτου, γέμισα την καράφα με ένα εξαιρετικό Ροδίτη που ανακάλυψα πρόσφατα στη γειτονιά μου και έδωσα τα ρέστα μου!!!!


Α!! ξέχασα να αναφέρω ότι έστειλα και μερικές τηγανίτες (σε φωτογραφίες) «δώρο» στο Γιάννη, να τις μυρίσει.
Τις αληθινές θα τις φτιάξουμε παρέα το καλοκαίρι στο χωριό!!


"Ιδού και το δείγμα"!! :))

Image: 

Την εβδομάδα που μας έρχεται 07-11/06/2010 είναι η παγκόσμια έκθεση της ναυτιλίας, τα '' Ποσειδώνια''.Γίνεται κάθε 2 χρόνια με έδρα πάντα την Ελλάδα και συγκεκριμένα, μέχρι πριν λίγα χρόνια, τον Πειραιά.
Τις δύο τελευταίες φορές επειδή αυξήθηκαν οι εκθέτες και οι επισκέπτες κατακόρυφα, μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις του παλαιού αεροδρομίου, στην ευρύτερη περιοχή της Γλυφάδας (Ελληνικό).Την έναρξη της έκθεσης κάνει παραδοσιακά ο πρωθυπουργός της χώρας ή ο υπουργός Ναυτιλίας.
Για να πάρετε μια γεύση σας έχω φωτογραφίες από τα περίπτερα της προηγούμενης έκθεσης.Το περίπτερο που είχε σε μακέτα το κότερο που έχω παραγγείλει!!!και βέβαια δεν πιστεύω να νομίζατε ότι δεν θα είχα παραγγείλει και ελικόπτερο για τις προσωπικές μου μετακινήσεις όταν θα έκανα διακοπές στο σκάφος μου !!!Το καράβι που βλέπετε στην μακέτα είναι ένα από τα 10 αδελφά πλοία που είχε παραγγείλει η εταιρεία που εργάζομαι. Το συγκεκριμένο ήταν το πρώτο που θα τελείωνε αλλά λόγω οικονομικής κρίσης, έπεσε έξω το ναυπηγείο και έτσι εμείς μείναμε χωρίς καινούργια πλοία !!!
Όλα τα καινούργια πλοία θα είχαν ονόματα από τις νύμφες της Ελληνικής μυθολογίας.Την επόμενη εβδομάδα θα σας έχω υπέροχη ξενάγηση από τις δεξιώσεις που γίνονται σε ωραίες τοποθεσίες!!!
Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση εάν ενδιαφέρεστε, μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο.
Σας εύχομαι καλό σαββατοκύριακο και καλά μπάνια!!

Image: 

λιγκουίνι 500 γρ.
μπαρμπούνια μεγάλα 4
φρέσκα κρεμμύδια 2
σκελίδα σκόρδο 1
καρότο 1
ντομάτες 2
μαιντανό 1 κ.σ.
κρασί λευκό 1/2 κούπα
ελαιόλαδο 1/2 κούπα
ξύσμα από 1 λεμόνι

Image: 

Η μπουγάτσα της Πρωτομαγιάς

“Στα μέρη μας Πρωτομαγιά δεν γίνεται χωρίς μπουγάτσα “, μου είπε η φίλη μου όταν τη ρώτησα “τι είναι αυτό”. Αυτό,  λοιπόν, είναι ένα εξαιρετικό, γλυκό ψωμί με πετιμέζι αρωματισμένο με μπαχαρικά (τη συνταγή θα σας την πω μόλις την πάρω από τη μάνα της – είπα, μέρα γιορτή να μην κάθομαι να γράφω αλλά να γιορτάσω μαζί με τους υπόλοιπους στη φύση) που στην Πελοπόννησο το λένε μπουγάτσα και δεν έχει καμμιά σχέση με την άλλη που ξέρουμε όλοι (;)με το φύλλο και την κρέμα (γλυκειά ή αλμυρή).

Μαγιάτικο στεφάνι

Οι προετοιμασίες στο κτήμα των φίλων μου στο Μαλανδρένι είχανε αρχίσει από την προηγούμενη μέρα. Οι καλεσμένοι (καμμιά ογδονταριά Ελληνες οι περισσότεροι, μα εντόπισα ανάμεσά μας και Γάλλους και Γερμανούς και Αμερικανούς εγκατεστημένους εδώ και χρόνια στην περιοχή)  ήρθανε στο αμπέλι ανήμερα, καταφθάνε με τα δώρα τους σιγά σιγά – από νωρίς το πρωί μέχρι και την ώρα του φαγητού.  Κι ενώ τα παιδάκια παίζανε, τα κορίτσια μαζεύανε λουλούδια και φιάχνανε στεφάνια, οι γυναίκες κόβανε τις σαλάτες και στρώνανε τα τραπέζια και οι άντρες ετοιμάζανε το φαγητό.  Από νωρίς στήθηκε το καζάνι για τό βραστό (γίδα), το κοντοσούβλι (χοιρινό) μπήκε στα κάρβουνα, άλλοι ξαφρίζανε με τη σειρά το ζουμί και άλλοι κάνανε βόλτες (για …εισπνοές) γύρω από τη σούβλα.

Ή γίδα βράζει και το κοντοσούβλι ψήνεται

Ηρθανε και τα όργανα.  Να το νταούλι να και το κλαρίνο. Χρόνια είχα να τα ακούσω -από παιδί- τα δύο μαζί  και ο ήχος τους  με συγκίνησε πάρα πολύ. Μόνο το σαντούρι έλειπε και ο ευγενικός του ήχος (όσοι ξέρουν και θυμούνται τα Μεγαλοχωρίτικα πανηγύρια θα καταλάβουν τι εννοώ).

Αρχίσανε τα όργανα

Ο οικοδεσπότης μας  είχε  ανοίξει (μόλις την προηγούμενη μέρα και με τα χέρια του, παρακαλώ) ένα μονοπάτι στην άκρη του κτήματος μέσα στα άγρια. Πήγαμε όλοι μαζί να δούμε το μέρος που θα βάλει τα μελίσσια του.  Μπροστά πήγαινε ο κόσμος τραγουδώντας (βιολογικοί καλλιεργητές, έμποροι και καταναλωτές οργανικών προϊόντων οι περισσότεροι) και πίσω τα όργανα να κρατάνε το ρυθμό.

Γυρνώντας από το "μονοπάτι του μελιού"

Κι αφού βαφτίστηκε το κανούργιο μονοπάτι με γέλια και τραγούδια (να σας αποκαλύψω εδώ ότι υπήρξε μια διαφωνία ως προς το όνομα. Αναρωτιόντουσαν, να το βγάλουν “μονοπάτι του μελιού” αφού οδηγεί στο σημείο που θα εγκατασταθούν τα μελίσσια ή “μονοπάτι των μουρλών”; Αφού μόνο “μουρλός” μπορείς να είσαι για να κάνεις  αυτή τη δουλειά σήμερα. Ή μήπως ο “μουρλός” που σκύβει με σεβασμό μπροστά στη φύση, νιώθει κομμάτι της και δεν την βιάζει ούτε παραβιάζει τον κύκλο της ζωής είναι μάλλον ο “γνωστικός”; Θα δείξει…) γυρίσαμε και στρωθήκαμε στο φαγητό.

Βγήκανε οι πρώτοι μεζέδες από το καζάνι με τη γίδα, αρτήθηκαν με αλάτι χοντρό, ρίγανη και φρεσκοτριμένο πιπέρι, κόπηκαν και κομμάτια από τη σούβλα με το χοιρινό.

Το φαγοπότι άρχισε. Ηρθανε σε λίγο από το φούρνο και τα ταψιά με τη γουρουνοπούλα (αναρωτιέμαι, γίνεται άραγε γλέντι κάτω από τ’ αυλάκι χωρίς πέτσα χοιρινή;  Αν ξέρει κανείς ας μου το πει). Το θέαμα δεν είναι του γούστου μου (είτε μπρούμητα είτε πλαγιαστή στο ταψί  η ψημένη γουρνοπούλα με ανατριχιάζει), ούτε μου επιτρέπεται πλέον (για λόγους υγείας) να  γεύομαι το κρέας της, από τους αναστεναγμούς όμως των υπόλοιπων καλεσμένων κατάλαβα ότι είχε ψηθεί εξαιρετικά. (Κρίνετε μόνοι σας)

Ενα μπούτι μα τι μπούτι

Και αφού φάγαμε και ήπιαμε (τσίπουρα και κρασί βιολογικό) αρχίσανε -πάλι- τα όργανα, ξεκίνησε και ο χορός.

Ενας αητός καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε

Δεν έμεινα μέχρι το βράδυ. Το απόγευμα και πριν βγούνε τα γλυκά (ήρθανε μπόλικα, παραδοσιακά και μη) έφυγα από το πανηγύρι. Είμαι άνθρωπος της πόλης (και ακόμα “χειρότερα” της ενημέρωσης και λέω χειρότερα γιατί η τόσο μεγάλη “κατανάλωση” που συμβαίνει και στο πεδίο της ενημέρωσης, κατά τη γνώμη μου δεν ωφελεί, αναρωτιέμαι κιόλας είναι αυτό που ακούμε και βλέπουμε ενημέρωση ή μήπως έχουμε ξεφύγει τελείως;), ήθελα να μάθω τα νέα και τις εξελίξεις μα εκεί πάνω στο βουνό δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο ούτε τηλεόραση. Όλοι ξέρανε τι τρέχει αλλά κανένας  δεν ήθελε να συζητήσει για πολύ ούτε να χαλάσει αυτή τη μοναδική ιεροτελεστία της άνοιξης. Μήπως είχανε δίκιο; Λίγες μόνο κουβέντες γινόντουσαν από δω κι από κει -ψιθυριστά και σε μικρές παρέες των δύο ή των τριών- και άκουσα -σοφά πράγματα δε λέω- που μ’ευχαριστήσανε  σχετικά με τον τρόπο που οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζουν την σημερινή κατάστασή μας και το χάλι μας.

Ευχήθηκα με την καρδιά μου του χρόνου νάμαστε καλά να γιορτάσουμε και πάλι την Πρωτομαγιά στο αμπέλι, να στρώσουμε τα τραπέζια κάτω από τις ελιές, να τραγουδήσουμε  και να χορέψουμε.   

“Φεύγεις πάνω στο καλύτερο”, μου είπε η οικοδέσποινα, “ένα διάλλειμα κάναμε, τώρα αρχίζει το γλέντι”. Εκείνη την ώρα, ένας φίλος της οικογένειας -Κρητικός- άρχισε να φιάχνει γαμοπίλαφο με το ζουμί της αίγας (η γίδα που λέγαμε ότι έβραζε στο καζάνι). Είχε φέρει μαζί του κι ένα σφαχτό -κατσίκι- που του είχε στείλει ο γιος του -κτηνοτρόφος- από την Κρήτη και ετοιμαζόταν να το κάνει αντικριστό. Θα τρώγανε και θα πίνανε μέχρι αργά το βράδυ, η μέρα ήταν καταπληκτική και η νύχτα ακόμα καλύτερη για γλέντια, έκανε ζέστη είχε και φεγγάρι που θα φώτιζε από ψηλά τον Αργολικό κάμπο. Εφυγα συγκινημένη. Αυτό το -απρόβλεπτο για μένα- πανηγύρι ήταν σα να με είχε διακτινίσει δεκαετίες πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Είμαστε φτωχοί τότε (σε σχέση με τα αγαθά που έχουμε σήμερα) αλλά θυμάμαι την -ευρύτερη- οικογένειά μου να οργανώνει τέτοια γλέντια στην εξοχή.

Καλό μήνα, και του χρόνου, παιδιά.

Filed under: ταξίδι, Αγαπημένα, εκδήλωση Tagged: πανηγύρι, Πρωτομαγιά

 ΔΩΡΙΣΤΕ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΠΙΑ

1) Ομάδα ΡΕΤΟ, τηλ: 210 – 66.25.096

Παίρνουν οτιδήποτε, είτε λειτουργεί, είτε όχι, και απασχολούν άτομα για επισκευές ή κατασκευές. Έχουν ένα ή δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα αντικείμενα/ έπιπλα κτλ. Παραλαμβάνουν από το σπίτι, μεγάλα και μικρά αντικείμενα (έπιπλα, ηλεκτρικές/ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια κ. ά)

2) Στα χαριστικά παζάρια, http://www.freecycle.com  και http://www.xariseto.gr

μπορείς να βρεις οτιδήποτε. Γίνεσαι μέλος και μπορείς να δίνεις και να παίρνεις χωρίς χρήματα.

3) “Τα παιδιά του δρόμου”

γωνία Αρίστωνος 6-8 & Κωνσταντινουπόλεως 165, Μεταξουργείο, Κολωνός , τηλ: 210-52.39.402, 210-52.21.149, Ωράριο : καθημερινά, 11.00 -18.00 Υπεύθυνη: Μυρτώ Λαιμού, Κοινωνική Λειτουργός

4) Στέγη κακοποιημένων γυναικών

Κα Δορκοφίκη, τηλ: 6973-871004, 210-81.03.496

5) Θεόφιλος –τηλ: 210-88.19.397

Φροντίζει πολύτεκνες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα

6) Οι ξένοι της Νέας Μάκρης (Foreigners of Nea Makri)

οργανώνουν παζάρι κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα στο καφέ Τίκι, από περιοχές βορειοανατολικής Αττικής (Ραφήνα, Λούτσα, Πικέρμι, Νέα Μάρκη κ.ά) Για περισσότερες πληροφορίες, καλέστε την Ingrid, τηλ: 6973-350.024, e-mail: foreignersinneamakri@yahoo.gr , i@yahoo.gr http://gr.mc264.mail.yahoo.com/mc/compose?to=i@yahoo.gr

7) Habitat for Humanity,

Greater Athens, Stratigou Eindou 14, 185 36 Piraeus, Greece, Tel: +30 (210) 418-2251, +30 > (210) 418-2251, E-mail address: hfhgr@ath.forthnet.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

πλ. Ελευθερίας 1 Τ.Κ.105 53 Αθήνα, τηλ: 210-33.14.334, 210-33.78.412, 210-38.16.886, φαξ: 210-33.14.334

Ανακοίνωση για το μαγαζί μεταχειρισμένων: Επιχειρώντας τομή στον τρόπο ενίσχυσης της εθελοντικής προσφοράς και των εσόδων των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, το ΕΛΛHNIKO ΚAPABANI ΑΛΛHΛEΓΓYHΣ αποφάσισε να μεταφέρει και στην Ελλάδα, τον τόσο δημοφιλή και διαδεδομένο στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, θεσμό των καταστημάτων “Charity Shop”, Φειδίου 14-16, 106 78 Αθήνα, Tηλ /Fax:210-38.16.886

9) «Ο  Σπόρος»,

συνεταιρισμός για το εναλλακτικό και αλληλέγγυο εμπόριο , Σπύρου Τρικούπη 21, Εξάρχεια,τηλ: 210-38.01.375, www.sporos.org

 Ώρες λειτουργίας Σποροχώρου: Δευτέρα – Παρασκευή 11:30 – 15:00 και 17:30 – 20:30, Σάββατο, 11:30 – 15:00. Στο παταράκι του μαγαζιού λειτουργεί χαριστικό παζάρι. Κυρίως ρούχα(σε καλή κατάσταση), βιβλία, παπούτσια, βίντεο, μικρά παιχνίδια. Ο χώρος είναι περιορισμένος, γι’ αυτό είναι απαραίτητη η προ-συνεννόηση πριν τους πάμε αντικείμενα.

10) Το ΙΔΡΥΜΑ ΑΣΤΕΓΩΝ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

έχει ανάγκη από ρούχα (παιδικά /γυναικεία/ανδρικά), σεντόνια, παπλώματα. Δέχεται καθημερινά προσφορές 8:00-3:00 στην οδό Πειραιώς 35. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210-52.39.465 και 210-52.46.516, e-mail: kyada@otenet.gr, http://www.kyada.gr

11) Χατζηκυριάκειο ίδρυμα παιδικής προστασίας

χρειάζεται βιβλία όλων των ηλικιών για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης του. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο τηλ: 210-45.15.387 ή επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://www.xatzikiriakio.gr

12) ΜΚΟ Praksis

χρειάζεται φάρμακα για την κάλυψη αναγκών των πολυιατρείων του για μετανάστες, άστεγους κτλ. Δέχονται ακόμα και ανοιγμένα, χρησιμοποιημένα κουτιά φαρμάκων αρκεί να έχουν ημερομηνία λήξης ένα χρονικό όριο πέραν του έτους. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στα τηλ: 210-52.05.200, 210-82.13.704 ή στο http://www.praksis.gr info@praksis.gr, http://gr.mc264.mail.yahoo.com/mc/compose?to=info@praksis.gr

Posted in ανακοινώσεις Tagged: ανακύκλωση

Image: 

Η Άννα ήρθε την Πέμπτη το μεσημέρι στο γραφείο τη στιγμή ακριβώς που συζητάγαμε για τα αυγά που είχαν πέσει το προηγούμενο βράδυ στη Νομική. Ηταν ταραγμένη αν και cool όπως πάντα. Μας τάπε περιληπτικά και από πρώτο χέρι αφού ήταν εκεί και πώς δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι μετά όλη τη νύχτα. “Κάτσε και γράψτα” της λέω “Δεν ξέρω αν θέλω να γράψω κάτι γιαυτό” μου απαντάει. “Βρε παιδί μου όχι για την εφημερίδα για σένα γράψε για να τα βγάλεις από μέσα σου” Και την άλλη μέρα στο Facebook οι φίλοι της διαβάσαμε αυτό  το εξαιρετικό κείμενο.

Εκλαιγα και διάβαζα, διάβαζα και έκλαιγα. Διάβασέ το κι εσύ.

“Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω.

 Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.

Το θέμα ήταν η πολιτική βία.

Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία.

Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.

Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες.

Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.

Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.

Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες;

Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία.–ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο.

Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.

Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος.

Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.

Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα.

Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.

Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.

Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας..

Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι…

Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.

Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα;

Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ’ αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή.

Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα.

Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.

Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό.

Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.

Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία.

Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει.

Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;

Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια…

Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο…

Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.

Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους;

Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν.

Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.

Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες.

Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.

Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα.

Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.

Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος… Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες.

Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα.

Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους.

Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού.

Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις.

Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης:

Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια;

Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν.

Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος.

Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε.

Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.

Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.”

΄Αννα Δαμιανίδη

Posted in Αγαπημένα

 

Όχι, δεν είναι σε κοτέτσι,  έτσι πουλάνε οι συνοικιακοί μπακάληδες τα αυγά στην Κωνσταντινούπολη.

 

 

Βιτρίνα μανάβη στη σικ περιοχή Nisantasi της Κωνσταντινούπολης.

 

 

 

(Κάνω παρένθεση εδώ για να σας πω  ότι στο τηλέφωνο η Νίκη μου ανέφερε και κάτι για ένα παμπάλαιο “πρωϊνάδικο”, κάτι σαν καφενείο το κατάλαβα, που έχει ένας πολύ γέρος Πολίτης, με τηγάνια και σκεύη παμπάλαια και αυτά, σκοτεινό και ανήλιαγο -γιαυτό δεν μπόρεσε να βγάλει φωτογραφίες- όπου πας για πρωϊνό πολύ συγκεκριμμένο, δεν έχει να παραγγείλεις, φιξ το μενού… Νίκη δώσε μας περισσότερες πληροφορίες)

 

 

 

Βόσπορος, μια βροχερή μέρα.

Επιστροφή από το Emirgan, γνωστό σημείο για τσάι και κουλουράκι!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in ταξίδι Tagged: Istanbul, Βόσπορος, Κωνσταντινούπολη

Εστιατόριο "Πυξίδα" στα Βραχνέϊκα έξω από την Πάτρα.

Η Πυξίδα είναι ένα -νεανικό θα το έλεγα- εστιατόριο – έκπληξη με σκηνικό λούνα-παρκ δίπλα στη θάλασσα. Τεράστια φωτιστικά-”λαχανικά” κρέμονται από τους ευκάλυπτους που είναι και αυτοί ντυμένοι. Ναι ντυμένοι με φουστανάκι. (Ο εξευτελισμός του δέντρου, δηλαδή, που θα έλεγε και ένας γνωστός μου.) Γύρω από τον κορμό τους είναι περασμένα πολλά μέτρα από καρό άσπρο κόκκινο ύφασμα με ντραπέ  και σούρες, πρώτη φορά το είδα αυτό και τι να σας πω το γιατί δεν το κατάλαβα.  Πάμε τώρα παρακάτω.

Φωτιστικά - "ντομάτες", "πιπεριές" και "κολοκύθες"

 Οι στυλιστικές ακρότητες συνεχίζονται και στο εσωτερικό του εστιατορίου αν και όχι με τόση ένταση. Φωτάκια-ψείρες, κεριά, φαναράκια, λουλούδια φρέσκα και ψεύτικα, ξερά κλαδιά, ολόκληροι κορμοί δέντρων, λουλουδάτα καλύματα στις καρέκλες, όμορφες ζωγραφιές στους τοίχους  και πολλά διαφορετικά διακοσμητικά στοιχεία συνθέτουν ένα εντυπωσιακό μεν άνισο δε αισθητικά αποτέλεσμα.

Στην Πυξίδα πήγαμε το περασμένο Σαββατόβραδο και στις 9 δεν υπήρχε άνθρωπος, δύο ώρες αργότερα, όμως μέσα – έξω  δεν έπεφτε καρφίτσα, οι Πατρινοί φαίνεται βγαίνουν πολύ αργά  το βράδυ για φαγητό.

Ξαφνικά έπιασε τρομερός αέρας, που μας πήρε και μας σήκωσε και αμέσως μετά άνοιξαν οι κρουνοί του ουρανού. Εγινε κατακλυσμός, ίσα που προλάβαμε να πάμε απέναντι για να μη γίνουμε μούσκεμα. Εντύπωση (θετική) μου έκανε πάντως πόσο γρήγορα τα παιδιά που σερβίρουν μεταφέρανε τα πάντα μέσα στο εστιατόριο και μας τακτοποίησαν σε καινούργια τραπέζια.

Ας πάμε στο φαγητό τώρα.  Στην αρχή μας φέρανε το ψωμί (άσπρο και μαύρο πολύσπορο) και το κρασί, χύμα λευκό δροσερό και ευχάριστο, μα πώς να το απολαύσεις μέσα σε κοντόχοντρα γυάλινα πορτοκαλί (από φυσητό γυαλί και ωραία δε λέω)  ποτήρια!

Ευτυχώς είχανε και διάφανα κολονάτα -δηλαδή το κέφι μου έγινε- μου αλλάξανε αμέσως ποτήρι μόλις το ζήτησα. Μας φέρανε και μπόλικα παγάκια (μ’αρέσει πολύ το καλοκαίρι ειδικά να πίνω το λευκό κρασί καλά παγωμένο και αραιωμένο με πάγο)

Η σαλάτα ήταν πολύ ωραία, φρεσκοκομένη και τεράστια όπως όλες οι μερίδες των φαγητών που έβλεπα να πηγαίνουν στα διπλανά τραπέζια, πράγμα που όμως εγώ προσωπικά δεν το θεωρώ καλό. Ενδιαφέρον είχε και η σάλτσα με μαγιονέζα, γιαούρτι και σκόρδο, μας την έφεραν μάλιστα σε χωριστό μπολάκι, πράγμα που μ’άρεσε πολύ.  Βάζεις αν θέλεις, όσο θέλεις.

Φρέσκια σαλάτα με δροσερή σάλτσα σκόρδου

Είχα την ατυχή έμπνευση να παραγγείλω μακαρονάδα με θαλασσινά. Μα καλά θα μου πεις και θάχεις δίκιο “παραγγέλνεις τέτοιο φαγητό σε εστιατόριο χωρίς συστάσεις” ; Ε, τόκανα, λοιπόν, το λάθος και απογοητεύτηκα.

Τα μακαρόνια (τεράστια ποσότητα) άφηναν στο στόμα μια γεύση από αλεύρι, άρα ήταν κακής ποιότητας και τα θαλασσινά δεν ήταν φρέσκα, πράγμα που μου το επιβεβεβαίωσε η -ελαφριά ευτυχώς- δηλητηρίαση που ακολούθησε και πέρασαν μέρες να συνέλθω από το πρήξιμο στην κοιλιά, τη δυσφορία και τα λοιπά δυσάρεστα συμπτώματα.  

Δεν θα σας  πρότεινα λοιπόν να πάτε στην “Πυξίδα” για θαλασσινά, σ’αυτούς μάλιστα θα πρότεινα να τα βγάλουν τελείως από τον κατάλογό τους. Αν βρεθείτε στα Βραχνέϊκα αξίζει να πάτε (είναι και οι τιμές πολύ καλές) διαλέξτε όμως κάτι άλλο πιο σίγουρο γιατί με τα θαλασσινά ειδικά μπορεί να πάθει κανείς μεγάλη ζημιά.

Μακαρονάδα με θαλασσινά

Αντίθετα το καλαμάρι της φίλης μου ήταν εξαιρετικό. Ωραία ψημένο, ζουμερό και νόστιμο. Το ζήλεψα. 

Ψητό καλαμάρι

Μετά το φαγητό πήγαμε για παγωτό λίγο παρακάτω σε ένα παγωτατζίδικο -το άκρον άωτο του κιτς- με καρέκλες και τραπεζάκια – σαν τεράστια  χωνάκια παγωτού. Πλαστικά τα τραπεζάκια, πλαστικά στη γεύση και στη όψη και τα παγωτά στη βιτρίνα, χίλιες φορές το μαλακό παγωτό της μηχανής… 

Κάθισμα - παγωτό χωνάκι

Οταν γύρισα, έψαξα στο διαδίκτυο να βρω τη διεύθυνση του εστιατορίου και τι να δω. Ενα σωρό δημοσιεύματα για πρόστιμα από τον ΕΦΕΤ για τρόφιμα ακατάλληλα που βρέθηκαν στα ψυγεία του! Καταδικάστηκαν δηλαδή, αλλά μυαλό δεν έβαλαν, αφού εμένα τουλάχιστον μου σερβίρανε μπαγιάτικα θαλασσινά.

Και αναρωτιέμαι τώρα. Δέκα χρόνια λειτουργεί αυτό το μαγαζί  -όπως μου είπε εκείνο το βράδυ ένας σερβιτόρος- και είναι φανερό ότι οι άνθρωποι έχουν ξοδέψει πολλά λεφτά για τη διακόσμησή του. Και συνεχίζουν να ξοδεύουν αφού είδαμε ότι μόλις ανακαινίστηκε.

Γιατί, όμως δεν φροντίζουν και το φαγητό; Αυτό είναι το πιο σημαντικό, αυτό πρέπει νάναι πάντα φρέσκο και καλομαγειρεμένο και οι συνθήκες καθαριότητας στην κουζίνα και τα ψυγεία ΑΨΟΓΕΣ .

Δεν είμαι προκατειλλημένη, άλλωστε δεν ήταν χάλια όλα όσα δοκιμάσαμε. Αν βρεθώ στην περιοχή μπορεί να ξαναπάω. Ισως τα πράγματα να έχουν βελτιωθεί.

Πυξίδα, Μονοδενδρίου 78, Βραχνέικα Πατρών.

Posted in εστιατόριο Tagged: Βραχνέϊκα, Πυξίδα, εστιατόριο

Η απέραντη παραλία της Κάτω Αχαγιάς

Το περασμένο Σαββατοκύριακο απολαύσαμε τα τελευταία μπάνια του Σεπτέμβη στην Κάτω Αχαγιά, σε μια τεράστια παραλία έξω από την Πάτρα στο δρόμο για τον Πύργο.

Ήταν υπέροχα. Ζεστή και ήσυχη η θάλασσα, ευχάριστο το αεράκι, ήλιος να σε χαϊδεύει. Τι άλλο μπορεί να επιθυμήσεις όταν κοντεύει να βγει και ο Σεπτέμβρης!

Είμαστε απροετοίμαστες, ούτε ένα μπουκαλάκι νερό δεν είχαμε μαζί μας γιατί ο στόχος ήταν να αράξουμε σε ένα από τα μπαράκια της παραλίας.

Πράγματι πιάσαμε πρώτο τραπέζι πίστα (γράφε ξαπλώστρες και ψάθινη ομπρέλα στην πρώτη σειρά) και περιμέναμε να ανοίξει το μπαρ και γενικά να έρθει κόσμος . Βλέπεις είμαστε πρωϊνοί τύποι εμείς.  Αλλά κανείς! Ψυχή στην παραλία. Κάναμε βέβαια υπομονή, Cook σε σένα το λέω, είχαμε πιει άλλωστε τον πρώτο καφέ της ημέρας στο σπίτι.

Δύο ώρες αργότερα το μυστήριο λύθηκε. Δύο πολύ ευγενικοί νεαροί πέρασαν δίπλα μας με καφέδες στο χέρι που τους είχαν αγοράσει όπως μας είπαν  στην πλησιέστερη καντίνα του δρόμου -προσφέρθηκαν μάλιστα να πάνε να φέρουν και για μας (!!!) πράγμα που μας έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση -τέτοια ευγένεια δεν συναντάς πια στις παραλίες γύρω από την Αθήνα, το αντίθετο μάλιστα. Αυτοί λοιπόν μας εξήγησαν ότι το μπαρ έχει κλείσει για χειμώνα απλά δεν είχαν ακόμη μαζέψει τα έπιπλα.

Τέλος πάντων, η φίλη μου που έχει εξερευνήσει την περιοχή, έφυγε προς αναζήτησιν νερού και λοιπών προμηθειών και την ώρα που άρχιζα να ανησυχώ, γιατί καθυστέρησε, εμφανίστηκε κουβαλώντας θριαμβευτικά νόστιμες τηγανητές πατάτες (αληθινές) και πεντανόστιμες τυροκροκέτες!

Βάρκα στο γιαλό

 Ωραίες ήταν οι βόλτες που κάναμε στην περιοχή για να ρουφήξουμε τις τελευταίες εικόνες της ήρεμης φθινοπωρινής φύσης. Ωραίες και οι κουβέντες μας, στιγμή δεν σταματήσαμε το μπλα μπλα όλο το Σαββαρτοκύριακο.

Οι περισσότερες παραλίες εδώ γύρω δεν φαίνονται καν, είναι πνιγμένες στα φύκια. Τόσο φύκι είχα να δω από παιδί όταν είχα πάθει κοκύτη. Βήχαμε, βήχαμε και μας πήγε ο πατέρας μου, τον αδελφό μου κι εμένα – πιτσιρικάκια-  στη Σαλαμίνα.

Εκεί μέσα σε μια βάρκα,  μας είπε να κρεμάσουμε το κεφάλι μας πάνω από τα (μαύρα) φύκια και να παίρνουμε βαθειές εισπνοές. Τώρα αν μαλάκωσε ο  βήχας θα σε γελάσω. Δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα τη μυρωδιά που είχαν τα φύκια και μόλις τα ξαναμύρισα νάσου και η ανάμνηση του μπαμπά, του βήχα και της βάρκας.

Στο ταβερνάκι με τη βάρκα

Σ’αυτόν τον κολπίσκο υπάρχει ένα πολύ ρομαντικό ταβερνάκι που σε στέλνει πίσω δεκαετίες, οι φίλοι μου όμως μου είπαν ότι εδώ το φαγητό δεν είναι καλό. Σ’αυτές τις περιπτώσεις τι κάνουμε; Τρώμε μόνο ντοματοσαλάτα και ψωμί άντε και καμμιά πατάτα (ποτέ τυρί). Ευτυχώς ήταν κλειστό, έτσι δεν μπήκαμε στο δίλημα να μείνουμε ή να φύγουμε.

 Θλιβερό, όμως, ήταν το θέαμα των σκουπιδιών.  Υπήρχαν παντού  (δεν τα φωτογράφισα επίτηδες αλλά έκανα μεγάλο κόπο να τα κρατήσω έξω από το κάδρο μου) για να μας θυμίζουν πόσο αδιάφοροι είναι οι άνθρωποι για το περιβάλλον. ΄Αλλα τα φέρνει η θάλασσα, άλλα τα πετάνε περαστικοί, που έρχονται με τα πόδια  ή τα εκσφενδονίζουν από τ’ αυτοκίνητο και βέβαια δεν τα μαζεύει κανένας, μένουν εκεί και δηλητηριάζουν τη φύση.

Θλιβερό βρήκα και κάτι άλλο. Πήρα ένα δρομάκι στο χωριό που μείναμε -λέγεται Καμίνια- για να βγω στη θάλασσα. Το δρομάκι ήταν αδιέξοδο. Κατέληγε σε σκαλοπάτια, φύκια,  θάλασσα. 

Καμίνια, η θέα στη θάλασσα (αριστερά) από τα σκαλοπάτια

Αριστερά και δεξιά τα σπίτια -για την ακρίβεια οι κήποι τους, όλο γκαζόν και δέντρα γύρω γύρω- είναι κρεμασμένα κυριολεκτικά πάνω από το νερό. Το καλοκαίρι μου είπαν ότι περισσεύει μια λωρίδα άμμου και για τους περαστικούς που θέλουν να βγουν στη θάλασσα.

Καμίνια, η θέα στη θάλασσα (αριστερά) από τα σκαλοπάτια.

Posted in ταξίδι Tagged: Κάτω Αχαγιά, Καμίνια, Πάτρα

Mmmmm ναι επιτέλους βρέχει και στη γειτονιά μου.

Ωραία μαλακή, ποτιστική βροχούλα. Σήμερα αποσυνδέσαμε και το αυτόματο πότισμα. Και γιατί να σηκωθούμε παρακαλώ από το κρεβάτι; Να πιούμε καφέ στο κρεβάτι, αυτό είναι να κάνουμε σήμερα, με τα ρολά ανεβασμένα ή τα παντζούρια ανοιχτά -ότι προτιμάς- και τις κουρτίνες τραβηγμένες, να μπαίνει μέσα η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος (λέμε τώρα …) και η γκριζάδα του ουρανού.

Αυτά έγραφα χθες, σήμερα φυσάει πολύ και έχει λίγα σύννεφα. Κι αυτό μ’άρέσει βέβαια αρκεί να μη φεύγουν οι γλάστρες.

ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Posted in Αγαπημένα Tagged: φθινόπωρο, βροχή

Το φύλλο αυτό το φτιάχνει η μανούλα μου όσα χρόνια μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου.
Είναι εύκολο και πεντανόστιμο.
Συνήθως εκείνη ζυμώνει και εγώ ετοιμάζω την γέμιση, όσο για τους υπόλοιπους, περιμένουν την ώρα και την στιγμή που θα βγει η πίτα από τον φούρνο!!!!

Πάμε να δούμε τι υλικά χρειαζόμαστε για ένα ταψί του φούρνου:
3/4 αλεύρι μπλε, για όλες τις χρήσεις
1 ποτήρι του κρασιού, ελαιόλαδο
1 ποτήρι του κρασιού, νερό
1 πρέζα αλάτι
Στην πράξη:
Βάζουμε το αλεύρι σε μια λεκάνη και ανοίγουμε μια λακουβίτσα στη μέση.
Εκεί ρίχνουμε το λάδι, το νερό, το αλάτι και ζυμώνουμε.
Υπάρχει περίπτωση να χρειασθούμε και άλλο νερό κατά την διάρκεια του ζυμώματος ώστε να έχουμε μια ζύμη μαλακή και εύπλαστη.
Χωρίζουμε τη ζύμη σε τρία μέρη και ανοίγουμε τρία φύλλα.
Το ένα από τα τρία πρέπει να είναι πιο χοντρό από τα άλλα δύο.
Λαδώνουμε καλά το ταψί και τοποθετούμε από κάτω το πιο χοντρό φύλλο .
Στη συνέχεια ρίχνουμε την γέμιση, την οποία φτιάχνουμε σύμφωνα με την συνταγή που έχουμε εδώ.
Τέλος βάζουμε τα άλλα δύο φύλλα, το ένα επάνω στο άλλο, χωρίς να τα λαδώσουμε ενδιάμεσα. Ρίχνουμε από πάνω λίγο λάδι και το απλώνουμε με ένα πινέλο.
Χαράσσουμε την πίτα και την φουρνίζουμε στους 180 βαθμούς σε καλά προθερμασμένο φούρνο.
Σε 1 ώρα χαμηλώνουμε το φούρνο στους 160 βαθμούς, ελέγχουμε και αφήνουμε για 1/2 ώρα ακόμη.
Είναι το ίδιο υπέροχη είτε είναι ζεστή, είτε είναι κρύα!!!
Καλοφάγωτη !!
Vasia B.

Image: 

Τα σαλιγκάρια αποτελούν εξαιρετική τροφή και ταυτόχρονα χαμηλή σε θερμίδες.
Τα 100 γραμμάρια ήπια μαγειρεμένων σαλιγκαριών δίνουν 90 θερμίδες και περιέχουν μόνο 1,4 γραμμάρια λιπαρά. Είναι δε, πλούσια πηγή βιταμινών, ιχνοστοιχείων και μετάλλων, έχουν περισσότερο σίδηρο από το κόκκινο κρέας, κάλιο και μαγνήσιο. Βεβαίως, ανάλογα με τον τρόπο μαγειρέματος τα λιπαρά και οι θερμίδες αυξάνονται.
Είναι ένα ιδιαίτερο φαγητό που οι περισσότεροι προτιμούν να...μην το φάνε.
Αν όμως ανήκετε στην κατηγορία αυτών που το λατρεύουν, θα σας πρότεινα να το μαγειρέψετε με τον παρακάτω τρόπο, που είναι κλασικός, με κάποιες "πινελιές" δικής μου παρέμβασης.
Να ξέρετε πάντως ότι η διαδικασία προετοιμασίας τους, όσον αφορά τον καθαρισμό των σαλιγκαριών, είναι χρονοβόρα.

Για να φτιάξουμε αυτό το πιάτο θα χρειαστούμε:
1-1 1/2 κιλό σαλιγκάρια
1 κιλό φρέσκες κόκκινες τομάτες ή 2 κονσέρβες τοματίνια
3/4 του φλιτζανιού λάδι
3-4 κρεμμύδια ξερά, μεγάλα
5-6 σκελίδες σκόρδο
3-4 φύλλα δάφνης
ένα κομμάτι φλούδας πορτοκαλιού
5-6 κόκκους μπαχάρι
λίγο πελτέ τομάτας (αν χρειαστεί)
1 πιπεριά κόκκινη καυτερή
1/2 ποτηράκι κόκκινο κρασί
1 ποτήρι νερό
αλάτι & πιπέριΑς ξεκινήσουμε από το καθάρισμα των σαλιγκαριών.
Σε μια λεκάνη βάζουμε αρκετό νερό και τα σαλιγκάρια μας. Θα μαγειρέψουμε όσα είναι ζωντανά. Τα πλένουμε καλά και με τη βοήθεια ενός μαχαιριού καθαρίζουμε το κέλυφος τους.
Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε νερό, μέχρι βρασμού και τα ρίχνουμε μέσα. Τα βράζουμε για λίγο. τα σουρώνουμε και τα πλένουμε λεπτομερέστερα αυτή τη φορά. Αν θέλουμε για περισσότερη ευκολία στο φάγωμα, σπάμε την κορφούλα τους και τα ξεπλένουμε καλά.
Ξαναβάζουμε φρέσκο νερό στην κατσαρόλα μαζί με μια κουταλιά αλάτι. Τα ξαναβράζουμε γύρω στα 20΄.
Πετάμε και το δεύτερο νερό και ξεπλένουμε τα σαλιγκάρια μας μέχρι να βγαίνει καθαρό το νερό μας.Σε μια μεγάλη κατσαρόλα κόβουμε τα κρεμμύδια σε φέτες, το σκόρδο σε κομματάκια και τα σοτάρουμε καλά με το λάδι, σε μέτρια φωτιά μέχρι να ροδίσουν ελαφρά.
Τα "σβήνουμε" με το κρασί.Όταν εξατμιστεί προσθέτουμε τα τοματίνια ή τις τομάτες μας κομμένες καρεδάκια, τη δάφνη, τη φλούδα πορτοκαλιού, την πιπεριά, το μπαχάρι, το νεράκι, το αλατοπίπερό και μια κουταλιά πελτέ, αν χρειαστεί.Αφήνουμε τη σάλτσα να βράσει καλά γύρω στα 20΄ ή μέχρι να αρχίσει να δένει.
Τότε ρίχνουμε τα σαλιγκάρια σκεπάζουμε την κατσαρόλα και αφήνουμε να βράσουν καλά, να απορροφήσουν τα νερά τους και να μείνουν μόνο με τη σάλτσα τους.
Καλή σας όρεξη!!
Ζαμπία

Image: 

Χαιρετώ όλους τους φίλους και τις φίλες και εύχομαι σε όλους καλό μήνα!!!!!
Μετά απο κάποιες μέρες αποχής μου απο το internet, μην φανταστείτε ότι ξεκουράστηκα με δουλειές, τρεξίματα, διαβάσματα λόγω εξετάσεων......., είπα να σας δώσω την συνταγή για μια μελιτζανοσαλάτα Λιβανέζικη.
Η baba ghannooj ή ghanoush είναι μελιτζανοσαλάτα και σερβίρεται ως dip με κρακεράκια και πιτούλες κομμένες, αλλά και ως ορεκτικό - συνοδευτικό ψητών κρεάτων.
Διαφέρει απο τις άλλες μελιτζανοσαλάτες και στην υφή αλλά και στην γεύση λόγω των συστατικών της.
Δοκιμάστε την και σίγουρα θα σας αρέσει!!

Για να την παρασκευάσουμε χρειαζόμαστε:

2 μελιτζάνες φλάσκες
2 σκελίδες σκόρδο
5 κουταλιές σούπας λεμόνι
3 κουταλιές σούπας ταχίνι
αλάτι
λίγο ελαιόλαδο
μαϊντανό (προαιρετικά)
ντομάτα ψιλοκομμένη (προαιρετικά)
πάπρικα (προαιρετικά)

Τρυπάμε τις μελιτζάνες σε διάφορα σημεία με ένα πηρούνι.
Τις ψήνουμε σε δυνατό φούρνο είτε στο γκρίλ είτε σε ηλεκτρική ψηστιέρα, έως ότου καεί η εξωτερική φλούδα, μαυρίσει και μαλακώσει η μελιτζάνα. Θα χρειαστούμε περίπου 30'-40' ανάλογα με το μέγεθος της μελιτζάνας και την θερμοκρασία που ψήνουμε.
Αφήνουμε για λίγο να κρυώσουν ώστε να μπορούμε να τις πιάσουμε και τις ξεφλουδίζουμε.
Κρατάμε στην άκρη το ψαχνό της μελιτζάνας.
Στο multi, ρίχνουμε το σκόρδο λιωμένο με την πρέσα, το ταχίνι, το λεμόνι και λίγο αλάτι.
Χτυπάμε για λίγο ώστε να ενωθούν τα υλικά.
Προσθέτουμε την μελιτζάνα και 1 κουταλιά σούπας ελαιόλαδο. Χτυπάμε ελαφρά, ώστε να λιώσει η μελιτζάνα και να ενωθεί με τα υπόλοιπα υλικά.
Σερβίρουμε σε μπολάκι ή πιατάκι, περιχύνουμε με ελάχιστο ελαιόλαδο και γαρνίρουμε με ότι μας αρέσει: πάπρικα, ψιλοκομμένο μαϊντανό, ψιλοκομμένη ντομάτα, καβουρδισμένο κουκουνάρι........

- Με τα υλικά αυτά βγάζουμε ένα μπολάκι παγωτού. Είναι κατάλληλη για dip. Αν θέλετε για περισσότερα άτομα διπλασιάστε την ποσότητα αλλά καλού κακού δοκιμάζετε για να πετύχετε την γεύση που επιθυμείτε.
Αν θέλετε κανονική μελιτζανοσαλάτα εδώ.
Καλή επιτυχία!!!!

Image: 

Όπου νάναι κοντεύουν να τελειώσουν οι φράουλες, αλλά τώρα είναι και η εποχή που είναι πιο φτηνές.  Έτσι εάν θα θέλατε να έχετε φράουλες εκτός εποχής, ένας τρόπος είναι να τις φτιάξετε γλυκό.  Φανταστείτε να φτιάξετε παγωτό με φράουλες τον Αύγουστο ή απλώς να βάλετε το γλυκό φράουλας και το συρόπι πάνω από έτοιμο παγωτό [...]

Image: 

Yes, moussaka may be a bit cliche, if you will. For more than a few people it is the mascot of Greek cuisine. And sure, Anthony Bourdain may have slammed moussaka during his Greek Islands episode of No Reservations a couple of years ago–if I recall correctly he likened “the casserole” to a “brick”–but it’s still one of [...]

Related posts:

1. Mediterranean Burgers
2. Burgers and Fries
3. Biftekia Gemista–Stuffed Beef Burgers

1 Χτυπήστε τα αυγά με το γάλα και το ξύσμα λεμονιού Κοσκινίστε το αλεύρι και προσθέστε το σιγά σιγά στο μείγμα με τα αυγά ενώ θα ανακατεύετε Με τον χυλο αυτών ψήστε σε ένα τηγάνι 4 κρέπες

2 Σε ένα άλλο τηγάνι κόψτε 1 κουταλιά της σούπας βούτυρο ρίξτε τα καρύδια και την άχνη και καβουρδιστε τα ώσπου να πάρουν χρώμα ενώ θα ανακατεύετε συνέχεια

3 Σε μια πιατέλα τοποθετήστε 2 κρέπες στρώστε τις με τα καλά στραγγισμένα βερίκοκα σκεπαστε με άλλες 2 κρέπες και πασπαλίστε με τα καρύδια

Λίγα μυστικά

Αντικαταστήστε την κομπόστα με φρέσκα φρούτα η σε γλυκό ανάλογα με τα γούστα σας Αν θέλετε να βάλετε φρέσκα βερίκοκα θα τα κόψετε σε μικρά κομάτια και θα τα περάσετε από το τηγάνι με λίγη ζάχαρη να καραμελώσουν

Υλικά

4 αυγά

1/4 γάλα

1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη

1 κουταλάκι του γλυκού ξύσμα λεμονιού

200 γρμ αλεύρι

500 γρμ βερίκοκα κομπόστα η φρέσκα

100 γρμ χοντροκομμένα καρύδια

30 γρμ ζάχαρη άχνη

30 γρμ βούτυρο

Καλή Επιτυχία

1 Βράστε το γάλα και όταν φουσκώσει ρίξτε τη γαλέτα ανακατεύοντας συνεχώς Βγάλτε την κατσαρόλα από τη φωτιά προσθέστε 40 γρμ βούτυρο και συνεχίστε να ανακατεύετε ώσπου να χλιάνει το μίγμα

2 Ρίξτε τους κρόκους το ξύσμα τη ζάχαρη και την κανέλα και ανακατέψτε καλά Χτυπήστε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγκα και ενώστε τα με το μίγμα

3 Με το υπόλοιπο βούτυρο βουτυρώστε μια αρκετά ψηλή φόρμα και ρίξτε μέσα το μισό μίγμα των αυγών Ανακατέψτε τα κεράσια με τα 30 γρμ ζάχαρη και ρίξτε τα επάνω στα αυγά Ύστερα σκεπαστε με το υπόλοιπο μίγμα των αυγών

4 Ψήστε το γλυκό σε προθερμασμένο φούρνο στο μεσαίο διάζωμα και στους 200 βαθμούς για 45 λεπτά Πασπαλίστε το σουφλέ με ζάχαρη άχνη και σερβίρετε

Υλικά

3/4 του λίτρου γάλα

150 γρμ γαλέτα

50 γρμ βούτυρο

3 αυγά

50 γρμ ζάχαρη

1/2 λεμόνι ξύσμα

1 πρέζα κανέλα

500 γρμ κεράσια

30 γρμ ζάχαρη

ζάχαρη άχνη για το πασπάλισμα

Καλή Επιτυχία